Ishte një nga ato mesazhet që nuk i pret kurrë.
“Si je?” — më shkroi një mbrëmje vonë në Instagram. Emri i saj më ngriti menjëherë kujtime nga shkolla e mesme. Ish-mësuesja ime e letërsisë. Gruaja që dikur e shihja me admirim nga banka e fundit, gjithmonë elegante, me atë mënyrën e qetë të të folurit që të bënte ta dëgjoje edhe kur s’kishe fare humor për mësim.
Në fillim mendova se ishte thjesht bisedë normale. Pyetje për jetën, punën, çfarë po bëja tani. Por diçka në mënyrën si më shkruante kishte tension. Një lojë të fshehtë.
“Je bërë burrë tani…” më tha një natë.
Dhe aty ndryshoi gjithçka.
Filluam të flisnim çdo ditë. Bisedat u bënë më personale, më të guximshme. Ajo më tregonte anën e saj që askush nuk e kishte parë në klasë — spontane, provokuese, plot vetëbesim. Më tregonte se sa e lodhur ishte nga rutina dhe njerëzit fals rreth saj.
Kur më ftoi për kafe, e kuptova që nuk ishte thjesht nostalgji.
U takuam në një lokal të qetë, larg syve të njerëzve. Ajo erdhi me një fustan të zi minimalist dhe buzëqeshi sapo më pa.
“Po më shikon sikur jam ende mësuesja jote,” tha duke qeshur.
“Sepse një pjesë e imja ende të sheh ashtu,” iu përgjigja.
Mbrëmja kaloi me verë, kujtime dhe tension që ndihej në çdo prekje të vogël. Kur dora e saj preku timen për disa sekonda më shumë seç duhej, e kuptova që asnjëri nuk donte të ndalej më.
Ajo që nisi si flirt i ndaluar u kthye në diçka intensive. Çdo takim me të kishte emocionin e sekretit, të diçkaje që s’duhej të ndodhte, por që dukej shumë e vërtetë për t’u shmangur.
Dhe ndoshta pikërisht kjo e bënte gjithçka kaq të jashtëzakonshme.
