Selman Morina, i mbijetuari i vetëm nga Masakra e Qikatovës, rrëfen me zë të dridhur çastet kur jeta iu nda në dysh mes vdekjes dhe shpëtimit.
Para syve të tij, forcat serbe ekzekutuan dhjetëra shqiptarë të pafajshëm, ndërsa toka u mbush me britma e gjak.
Ai kujton se si u shtri mes trupave të pajetë, duke mbajtur frymën pezull për të mos u dalluar. “E ndjeja erën e barutit dhe të gjakut, por duhej të bëhesha sikur isha i vdekur”, thotë ai.
Ishte një mrekulli që plumbi nuk e kapi dhe se arriti të ngrihej i gjallë nga ajo fushë vdekjeje.
Për Selman Morinën, ajo ditë nuk është vetëm kujtim i dhimbjes, por edhe dëshmi e gjallë e barbarisë që përjetoi populli shqiptar – një plagë që nuk shuhet kurrë.
