Pak muaj para dasmës, Rea filloi të merrte mesazhe nga një burrë i panjohur në rrjetet sociale. Ajo i tregoi se ishte e fejuar dhe refuzoi ta takonte, por ai dinte hollësi që nuk i kishte publikuar askund. Dyshimi se pas profilit fshihej dikush i afërt u bë më i fortë, derisa një shqiptare nga Milano i dërgoi një mesazh që zbuloi të vërtetën.
Rrëfimi i plotë
Quhem Rea, jam 32 vjeçe dhe jetoj në Tiranë.
Me Albanin ishim bashkë prej pesë vjetësh. Ai ishte 35 vjeç, punonte në një kompani sigurimesh dhe, në sytë e mi, ishte njeriu me të cilin do ta ndërtoja familjen.
Nuk kishim një lidhje të përsosur. Grindeshim për gjëra të vogla, sidomos për kohën që kalonim në telefon dhe për miqtë e mi meshkuj. Megjithatë, gjithmonë i zgjidhnim mosmarrëveshjet.
Të paktën kështu besoja.
Albani kishte pasur një lidhje të vështirë para meje. Ish-e dashura e kishte tradhtuar dhe ai thoshte se ajo përvojë e kishte bërë të kujdesshëm.
Në fillim e kuptoja kur më pyeste me kë po shkruaja ose pse isha vonuar. Me kalimin e kohës, pyetjet u bënë më të shpeshta.
Nëse e lija telefonin me ekranin poshtë, më pyeste çfarë po fshihja. Nëse dilja me koleget pas punës, më kërkonte t’i shkruaja kur mbërrija dhe kur largohesha.
Nuk e quaja kontroll. E quaja pasiguri.
Dhe mendoja se, pasi të martoheshim, do të qetësohej.
Dasmën e kishim planifikuar për në qershor. Kishim rezervuar lokalin, zgjedhur muzikën dhe paguar një pjesë të dekorimit. Nëna ime kishte filluar t’u telefononte të afërmve jashtë vendit.
Një mbrëmje mora një kërkesë në rrjetet sociale nga një burrë me emrin “Dorian K.”.
Në fotografi dukej rreth 37 vjeç, i veshur mirë dhe me pamje serioze. Profili kishte dhjetëra fotografi nga Milano, Roma dhe disa qytete të tjera.
Nuk e pranova.
Të nesërmen ai më dërgoi një mesazh:
“Përshëndetje. Të kam parë në një aktivitet në Tiranë dhe më je dukur interesante.”
Nuk iu përgjigja.
Pas dy ditësh më shkroi përsëri. Këtë herë përmendi librarinë ku punoja.
Mendova se mund të ishte klient. E pyeta nëse njiheshim.
Ai tha se më kishte parë disa herë, por nuk kishte pasur guxim të më fliste. Pastaj më propozoi të pinim një kafe.
I shkrova se isha e fejuar dhe se nuk më interesonte.
Prisja që biseda të mbyllej aty.
Por ai vazhdoi.
“Je e sigurt se po martohesh sepse e do, apo vetëm sepse keni pesë vjet bashkë?”
Ajo fjali më shqetësoi.
Dy javë më herët, gjatë një debati me Albanin, i kisha thënë pikërisht këtë:
“Ndonjëherë kam frikë se po martohemi sepse kemi pesë vjet bashkë, jo sepse jemi gati.”
Nuk ia kisha treguar askujt tjetër.
E pyeta burrin e panjohur nga e dinte sa kohë kisha me të fejuarin.
Ai e shmangu pyetjen.
Atë mbrëmje ia tregova mesazhet Albanit.
Ai i lexoi me kujdes dhe u nervozua.
“Bllokoje”, më tha. “Nuk e kuptoj pse i je përgjigjur.”
“Iu përgjigja vetëm për ta pyetur kush ishte.”
“Po të mos të pëlqente vëmendja, nuk do t’i kishe shkruar fare.”
Më lëndoi fakti se në vend që të shqetësohej se një i panjohur dinte hollësi për jetën time, ai po më fajësonte mua.
E bllokova profilin.
Të nesërmen u hap një profil tjetër, me të njëjtat fotografi dhe një emër paksa të ndryshuar. Mesazhi i parë ishte:
“Nëse do të ishe e lumtur, nuk do t’ia kishe treguar të fejuarit.”
Nuk iu përgjigja.
Fillova t’i kontrolloja fotografitë. Disa dukeshin sikur ishin marrë nga një profil tjetër. Në njërën prej tyre, në sfond, shihej një tabelë me emrin e një studioje arkitekture në Milano.
E kërkova emrin në internet.
Pas disa minutash gjeta burrin e vërtetë të fotografive. Quhej Arben, ishte arkitekt shqiptar dhe jetonte në Itali. Profili i tij ishte privat, por fotografia kryesore ishte e njëjtë.
Kuptova se “Doriani” nuk ekzistonte.
Nuk dija ende kush fshihej pas tij.
Vendosa të mos i tregoja Albanit për zbulimin. Për herë të parë në lidhjen tonë, ndjeva se duhej të mbrohesha edhe prej tij.
Profilit të rremë i shkrova se mund të takoheshim për një kafe, por vetëm në një vend publik.
Përgjigjja erdhi pothuajse menjëherë:
“Më në fund po pranon.”
I propozova një lokal pranë punës sime, të premten në orën gjashtë.
Ai pranoi.
Të nesërmen më shkroi një grua me emrin Elira. Jetonte në Milano dhe në fotografinë e profilit ishte pranë burrit, imazhet e të cilit po përdorte “Doriani”.
“Përshëndetje”, më shkroi. “Mendoj se dikush po përdor fotografitë e bashkëshortit tim për t’ju kontaktuar.”
