Të shkruaj këtë letër pa e ditur nëse ndonjëherë do ta lexojë dikush tjetër përveç meje, por ndjej se nuk mund ta mbaj më brenda vetes.
Jam 38 vjeçe dhe prej disa kohësh po jetoj një jetë që nuk e kam menduar kurrë se do ta përjetoja. Jam e martuar, por martesa ime nuk është më ajo që ishte dikur. Dikur kishte biseda, afërsi, plane. Tani ka vetëm heshtje, rutina dhe një distancë që rritet çdo ditë.
Burri im ka humbur punën dhe kjo ka ndryshuar shumë gjëra mes nesh. Nuk është vetëm çështje parash, por edhe mënyra si ai është mbyllur në vetvete. Ai është bërë më i heshtur, më i largët, dhe unë jam ndjerë gjithnjë e më shumë vetëm, edhe kur jemi në të njëjtën shtëpi.
Në atë boshllëk u rikthye ish i dashuri im. Fillimisht ishte vetëm një bisedë, një kujtim i vjetër që u hap përsëri. Por më pas gjithçka u kthye në diçka më shumë. Diçka që nuk e kisha planifikuar dhe që sot më rëndon çdo ditë.
Nuk dua ta justifikoj veten. E di që kam bërë një zgjedhje që ka pasoja. Por në atë moment nuk ndihesha e parë, e dëgjuar apo e kuptuar. Dhe dikush tjetër më dha atë ndjesi që më mungonte prej kohësh.
Tani jetoj mes dy botëve. Në njërën kam jetën time familjare, përgjegjësitë dhe një martesë që ende ekziston në letër. Në tjetrën kam një lidhje që më jep emocione, por edhe më merr qetësinë. Dhe në mes jam unë, e lodhur, e pasigurt dhe gjithnjë në frikë se gjithçka do të zbulohet.
Çdo ditë zgjohem me të njëjtën pyetje: si kam arritur këtu dhe si dal nga kjo?
Nuk e di përgjigjen. E di vetëm që nuk mund të vazhdojë kështu përgjithmonë.
Përgjigja e psikologes:
Situata që përshkruan kjo grua është tipike për kriza të zgjatura në çift, ku mungesa e komunikimit dhe distanca emocionale krijojnë terren për lidhje paralele. Ndjenja e vetmisë brenda marrëdhënies shpesh është faktor më i fortë sesa vetë konflikti i hapur.
Në raste të tilla, individi përjeton një konflikt të brendshëm mes fajit dhe nevojës emocionale, gjë që rrit ankthin dhe e bën më të vështirë marrjen e vendimeve të qarta.
Zgjidhja e shëndetshme nuk qëndron në fshehje apo zvarritje të situatës, por në përballje të ndershme me realitetin, përmes komunikimit të hapur dhe, në shumë raste, këshillimit në çift për të kuptuar nëse marrëdhënia mund të rindërtohet apo duhet të mbyllet me përgjegjësi.
