Jam 36 vjeçe, e martuar prej 11 vitesh dhe nënë e dy fëmijëve. Martesa ime nuk është e keqe, por prej kohësh është bërë rutinë. Bashkëshorti është njeri i mirë, por mes nesh mungojnë bisedat, përqafimet dhe emocionet që kishim dikur.
Prej disa muajsh kam filluar të punoj ngushtë me një koleg. Nuk ka ndodhur asgjë fizike mes nesh, por e pres me padurim çdo ditë në punë. Flasim gjatë, qeshim dhe ndiej një tërheqje të fortë emocionale. Kohët e fundit e kam kapur veten duke fantazuar se si do të ishte sikur të ishim bashkë.
Ndihem në faj, sepse nuk dua ta tradhtoj familjen time, por nuk mund ta mohoj atë që po ndiej. A është kjo vetëm një fazë kalimtare apo shenjë se martesa ime ka marrë fund?
Përgjigjja e psikologes:
Ajo që përshkruani është më e zakonshme sesa mendohet. Shumë marrëdhënie afatgjata kalojnë periudha ku rutina dhe përgjegjësitë zbehin afërsinë emocionale. Në këto momente, një person i ri që ju bën të ndiheni e dëgjuar dhe e vlerësuar mund të zgjojë emocione të forta.
Është e rëndësishme të dalloni nëse jeni dashuruar me kolegun, apo me mënyrën se si ai ju bën të ndiheni. Shpesh, ajo që mungon nuk është domosdoshmërisht partneri aktual, por ndjesia e vëmendjes, admirimit dhe afërsisë.
Para se të merrni vendime që mund të ndryshojnë jetën tuaj, përpiquni të analizoni me qetësi gjendjen e martesës. A ka ende hapësirë për komunikim, përpjekje dhe rilidhje emocionale? Nëse po, ia vlen ta eksploroni këtë mundësi, ndoshta edhe me ndihmën e një terapisti për çifte.
Ndjenjat nuk janë gabim në vetvete; mënyra se si zgjedhim të veprojmë mbi to është ajo që përcakton pasojat. Marrja e një vendimi në kulmin e emocionit rrallëherë është zgjedhja më e mençur. Jepini vetes kohë të kuptoni se çfarë po kërkon zemra juaj dhe çfarë jeni të gatshme të ndërtoni për të ardhmen.
