Kur Venera i tregoi bashkëshortit se po prisnin fëmijën që e kishin dëshiruar prej vitesh, ajo priste lot gëzimi dhe një përqafim. Por ai u zbeh dhe i bëri një pyetje që e ktheu lajmin më të bukur të jetës së tyre në akuzën më të rëndë të martesës.
Rrëfimi
Quhem Venera, jam 39 vjeçe dhe prej gati pesëmbëdhjetë vjetësh jetoj në Verona.
Në Itali erdha nga Prizreni, pak muaj pasi u martova me Arbenin. Ai kishte emigruar para meje dhe punonte në një punishte mermeri. Në fillim jetuam në një apartament të vogël, mbi një lokal që mbyllej pas mesnate. Kursenim për gjithçka: mobiliet, veturën dhe udhëtimet në Kosovë.
Vetëm për një gjë nuk donim të kursenim kohë.
Dëshironim një fëmijë.
Në vitin e parë të martesës, sa herë më vonohej cikli, blija një test shtatzënie dhe e bëja fshehurazi para se Arbeni të zgjohej. Imagjinoja si do t’ia jepja lajmin, ku do ta vendosnim krevatin e foshnjës dhe cilin emër do të zgjidhnim.
Çdo herë shfaqej vetëm një vijë.
Në fillim thoshim se ishte herët. Pastaj se ishim të lodhur. Më vonë nisëm kontrollet mjekësore.
Për vite të tëra, jeta jonë intime u kthye në kalendar. Nuk afroheshim më vetëm sepse e dëshironim njëri-tjetrin. Numëronim ditët, matnim kohën dhe prisnim rezultatin.
Çdo muaj fillonte me shpresë dhe përfundonte me heshtje.
Bëmë analiza në Itali dhe në Kosovë. Një mjek thoshte se nuk shihte pengesë serioze, një tjetër na propozonte trajtime, një klinikë na premtoi më shumë seç mund të garantonte.
Pas një procedure që nuk pati sukses, u mbylla në banjë dhe qava ulur në dysheme. Arbeni u ul nga ana tjetër e derës.
“Nëse nuk kemi fëmijë, kemi njëri-tjetrin”, më tha.
Atëherë e besova.
Kur mbusha 35 vjeç, vendosëm të ndalonim. Jo sepse dëshira ishte zhdukur, por sepse nuk mund ta duronim më mënyrën si po na konsumonte.
I hoqa nga telefoni aplikacionet që llogaritnin ditët fertile. Testet e mbetura i hodha. Dhomën që dikur e mendonim për fëmijën e kthyem në hapësirë pune.
Pak nga pak, u afruam përsëri si burrë e grua.
Nuk kishte më orare dhe pritje. Dilnim për darkë, shkonim ndonjë fundjavë te liqeni i Gardës dhe, kur afroheshim, nuk mendonim më nëse ajo natë do të sillte një shtatzëni.
Për herë të parë pas shumë vitesh, trupi im nuk më dukej si një problem që duhej zgjidhur.
Pastaj, një mëngjes shtatori, u zgjova me të përziera.
Nuk mendova menjëherë për shtatzëninë. Besova se kisha ngrënë diçka që nuk më kishte bërë mirë. Por kur kuptova se cikli më ishte vonuar gati dy javë, bleva një test gjatë kthimit nga puna.
E bëra në tualetin e një qendre tregtare. Nuk kisha durim të prisja deri në shtëpi.
U shfaqën dy vija.
E shikova aq gjatë, sa një grua trokiti në derë dhe më pyeti nëse isha mirë.
Bleva edhe dy teste të tjera. Të tria dolën pozitive.
Në mbrëmje përgatita darkën e preferuar të Arbenit. Testin e vendosa në një kuti të vogël dhe e lashë pranë pjatës së tij.
Kur e hapi, nuk foli.
Mendova se ishte tronditur nga gëzimi.
