Nga Ismet Haziri
Deklarata e Kryesisë Qendrore e LDK-së nuk duhet të kufizohet në konstatimin se është shënuar rritje e votës dhe se do të bëhen analiza. Anëtarësia dhe elektorati presin shumë më tepër: një reflektim të sinqertë dhe marrje të qartë të përgjegjësisë politike.
Rezultati zgjedhor nuk ishte rastësi. Ai është pasojë e një sërë vendimesh, qasjesh dhe gabimesh që janë grumbulluar ndër vite. Përgjegjësinë kryesore nuk mund ta mbajnë vetëm strukturat lokale apo aktivistët që kanë punuar në terren. Përgjegjësia më e madhe u takon atyre që kanë udhëhequr proceset politike, zgjedhore dhe organizative në nivel qendror dhe lokal, si dhe atyre që kanë pasur ndikimin vendimtar në përzgjedhjen e kandidatëve, hartimin e strategjive dhe menaxhimin e fushatave.
LDK nuk mund të vazhdojë të sillet sikur problemet janë vetëm çështje perceptimi. Në shumë degë është krijuar një distancë e dukshme ndërmjet udhëheqjes dhe anëtarësisë. Janë injoruar zërat kritikë, janë lënë anash veprimtarë me kontribut shumëvjeçar dhe është krijuar bindja se vendimmarrja është përqendruar në grupe të ngushta, ndërsa mendimi ndryshe është parë si pengesë, e jo si vlerë.
Shumë drejtues, në vend që të ishin pranë qytetarëve dhe anëtarësisë, janë mbyllur në rrethe të ngushta vendimmarrëse, duke humbur kontaktin me realitetin dhe me shqetësimet e njerëzve që përfaqësojnë. Kjo ka bërë që LDK, në shumë raste, të mos e dëgjojë elektoratin e saj tradicional dhe të mos arrijë të fitojë besimin e votuesve të rinj.
Një parti që ka ndërtuar identitetin e saj mbi demokracinë e brendshme nuk mund të funksionojë mbi logjikën e grupeve, klaneve apo besnikërive personale. Askush nuk duhet të jetë mbi interesin e LDK-së. Ata që kanë pasur përgjegjësi më të mëdha duhet të jenë të parët që japin llogari, të pranojnë gabimet dhe të hapin rrugën për ndryshime të vërteta.
Analizat nuk duhet të jenë formalitet për të justifikuar rezultatin apo për të mbrojtur pozitat ekzistuese. Ato duhet të identifikojnë qartë përgjegjësitë politike dhe organizative, të evidentojnë dështimet në komunikim me qytetarët, mungesën e bashkëpunimit me strukturat lokale, përjashtimin e shumë kuadrove me përvojë dhe mënyrën se si janë trajtuar njerëzit që kanë dhënë kontribut për dekada.
LDK nuk ka nevojë për deklarata që krijojnë përshtypjen se gjithçka është nën kontroll. Ka nevojë për guxim politik, vetëkritikë dhe reforma të thella. Besimi nuk rikthehet me komunikata, por me ndryshim të kulturës politike, me rikthimin e demokracisë së brendshme, me respekt për anëtarësinë dhe me një lidership që dëgjon, bashkon dhe përfaqëson.
Vetëm një reflektim i vërtetë, i liruar nga interesat e grupeve dhe klaneve, mund ta bëjë LDK-në më të fortë. Çdo përpjekje për t’i minimizuar problemet apo për t’i fshehur ato pas deklaratave optimiste vetëm sa do ta thellojë krizën e besimit brenda partisë dhe te qytetarët. Ky është momenti kur secili duhet të mbajë përgjegjësinë që i takon, sepse vetëm kështu mund të ndërtohet një LDK më demokratike, më e hapur dhe më afër qytetarëve.
LDK është më e madhe se çdo individ, por pikërisht për këtë arsye askush nuk duhet të jetë më i madh se përgjegjësia. Nëse kërkojmë besimin e qytetarëve, së pari duhet ta fitojmë besimin e anëtarësisë sonë. Reflektimi nuk është dobësi; është kushti i parë për ringritje.
