Përshëndetje,
Jam 24 vjeçe dhe po kaloj periudhën më të vështirë të jetës sime. Para pak ditësh zbulova se shoqja ime më e ngushtë prej 6 vitesh kishte lidhje me të dashurin tim. Nuk e besoja dot kur e pashë me sytë e mi.
Ne kemi qenë të pandara. I kam treguar çdo sekret, çdo frikë, çdo ëndërr. E kam konsideruar si motër. Edhe ai ishte njeriu që e doja më shumë në botë. Ata të dy ishin pjesë e jetës sime të përditshme, prandaj asnjëherë nuk e mendova se mund të më tradhtonin në këtë mënyrë.
E zbulova rastësisht, përmes disa mesazheve në telefonin e tij. Kur i përballa, fillimisht e mohuan. Pastaj heshtën. Pastaj ajo më tha vetëm: “Nuk doja të të lëndoja… por ndodhi.”
Që nga ajo ditë, nuk jam më e njëjta. Kam humbur besimin te njerëzit, te dashuria, te miqësia. Ndihem e përdorur, e poshtëruar dhe e zbrazët.
Nuk e di si të vazhdoj përpara. Si mund të falësh diçka kaq të rëndë? Si mund të besosh përsëri?
Ju lutem më ndihmoni.
Përgjigja e psikologes:
E dashur,
Dhimbja që po përjeton është shumë e thellë dhe plotësisht e kuptueshme. Kur tradhtia vjen nga dy persona që i ke besuar më shumë, ajo nuk prek vetëm marrëdhëniet, por edhe vetë besimin tënd në botë.
Së pari, kjo që ka ndodhur nuk flet për vlerën tënde, por për zgjedhjet e tyre. Tradhtia është përgjegjësi e atyre që e kryejnë, jo e atij që e pëson.
Tani është e rëndësishme të mos e shtypësh dhimbjen. Lejoje veten të ndjesh: trishtim, zemërim, zhgënjim. Janë reagime normale ndaj një humbjeje të madhe emocionale.
Mos u nxit të “falësh” apo të “harrosh” menjëherë. Shërimi nuk funksionon me presion. Ai kërkon kohë dhe distancë nga ata që të kanë lënduar.
Fokusoju vetes: njerëzve që të duan sinqerisht, rutinës tënde, dhe gjërave që të japin qetësi. Besimi nuk rikthehet shpejt, por rikthehet ngadalë – me njerëz të rinj dhe përvoja të reja.
Dhe mbi të gjitha, mos e mbyll zemrën për shkak të një tradhtie. Ata të dy e kanë thyer besimin tënd, por nuk duhet të përcaktojnë të ardhmen tënde emocionale.
Me kohë, kjo plagë do të bëhet kujtim, jo dhimbje.
— Psikologia
