Po ju shkruaj sepse nuk po arrij të flas dot me askënd tjetër për këtë që po më ndodh.
Jam i martuar dhe kam një jetë që, nga jashtë, duket e rregullt. Gruaja ime është njeri i mirë, e qetë dhe ka qenë pranë meje në shumë periudha të jetës. Por kohët e fundit kam hyrë në një lidhje tjetër me një femër që nuk kërkon asgjë përveç marrëdhënieve fizike. Nuk ka premtime, nuk ka ndjenja të thella, vetëm një tërheqje e fortë dhe e menjëhershme.
Dhe kjo më ka hutuar krejtësisht.
Kur jam me të, ndjej diçka që nuk e kam ndjerë prej kohësh — një liri, një eksitim, një ndjenjë që më bën të harroj gjithçka tjetër. Por sapo largohem, rikthehem në realitet dhe ndiej peshën e asaj që kam bërë dhe jetës që kam.
Tani jam i ndarë mes dy botëve. Njëra është e sigurt, e ndërtuar me vite, me përgjegjësi dhe respekt. Tjetra është e shpejtë, e fortë, por pa të ardhme të qartë.
Dhe pyetja që nuk po më lë të qetë është kjo: a duhet ta lë gruan time?
Nuk e di më nëse jam i pakënaqur në martesë apo thjesht i tërhequr nga diçka e re që më ka nxjerrë jashtë vetes. Nuk e di nëse po kërkoj dashuri apo vetëm emocion.
Ju lutem, më ndihmoni ta kuptoj veten, sepse në këtë moment nuk i besoj më as mendimeve të mia.
Përgjigjja e psikologes:
Faleminderit që e ke shkruar kaq hapur situatën tënde. Në atë që përshkruan, nuk shoh vetëm një dilemë “kë të zgjedh”, por një konflikt të brendshëm mes impulsit dhe përgjegjësisë, si dhe mes dëshirës për emocion dhe nevojës për stabilitet.
Së pari, është e rëndësishme ta kuptosh qartë këtë: lidhja tjetër që përshkruan është e ndërtuar mbi tërheqje dhe intensitet të menjëhershëm, jo mbi jetën reale të përditshme. Pikërisht për këtë arsye shpesh ndihet “më e fortë” — sepse nuk ka ngarkesë përgjegjësish, rutinë, apo sfida të një marrëdhënieje të qëndrueshme.
Martesa jote, nga ana tjetër, përfaqëson realitetin afatgjatë: historinë, besimin, angazhimin dhe vendimet e përditshme. Këto nuk janë gjithmonë emocionuese, por janë themeli i një jete të ndërtuar me dikë tjetër.
Nëse problemi është në martesë, atëherë rruga e ndershme është dialogu i hapur, puna në çift, ose terapia në çift. Nëse problemi është një nevojë personale për emocion, atëherë ndryshimi duhet të fillojë nga brenda teje, jo përmes një marrëdhënieje paralele.
Tani për tani, çdo vendim i marrë në kulmin e këtij emocioni rrezikon të mos jetë zgjedhje e qartë, por reagim ndaj tundimit.
Të sugjeroj të mos marrësh vendime të mëdha menjëherë. Së pari, qartëso çfarë po ndodh brenda teje, pastaj vendimet do të bëhen më të drejta dhe më të qëndrueshme.