“Do të bëhemi prindër”, i thashë.
Ai më shikoi, pastaj e uli shikimin te testi.
“Je e sigurt?”
“Kam bërë tri teste. Nesër kam takim te mjeku.”
Ai nuk u ngrit të më përqafonte. Fytyra iu zbeh dhe duart i mbetën mbi tavolinë.
“Venera, duhet të të pyes diçka.”
Vetëm nga mënyra si e tha emrin tim, e kuptova se diçka nuk shkonte.
“Ky fëmijë… a është i imi?”
Për disa sekonda nuk e kuptova pyetjen.
Pastaj u ngrita aq shpejt, sa karrigia u përplas pas murit.
“Çfarë the?”
Ai përsëriti se analiza e tij e fundit kishte treguar se mundësitë për t’u bërë baba ishin pothuajse zero.
“Pothuajse zero nuk do të thotë zero”, i thashë.
Arbeni nuk më shikonte në sy.
“Dymbëdhjetë vjet nuk ndodhi asgjë. Tani, kur unë udhëtoj çdo javë për punë, ti mbetesh shtatzënë.”
Ai udhëtonte shpesh në Bolonjë, ku kompania e tij kishte marrë një kontratë të madhe. Ndonjëherë mungonte dy ose tri net.
Për herë të parë kuptova çfarë po ndërtonte në mendjen e tij.
Më pyeti nëse kishte dikush tjetër.
Nuk bërtita. Ndoshta do të kishte qenë më lehtë.
Mora pallton dhe dola.
Atë natë fjeta te një shoqe. Nuk i tregova arsyen e vërtetë. I thashë vetëm se ishim grindur.
Të nesërmen, gjinekologia e konfirmoi shtatzëninë. Isha rreth gjashtë javëshe.
Në ekran dukej vetëm një pikë e vogël. Megjithatë, ajo pikë ishte fëmija që kishim pritur për më shumë se një dekadë.
Unë po e shikoja vetëm.
Kur dola nga klinika, Arbeni më priste para ndërtesës.
“Dua të flasim”, tha.
“Nuk kam çfarë të të them.”
Më kërkoi falje, por menjëherë pas faljes shtoi se kishte nevojë për siguri.
“A po kërkon test të atësisë?”
“Nuk dua të jetoj me dyshim.”
“Ndërsa unë duhet të jetoj me faktin se burri im më quajti tradhtare?”
Ai tha se nuk më kishte quajtur ashtu.
Por nuk kishte nevojë. Pyetja e tij e kishte bërë.
Në javët që pasuan, vazhduam të jetonim në të njëjtën banesë, por jo si çift. Ai flinte në dhomën e punës. Unë shkoja vetëm në kontrolle.
Arbeni përpiqej të kujdesej për mua. Më sillte ushqime, më pyeste nëse kisha nevojë për diçka, dhe një mëngjes e gjeta duke lexuar në internet për javët e para të shtatzënisë.
Por unë nuk mund ta harroja pyetjen e tij.
Kur ia treguam lajmin familjes, nuk përmendëm grindjen. Nëna ime qau në telefon. Motra e Arbenit tha se më në fund shtëpia jonë do të mbushej me zëra.
Vetëm ne e dinim se brenda saj kishte hyrë një heshtje e re.
Në muajin e tretë shkuam bashkë te një specialist i fertilitetit. Mora me vete të gjitha analizat e vjetra. Doja që dikush t’ia shpjegonte Arbenit atë që unë nuk mund ta thosha pa u dridhur nga zemërimi.
Mjeku i shqyrtoi dokumentet dhe u ndal te analiza që Arbeni e përmendte vazhdimisht.
“Ku ju është thënë se jeni steril?”, e pyeti.
Arbeni tregoi emrin e klinikës.
Mjeku e ktheu fletën drejt nesh.
