“Për të sqaruar marrëdhëniet tona me Iranin: në tekstin e marrëveshjes sonë të fundit ekziston një paragraf që ka të bëjë me ndonjë agresion të mundshëm ndaj cilitdo prej dy vendeve kontraktuese. Po e shfaqim në ekran për të shmangur pritshmëritë e tepruara. Paragrafi 3 i nenit 3: në rast se njëra nga palët bëhet objekt i agresionit, pala tjetër angazhohet të mos ofrojë ndihmë ushtarake apo të çfarëdolloji tjetër agresorit… dhe do të angazhohet për të siguruar që mosmarrëveshjet të zgjidhen mbi bazën e Kartës së Kombeve të Bashkuara…”.
Të dielën në mëngjes, pas sulmit amerikan kundër Teheranit, televizionet shtetërore e transmetuan këtë mesazh në çdo edicion, deri vonë në mbrëmje dhe më tej. Ky mesazh, pa dyshim, përmbante një lajm, por ndoshta edhe një justifikim paraprak. Përtej reagimeve që pasuan, si aktet e zakonshme të nënshkruara nga ministri i Jashtëm Sergey Lavrov dhe zëdhënësi i Kremlinit Dmitry Peskov, dënimi i vendimit amerikan dhe kritika ndaj miratimit të heshtur nga vendet perëndimore për sulmet izraelite kundër Iranit dhe “shtrembërimit të rrezikshëm” të së drejtës ndërkombëtare, ndoshta sqarimi i përcjellë përmes mjetit më të rëndësishëm të propagandës së brendshme ishte më i rëndësishëm.
🔊
Rusia tronditet, indinjohet dhe angazhohet, por pastaj tërhiqet me dinjitet të madh, për ta thënë me fjalët e poetit.
Nuk ka shumë çfarë të bëjë, nuk mund të shkojë kundër vullnetit të aleatit të ri amerikan, shumë më i rëndësishëm për fatet e saj sesa miku i vjetër iranian.
Kjo ndjesi mbetet edhe pasi dëgjon fjalët e Vladimir Putinit të shqiptuara këtë mëngjes në hapje të takimit me ministrin e Jashtëm iranian Abbas Araghchi në Moskë. “Agresioni i paprovokuar ndaj Iranit nuk ka as arsye dhe as justifikim”, tha presidenti rus, i cili, duke i përcjellë “urimet më të mira” Udhëheqësit Suprem, aktualisht i fshehur nuk dihet ku, shtoi se “do të përpiqemi të ndihmojmë popullin iranian”, duke shmangur përmendjen e udhëheqjes së këtij populli – pra elitës politike iraniane – dhe duke shënuar kështu një distancim të dukshëm nga fati i tyre i ardhshëm.
Sikur të mos mjaftonte kjo mbështetje minimale e Putinit për Teheranin, menjëherë më pas erdhi sqarimi i Peskovit mbi deklaratat e bëra prej tij të dielën pasdite. Marrëdhëniet mes Rusisë dhe SHBA-ve kanë pësuar “dëmtime serioze”, kishte thënë ai dje, duke shtuar se nuk është e mundur “të rikthehen në një kurs konstruktiv brenda natës”. Sot, pasi përsëriti se takimi i presidentit rus me ministrin e Jashtëm iranian ishte planifikuar prej kohësh, dhe se një ndryshim regjimi nuk mund të ndodhë me vendim të “vendeve të treta”, në një pyetje mbi ndikimin e mundshëm të sulmeve amerikane ndaj Iranit në marrëdhëniet Moskë-Uashington, ai u përgjigj se bëhej fjalë për “procese të pavarura”, duke shtuar se Putini dhe Trump kishin diskutuar mbi krizën iraniane, por se Shtëpia e Bardhë nuk e kishte informuar Kremlinin për sulmin e afërt.
Lamtumirë Teheran
Pak rëndësi ka nëse goditja ndaj prestigjit ndërkombëtar të Rusisë pranohet vetëm nga skifterët e galaksisë ultranacionaliste. “Trump, që erdhi si president paqebërës, sapo nisi një luftë të re për SHBA-të”, tha Dmitry Medvedev, ish-president i Federatës dhe aktualisht nënkryetar i Këshillit të Sigurisë ruse, duke shtuar se “me këtë lloj suksesi, Trump nuk do të fitojë Çmimin Nobel për Paqen”. “Është koha që ne të ndihmojmë Teheranin”, deklaroi oligarku Konstantin Malofiev, mbështetës luftënxitës i platformës Tsargrad, që që nga emri evokon nostalgjinë për Rusinë cariste. “Por në të njëjtën kohë”, pranon ai në përputhje me arsyen shtetërore, “duhet t’u ofrojmë SHBA-ve dhe Iranit ndihmë diplomatike në negociatat për paqe, duke emëruar një të dërguar të posaçëm për këtë qëllim. Ne mund të luajmë në dy tavolina”.
Nuk pritet të ketë pasoja të brendshme, nëse i vetmi që proteston me të vërtetë, nga burgu ku ndodhet për shpifje ndaj ushtrisë, është ekstremisti Igor Girkin. “Nëse Irani nuk merr mbështetjen e nevojshme nga aleatët e tij, Rusia dhe Kina, brenda një muaji, armiqtë e tij do ta kthejnë atë vend në epokën e gurit”, deklaron ky ish-komandant i pushtimit të parë të Ukrainës.
Por Putini tashmë ka treguar se di t’i menaxhojë protestat e kësaj dege ekstremiste të minorancës më radikale. Pikërisht sot shënohet përvjetori i dytë i marshimit drejt Moskës të ndërmarrë nga Evgenij Prigozhin dhe Brigada Wagner. E dimë mirë si përfundoi ajo histori.
