Një grua nga Prishtina rrëfen se si dyshimi, heshtja dhe një sekret familjar pothuajse e shkatërruan lidhjen e saj me të fejuarin nga Tetova. Kur vendosi ta ndiqte për të zbuluar nëse po e tradhtonte, ajo u përball me një të vërtetë që nuk e kishte imagjinuar.
Jam 32 vjeçe, nga Prishtina. Deri para dy vjetësh besoja se lidhjet ndërmjet dy njerëzve të pjekur duhej të ishin më të thjeshta: pa lojëra, pa zhdukje, pa fjalë të pathëna.
Pastaj njoha Arbenin.
Ai është nga Tetova dhe është katër vjet më i madh se unë. U njohëm në Tiranë, në një trajnim ku kishim shkuar për punë. Ditën e parë mezi folëm. Mbrëmjen e dytë u ul rastësisht pranë meje dhe, kur të tjerët dolën në një klub, ne qëndruam në hollin e hotelit duke biseduar deri pas mesnate.
Nuk ishte nga ata burra që përpiqen të të impresionojnë brenda pesë minutash. Fliste qetë, dëgjonte dhe nuk e merrte telefonin në dorë sa herë që krijohej një çast heshtjeje.
Pas kthimit nga Tirana, filluam të takoheshim pothuajse çdo fundjavë. Herë vinte ai në Prishtinë, herë shkoja unë në Tetovë. Për disa muaj, rruga ndërmjet dy qyteteve m’u duk më e shkurtër se rruga nga shtëpia në punë.
Prindërit e mi e pritën mirë. Në fillim kishin disa rezerva, jo për të si njeri, por për largësinë dhe për pyetjen e zakonshme: ku do të jetonim pas martesës?
Në familjen e tij, pritja ishte më e ftohtë. Nëna e Arbenit ishte e sjellshme, por e rezervuar. Më pyeste shpesh nëse do të isha e gatshme të shpërngulesha në Tetovë dhe nëse puna ime mund të bëhej nga atje.
Unë nuk e kisha vendosur. Arbeni më thoshte se do ta gjenim një zgjidhje së bashku.
Pas rreth një viti, u fejuam. Nuk bëmë ndonjë ceremoni të madhe. Vetëm familjet dhe disa miq të afërt. Dasmën e planifikuam për pranverën e ardhshme.
Pikërisht atëherë nisën zhdukjet e tij.
Çdo të premte kishte një arsye tjetër
Në fillim nuk më dukej diçka e çuditshme. Një të premte më tha se duhej ta ndihmonte babanë. Javën tjetër kishte një darkë pune. Pastaj i ishte prishur makina një kushëriri.
Por dalëngadalë u krijua një model: çdo të premte, nga ora shtatë e mbrëmjes deri pas mesnate, Arbeni bëhej pothuajse i paarritshëm.
Mesazheve u përgjigjej me vonesë. Kur e telefonoja, më shkruante: “Jam i zënë, të thërras më vonë.”
Të shtunën sillej sikur nuk kishte ndodhur asgjë.
Një natë i thashë drejtpërdrejt:
“Ku shkon çdo të premte?”
“Kam disa punë familjare”, u përgjigj.
“Çfarë pune familjare bëhet vetëm natën?”
Ai uli sytë dhe më tha se nuk mund të fliste ende.
Fjala “ende” më mbeti në mendje.
Atë natë nuk fjeta pothuajse fare. Fillova t’i bashkoja të gjitha detajet: telefonin që e kthente përmbys mbi tavolinë, lodhjen të shtunave, aromën e një parfumi që nuk ishte i tij dhe pagesat me para në dorë, të cilat nuk donte t’i shpjegonte.
Motra ime më tha të mos bëhesha paranojake. Shoqja ime më e afërt ishte më e prerë:
“Një burrë që zhduket çdo javë dhe nuk të tregon ku është, ose ka një grua tjetër, ose ka një problem shumë të madh.”
Në të dyja rastet, unë po përgatitesha të martohesha me një njeri që nuk e njihja plotësisht.
Vendosa ta ndiqja
Nuk jam krenare për atë që bëra.
Një të premte i thashë se do të qëndroja në Prishtinë. Në të vërtetë, shkova në Tetovë pa i treguar. E parkova makinën disa rrugë larg shtëpisë së tij dhe prita.
Pak para orës shtatë, Arbeni doli i veshur me një këmishë të zezë dhe pantallona të errëta. Nuk mori makinën e tij. Eci deri te një rrugë kryesore dhe hipi në një taksi.
E ndoqa.
Taksa ndaloi para një restoranti në periferi të qytetit. Nga jashtë dukej si vend ku organizoheshin dasma dhe ahengje familjare. Zemra më rrihte aq fort, sa mezi merrja frymë.
Mendova se do ta shihja duke hyrë krah për krah me një grua.
Por Arbeni hyri vetëm.