Elira kishte marrë mesazh nga një shoqe në Tiranë që e kishte njohur Arbenin. Ajo kishte parë profilin e rremë dhe i kishte dërguar pamje të ekranit.
Elira më telefonoi.
I shpjegova se nuk kisha pasur asnjë kontakt me bashkëshortin e saj dhe se dikush po përdorte identitetin e tij. Ajo nuk më akuzoi. Përkundrazi, më ndihmoi të krahasonim datat e fotografive dhe të ruanim bisedat.
Pastaj më pyeti:
“Përveç teje, kush i dinte hollësitë që ky person të ka shkruar?”
Nuk doja ta thosha emrin e Albanit.
Por në atë çast e dija përgjigjen.
Të premten shkova në lokal. Elira ishte e lidhur me mua përmes një telefonate me video, por kamerën e mbajta të drejtuar nga tavolina. Një shoqe e imja ishte ulur disa tavolina më larg.
Ora kaloi gjashtë.
Askush nuk erdhi.
Në orën 18:07 mora një mesazh nga Albani:
“Ku je? Mendova të kaloj të të marr.”
Nuk i kisha treguar ku do të shkoja.
E pyeta ku ndodhej.
“Po dal nga zyra”, më shkroi.
Zyra e tij ishte në anën tjetër të qytetit.
Pak çaste më vonë, profili i rremë më dërgoi mesazh:
“Nuk mund të vij. Më doli diçka urgjente.”
Tashmë nuk kisha më dyshime.
U ktheva në shtëpi dhe e prita.
Kur hyri, telefoni i tij ishte në dorë. I kërkova ta vendoste mbi tavolinë.
“Çfarë ka ndodhur?”, më pyeti.
Ia tregova fotografinë e Arbenit të vërtetë, bisedën me Elirën dhe mesazhet që kisha ruajtur.
Në fillim mohoi.
Pastaj tha se një shok i tij kishte hapur profilin “për shaka”. Kur i kërkova emrin e shokut, ndryshoi versionin.
Më në fund pranoi.
Profilin e kishte krijuar vetë.
Fotografitë e Arbenit i kishte marrë nga faqja e studios ku ai punonte. Kishte zgjedhur një burrë shqiptar që jetonte jashtë vendit, sepse mendonte se identiteti do të dukej i besueshëm dhe unë nuk do ta takoja rastësisht në Tiranë.
“Doja vetëm të shihja deri ku do të shkoje”, më tha.
“Deri ku shkova?”
“I pranove takimin.”
“I pranova sepse e kuptova se ishe ti.”
Ai nuk më besoi.
Atëherë e pyeta si e dinte ai se ku ishte caktuar takimi. Nuk kishte përgjigje.
Pjesa më e rëndë nuk ishte profili i rremë. Ishte ajo që më tregoi më pas.
Për t’i bërë mesazhet më bindëse, kishte lexuar bisedat e mia në laptopin që përdornim të dy. Kishte parë çfarë i shkruaja motrës dhe shoqes sime të ngushtë, përfshirë dyshimet e mia para martesës.
Më kishte shkruar me fjalët e mia.
Në atë moment kuptova se nuk kishte qenë një provë besnikërie. Ishte një kurth i ndërtuar nga njeriu që duhej të më njihte dhe të më mbronte më mirë se kushdo.
Albani qau. Më tha se ishte trembur se mos e lija, se shokët e kishin bindur se “të gjitha gratë përgjigjen kur u shkruan burri i duhur” dhe se ai vetëm kishte dashur të ishte i sigurt para martesës.
“Dhe tani je i sigurt?”, e pyeta.
Ai nuk foli.
Hoqa unazën e fejesës dhe e vendosa mbi tavolinë.
Nuk u largova atë natë për shkak të një burri tjetër. Nuk kishte pasur asnjë burrë tjetër.
U largova sepse njeriu me të cilin do të martohesha kishte krijuar një të huaj, kishte vjedhur fytyrën e një personi real dhe kishte përdorur frikërat e mia për të më zënë në gabim.
Dasmën e anuluam.
Familjet tona u përpoqën të na pajtonin. Disa më thanë se Albani kishte vepruar nga dashuria dhe frika se mos më humbte. Të tjerë më pyetën pse kisha pranuar takimin, sikur kjo ta shlyente gjithçka që ai kishte bërë më parë.
Vetëm nëna ime nuk më kërkoi të kthehesha.
“Nëse sot të vë në provë”, më tha, “nesër do të kërkojë prova për çdo hap që bën.”
Albani filloi të shkonte te një psikolog. Pas disa muajsh më kërkoi të takoheshim. Pranoi se problemi nuk kishte qenë sjellja ime, por frika e tij dhe nevoja për kontroll.
E dëgjova. E besova se ishte penduar.
Por pendimi nuk e kthen automatikisht besimin.
Sot nuk jemi bashkë.
Nuk e di nëse një ditë rrugët tona do të kryqëzohen përsëri. Nuk dua ta paraqes si njeri të lig. Ai ishte një njeri i plagosur që, në vend se ta shëronte plagën e vet, më vuri mua brenda saj.
Me Elirën vazhdoj të shkëmbej ndonjë mesazh. Ajo dhe Arbeni e raportuan profilin dhe kërkuan heqjen e fotografive. Në një rrethanë të çuditshme, gruaja që mund të më kishte parë si kërcënim ishte personi që më ndihmoi të kuptoja se çfarë po ndodhte.
Nga ajo histori mësova se besnikëria nuk provohet duke i ngritur kurth partnerit.
Kur dikush krijon një gënjeshtër për të zbuluar të vërtetën tënde, ajo që zbulohet më së shumti është e vërteta e tij.
