Një faqe nga libri i ish-oficerit të shërbimit sekret serb (DB), Slavko Nikić, sjell në vëmendje pretendimet e strukturave të sigurisë së Serbisë mbi bashkëpunëtorët e tyre gjatë periudhës së luftës në Kosovë.
Në këtë botim, Nikić e trajton në detaje figurën e Skender Llugiqit (i referuar në tekst si Skender Ljutići), duke e vendosur atë në të njëjtin kontekst narrativesh ku përmenden edhe raste të bujshme të kohës, si ai i Nazim Bllacës.
Sipas autorit, Llugiqi ka qenë një figurë qendrore në raportet e tij nga terreni. Nikić shkruan se ai ishte bashkëpunëtor i tyre “ende pa u bërë pjesëtar i Brigadës 114 të Zonës Operative të Drenicës”, duke argumentuar se: “Ai e njihte terrenin, njerëzit dhe rrethanat më mirë se shumë të tjerë, për çka ndihma e tij ishte shumë e rëndësishme për ne”.
Autori pretendon se edhe pas anëtarësimit në brigadë, Llugiqi vazhdoi misionin e tij të fshehtë. Nikić pohon se: “Skenderi vazhdoi të na shërbente dhe të na dërgonte informacione nga brenda”.
Ai e përshkruan Llugiqin jo thjesht si një burim, por si një individ të besuar, duke deklaruar: “Skenderi për mua ishte më shumë se një bashkëpunëtor i zakonshëm. Ishte njeri të cilit i besoja. Ishte si miku ynë”.
Në të njëjtin pasazh, Nikić përdor rastin e Nazim Bllacës për të përforcuar narrativën e tij mbi “njerëzit e brendshëm”. Autori e përshkruan Bllacën si një bashkëpunëtor që operonte në kushte të vështira, duke thënë: “Nazim Bllaca – shqiptari që njihte palën tjetër dhe që na ndihmonte edhe atëherë kur ishte i rrethuar nga njerëz që nuk e dinin rolin e tij të vërtetë”. Përmes këtij krahasimi, Nikić tenton të krijojë përshtypjen se Bllaca, ashtu si Llugiqi, ishte një figurë që mbante një “rol të vërtetë” të fshehur, të cilin e shërbente jashtë syve të mjedisit ku vepronte.
Ky material është pjesë e një botimi me karaktere kujtimesh nga një ish-pjesëtar i aparatit të sigurisë së regjimit serb. Librat e kësaj natyre përbëjnë rrëfime subjektive të autorëve nga Serbia, të cilët përmes pretendimeve të tyre shpesh synojnë të pasqyrojnë operacionet e pretenduara të inteligjencës gjatë luftës, duke mbetur dokumente me natyrë të njëanshme propagandistike.
Muaj më parë, Kryeredaktori i Insajderit, Visar Duriqi, solli për lexuesin librin “Mësuesi që u bë vrasës”, një vepër që shpalos një histori të vërtetë spiunazhi dhe prapaskenat e errëta të periudhës së pasluftës në Kosovë.
Libri trajton ndërthurjen komplekse mes krimit të organizuar, politikës dhe shërbimeve të fshehta, duke ofruar një qasje investiguese ndaj ngjarjeve që tronditën thellë opinionin publik kosovar.
Në qendër të këtij rrëfimi investigativ është roli i Nazim Bllacës, i cili përmes rrëfimeve të tij doli publikisht si dëshmitar bashkëpunues, duke rrëfyer vrasje dhe atentate të kryera për llogari të grupeve të caktuara kriminale.
Duriqi e zbërthen figurën e Bllacës jo vetëm si ekzekutues, por edhe si një personazh që operonte brenda një rrjeti të ndërlikuar spiunazhi, duke pasqyruar se si “mësuesi” u shndërrua në një instrument dhune në duart e të fuqishmëve të kohës, duke ndryshuar përgjithmonë narrativën për drejtësinë dhe krimin në Kosovën e pasluftës.
