Shkruan: Ismet Haziri
Lidhja Demokratike e Kosovës po përballet me një nga krizat më të rënda politike dhe organizative të viteve të fundit. Zhvillimet pas konventës së jashtëzakonshme, përplasjet e brendshme dhe kundërshtimet ndaj marrëveshjes së arritur nga kryetari Lumir Abdixhiku kanë thelluar përçarjet dhe kanë dëmtuar besimin e elektoratit.
Në këto rrethana, mendoj se para se LDK-ja të hyjë në procesin e zgjedhjeve të brendshme, duhet të bëjë një analizë serioze të gjendjes, të rikthejë stabilitetin e brendshëm dhe të dalë nga logjika e fraksioneve, ambicieve personale dhe konfrontimeve politike. Partia ka nevojë për reflektim, përgjegjësi dhe një rikthim te vlerat mbi të cilat është ndërtuar.
Ambiciet për të udhëhequr partinë janë legjitime, por ato nuk mund të ndërtohen mbi përçarjen e saj. Si kryetari Rama, ashtu edhe deputeti Zema dhe çdo pretendues tjetër për udhëheqje, duhet ta kuptojnë se pozitat që mbajnë nuk janë vetëm rezultat i meritave personale, por edhe i besimit të mijëra votuesve që ua kanë dhënë mbështetjen ndër vite. Këta votues nuk janë një realitet abstrakt, por baza politike dhe morale mbi të cilën qëndron çdo përfaqësues i zgjedhur.
Për këtë arsye, është e papranueshme që interesat individuale dhe ambiciet për pushtet të vendosen mbi interesin e partisë. Ata që kontribuojnë në përçarjen e LDK-së duhet ta kuptojnë se dëmi nuk i shkaktohet vetëm lidershipit, por edhe anëtarësisë, aktivistëve dhe elektoratit që kanë investuar besimin e tyre në këtë subjekt politik.
Edhe marrëveshjet politike duhet të vlerësohen me maturi dhe përgjegjësi institucionale. Nëse synimi është sigurimi i shumicës në asamble, dialogu politik duhet të gjykohet mbi bazën e interesit publik dhe të partisë, jo të përdoret si pretekst për konflikte të brendshme apo për goditje ndaj njëri-tjetrit.
Përçarja e qëllimshme, nënçmimi i bashkëpartiakëve dhe goditjet politike pas shpine janë shfaqje të papërgjegjësisë që nuk mund të justifikohen me ambicie për lidership. Një parti që lufton kundër vetvetes e dobëson pozitën e saj politike dhe e largon elektoratin nga besimi në të ardhmen e saj.
Prandaj, para se të kërkohet kryetari i ri, secili duhet të ketë guximin t’i pranojë gabimet, të vlerësojë meritat e të tjerëve dhe të dëshmojë se është i gatshëm ta vendosë interesin e LDK-së mbi interesin personal.
LDK-ja nuk ka nevojë për një garë që prodhon ndarje të reja, por për një proces që rikthen besimin, unitetin dhe përgjegjësinë politike.
Sepse LDK-ja duhet të shërohet para se të zgjedhë kryetarin e ri. Pa unitet nuk ka rikuperim, pa përgjegjësi nuk ka besim dhe pa respekt për votuesin nuk ka të ardhme politike.