“Kjo analizë nuk thotë se nuk mund të bëheni baba. Tregon numër shumë të ulët dhe lëvizshmëri të dobët. Mundësia për shtatzëni natyrale ka qenë e vogël, por jo e pamundur.”
Arbeni heshti.
“Por për dymbëdhjetë vjet…”
“Mundësia e vogël nuk ka afat”, u përgjigj mjeku. “Mund të mos ndodhë kurrë. Mund të ndodhë pas shumë vitesh.”
Pastaj e pyeti nëse i kishte përsëritur analizat kohët e fundit.
Nuk i kishte përsëritur prej më shumë se pesë vjetësh.
Analiza e re tregoi se rezultatet e tij ishin përmirësuar. Jo aq sa të konsideroheshin normale, por mjaftueshëm që një shtatzëni natyrale të ishte e mundur.
Arbeni filloi të qante aty në klinikë.
Nuk e kisha parë të qante as kur i kishte vdekur babai.
Ma kapi dorën, por unë nuk ia shtrëngova.
Gjatë kthimit në shtëpi më tha:
“Nuk dyshova sepse nuk të njoh. Dyshova sepse prej vitesh besoja se trupi im nuk mund të krijonte jetë.”
“Dhe për ta mbrojtur veten, shkatërrove besimin tim”, i thashë.
Testin e atësisë nuk e bëmë gjatë shtatzënisë. Nuk doja që muajt e parë të fëmijës sime të përcaktoheshin nga dyshimi i tij.
Por as nuk pranova që çështja të mbyllej vetëm me një analizë të re dhe disa lot.
Shkuam te një këshilluese për çifte. Atje Arbeni pranoi se prej vitesh ishte ndier më pak burrë. Sa herë dikush na pyeste pse nuk kishim fëmijë, ai mendonte se po e gjykonin. Nuk kishte folur kurrë me mua, sepse kishte frikë se do ta shihja me keqardhje.
Unë i tregova se pyetja e tij më kishte plagosur pikërisht kur isha më e pambrojtur. Më kishte marrë gëzimin e çastit kur kuptova se do të bëhesha nënë.
Këtë nuk mund ta kthente.
Në muajin e pestë, gjatë kontrollit, mjekja na tha se prisnim një vajzë.
Arbeni nuk më pyeti menjëherë për emrin. Vetëm e shikoi ekranin dhe tha:
“Më vjen keq që herën e parë nuk isha pranë jush.”
Ishte hera e parë që foli për mua dhe foshnjën si “ju”.
Vajza jonë lindi në maj. E quajtëm Hana.
Pas lindjes këmbëngula ta bënim testin e atësisë. Arbeni tha se nuk e kërkonte më, por unë nuk hoqa dorë.
Jo sepse kisha nevojë t’i dëshmoja pafajësinë time. Doja që dyshimi të mos kthehej kurrë në ndonjë grindje të ardhshme.
Rezultati konfirmoi atë që unë e dija që nga fillimi: Arbeni ishte babai.
Ai e lexoi vetëm një herë, e grisi fletën dhe e hodhi në kosh.
“Nuk dua ta hedhësh”, i thashë.
I mora copat dhe i vendosa në një zarf. Nuk i thashë pse. Ndoshta as unë nuk e dija ende.
Sot Hana është dy vjeçe.
Martesa jonë mbijetoi, por nuk u kthye vetvetiu në atë që kishte qenë. Besimi nuk rikthehet nga një rezultat laboratori. U deshën biseda, falje dhe shumë net kur afërsia nuk kishte të bënte me trupin, por me guximin për të qëndruar pranë njëri-tjetrit pa u fshehur.
Arbeni është baba i përkushtuar. Kur e shoh duke e vënë Hanën në gjumë, e di se e dua ende.
Por ai gjithashtu e di se falja ime nuk e fshiu atë natë.
Vetëm na dha mundësinë të ndërtonim diçka të re pas saj.