Prita rreth njëzet minuta dhe pastaj u afrova. Përmes xhamit e pashë me një tabaka në dorë. Po shërbente në tavolina.
I fejuari im, për të cilin besoja se kishte një punë të qëndrueshme në një kompani private, punonte fshehurazi si kamerier në dasma.
Ai më pa pothuajse menjëherë.
Fytyra iu zbardh.
Doli jashtë pa e hequr përparësen.
“Çfarë po bën këtu?”, më pyeti.
“Unë duhet të të pyes ty”, i thashë. “Për këtë më ke gënjyer?”
Ai nuk tha asgjë për disa çaste. Pastaj u ul në shkallët pranë hyrjes dhe mbuloi fytyrën me duar.
Aty e mora vesh të vërtetën.
Borxhi që familja e mbante të fshehur
Babai i tij kishte marrë një kredi të madhe për ta zgjeruar biznesin familjar. Biznesi kishte dështuar, ndërsa një pjesë e borxhit ishte marrë edhe në emër të Arbenit.
Familja nuk donte që unë apo prindërit e mi ta merrnim vesh. Kishin frikë se fejesa do të prishej dhe se në Prishtinë do të thuhej se vajza po hynte në një familje me borxhe.
Arbeni punonte gjatë ditës në kompaninë e tij, ndërsa të premteve dhe shpesh edhe të shtunave shërbente në dasma. Parfumi që kisha ndier në rrobat e tij vinte nga ambientet ku qindra njerëz festonin, ndërsa ai mblidhte gotat e tyre deri pas mesnate.
“Ata më kërkuan të mos të tregoja”, më tha. “Mendova se do ta shlyeja pjesën time para dasmës dhe ti nuk do ta merrje vesh kurrë.”
Nuk dija nëse duhej ta përqafoja apo të largohesha.
Nuk më turpëronte puna e tij. Përkundrazi, më dhembte ta shihja të lodhur duke u përpjekur ta zgjidhte problemin.
Por ai më kishte gënjyer për muaj të tërë. Po planifikonim martesën, banesën dhe jetën tonë, ndërsa një borxh i madh që mund të ndikonte drejtpërdrejt në të ardhmen tonë mbahej i fshehtë.
“Kishe frikë se do të të lija sepse punoje si kamerier, apo sepse kishe borxh?”, e pyeta.
“Kisha frikë se do të më shihje si një dështim”, tha ai.
Ajo fjali më preku, por nuk e fshiu mashtrimin.
Vendimi që nuk e priste askush
Të nesërmen kërkova që të dyja familjet të takoheshin. Nëna e tij qau. Babai i tij mezi foli. Prindërit e mi u zemëruan, jo për borxhin, por sepse gjithçka ishte fshehur deri pak muaj para dasmës.
Familja e Arbenit priste që unë ta ndërprisja fejesën.
Nuk e bëra.
Por anulova dasmën.
U thashë se nuk do të martohesha derisa të dija shumën e saktë të borxhit, mënyrën si ishte krijuar dhe çfarë detyrimesh ligjore kishte Arbeni. Kërkova që financat tona të ardhshme të mos ndërtoheshin mbi turp, sekrete dhe premtime të paqarta.
Arbeni u lëndua, por e pranoi.
Për herë të parë, u ulëm me dokumentet përpara dhe folëm hapur për paratë. Jo si dy të fejuar që mendonin vetëm për muzikën dhe numrin e mysafirëve, por si dy njerëz që mund të ndërtonin ose të shkatërronin një jetë së bashku.
Kanë kaluar tetë muaj nga ajo natë.
Jemi ende të fejuar. Ai vazhdon të punojë disa fundjava në restorant, por nuk fshihet më. Edhe unë e kam ndihmuar të krijojë një plan për shlyerjen e pjesës së tij të borxhit.
Nuk e kemi caktuar ende datën e re të dasmës.
Disa të afërm thonë se po e zgjasim pa nevojë. Të tjerë mendojnë se një grua nuk duhet të përzihet kaq shumë në problemet financiare të familjes së burrit.
Por unë kam kuptuar diçka: martesa nuk fillon ditën kur vishet fustani i bardhë. Fillon ditën kur dy njerëz guxojnë t’ia tregojnë njëri-tjetrit edhe atë pjesë të jetës për të cilën kanë më shumë turp.
E dua Arbenin. Ndoshta sot e dua edhe më shumë se më parë.
Por besimi nuk u kthye në çastin kur mësova se nuk kishte një grua tjetër. Ai po rindërtohet ngadalë, çdo herë që Arbeni më tregon të vërtetën edhe kur ka frikë se ajo mund të më largojë.
Ndonjëherë ende e pyes veten: a bëra mirë që qëndrova, apo një gënjeshtër e fshehur për “të më mbrojtur” është paralajmërim për gënjeshtrën e radhës?
Përgjigjen nuk e kam ende.
