Pas 14 vjetësh martesë, Jehona dhe Valoni flinin në të njëjtin shtrat si dy të huaj. Kur ai i dërgoi adresën e një hoteli në Basel dhe i kërkoi të vinte e veshur si për takim me një të panjohur, ajo mendoi se e dinte çfarë e priste. Gabohej.
Rrëfimi i plotë
Quhem Ina, jam 39 vjeçe dhe vij nga Prishtina. Prej 16 vjetësh jetoj në Basel. Me Valonin jam e martuar prej 14 vjetësh dhe kemi dy fëmijë.
Nga jashtë dukeshim si familja që i ka të gjitha në rregull: punë të qëndrueshme, një apartament të mirë, pushime në Kosovë çdo verë. Nuk bërtisnim, nuk kishte tradhti të zbuluara dhe rrallë grindeshim para fëmijëve. Kur na pyesnin nëpër dasmat e gushtit, nëna ime thoshte me krenari: “Këta të dy s’kanë pasë kurrë sherr.”
Kishte të drejtë. Problemi ishte se pak nga pak kishim pushuar së qeni çift. Kishim mbetur prindër, pagues faturash dhe dy njerëz që koordinonin oraret.
Mesazhet tona ishin bërë të tilla:
“Merre qumështin.”
“Vajza mbaron në orën pesë.”
“Mos harro sigurimin e makinës.”
Në mbrëmje shtriheshim pranë njëri-tjetrit, secili me telefonin e vet. Kur Valoni më prekte, shpesh bëhesha sikur flija. Jo sepse nuk e doja më, por sepse prekjet e tij më dukeshin si një detyrim.
Edhe ai kishte pushuar së këmbënguluri. Ndonjëherë më shikonte gjatë, sikur donte të më pyeste diçka. Pastaj kthente kokën dhe fikte dritën.
Në punë vishja rroba që më pëlqenin, vendosja parfum dhe dëgjoja sërish muzikën që e kisha dashur kur isha më e re. Në shtëpi, sapo hyja, e lidhja flokun dhe vishja rrobat më të rehatshme.
Nuk më mungonte një burrë tjetër. Më mungonte gruaja që kisha qenë.
Fillova të shikoja apartamente të vogla me qira. Nuk kisha vendosur ende, por doja të dija se kishte një vend ku mund të shkoja. Për këtë nuk i kisha treguar askujt, as motrës. Te ne, një grua që largohet nga shtëpia nuk largohet vetëm nga burri. Largohet nga i gjithë fisi.
Një agjenci më dërgoi konfirmimin për shikimin e një apartamenti. E hapa mesazhin në tabletin që e përdornim të gjithë dhe harrova ta mbyllja.
Dy ditë më vonë, Valoni më dërgoi një adresë: një hotel në qendër të Baselit. Poshtë kishte shkruar:
“Të premten, në 20:30. Eja vetëm. Mos më pyet asgjë deri atëherë. Vish diçka që nuk do ta vishje për darkën tonë të zakonshme.”
E lexova disa herë. Mendova se po kërkonte të sillte diçka të re në jetën tonë intime. Një pjesë e imja u ndie në siklet. Një pjesë tjetër, që nuk doja ta pranoja, u bë kureshtare.
Prej sa kohësh nuk më kishte ftuar askush në një takim?
Të premten qëndrova gjatë para dollapit. Zgjodha një fustan ngjyrë vere që e kisha blerë muaj më parë dhe nuk e kisha veshur kurrë. Ishte më i ngushtë se rrobat e mia të zakonshme, por jo i tepruar. I lashë flokët të lëshuar dhe vendosa parfumin që Valoni ma kishte dhuruar në përvjetorin tonë të pestë.
Kur hyra në barin e hotelit, ai ishte ulur pranë dritares. Kishte veshur një këmishë të errët dhe xhaketën që e vishte vetëm në raste të veçanta. Kur më pa, nuk u ngrit menjëherë. Më shikoi sikur vërtet nuk më njihte.
Për herë të parë pas shumë vjetësh, një shikim i tij më bëri të vetëdijshme për trupin tim.
“A është i lirë ky vend?”, më pyeti.
E kuptova lojën. U ula përballë tij.
“Varet kush po pyet.”
Folëm sikur po takoheshim për herë të parë. Asnjë fjalë për fëmijët, faturat apo shtëpinë. Më pyeti çfarë më pëlqente, ku doja të udhëtoja, çfarë do të bëja nëse nuk do të kisha frikë nga pasojat. Në fillim përgjigjesha me shaka. Pastaj pyetjet u bënë më të vështira.
“Je e lumtur?”, më pyeti me zë të ulët, pa i larguar sytë nga unë.
“Një burrë që sapo e kam njohur nuk duhet të më bëjë pyetje kaq personale.”
Ai buzëqeshi, por në fytyrë i pashë trishtim.
Pas darkës hipëm në ashensor. Qëndruam pranë njëri-tjetrit, pa u prekur. E ndieja aromën dhe ngrohtësinë e tij. Ajo distancë e vogël krijonte më shumë tension se çdo përqafim i zakonshëm në shtëpi.
Valoni kishte rezervuar një dhomë: drita të zbehta, dy gota mbi tavolinë, muzikë e qetë. Asgjë e tepruar.
Më ndihmoi ta hiqja pallton. Gishtat e tij më prekën lehtë qafën dhe për disa çaste mbylla sytë. Kisha harruar si ishte ta prisje një prekje, në vend që ta duroje.
Më puthi në shpatull. U ktheva nga ai dhe buzët tona pothuajse u prekën.
Pastaj ai u tërhoq. Nga xhepi nxori një fletë të palosur dhe e vendosi mbi tavolinë. Ishte konfirmimi i apartamentit.
“Sa kohë ke që po planifikon të largohesh?”
Fustani, parfumi, e gjithë loja e mbrëmjes humbën kuptimin në një çast.
“Pra, për këtë më solle këtu? Për të më marrë në pyetje?”
“Jo. Të solla sepse nuk doja që biseda jonë e fundit si çift të ndodhte në kuzhinë, mes enëve të palara.” Heshti pak. “Dhe sepse në shtëpi s’pata guxim ta nis. Tri net e mbajta këtë letër në xhep.”
U ula në skajin e shtratit.
Nuk më pyeti nëse kishte një burrë tjetër. Nuk më akuzoi. Më tha se prej muajsh e kishte ndier se po më humbiste.
“Por nuk bëra asgjë. Prita që ti të më tregoje. Ndërsa ti prite që unë ta kuptoja vetë.”
I thashë se isha lodhur duke u ndier e padukshme. Se nuk e mbaja mend herën e fundit kur më kishte prekur pa pritur që prekja të çonte diku. Se më mungonte biseda, kureshtja, ndjenja se isha grua, jo vetëm nënë.
Valoni heshti gjatë. Pastaj tha diçka që nuk e prisja:
“Edhe unë kam menduar të largohem.”
Disa muaj më parë kishte parë një dhomë me qira. Nuk e kishte marrë, sepse nuk dinte si t’ua shpjegonte fëmijëve. As babait të vet.
“Atëherë pse kjo dhomë?”, e pyeta.
“Sepse para se të ndahemi, doja të shihja nëse mund të të shikoja përsëri si gruan që zgjodha. Jo si personin me të cilin ndaj kredinë dhe kalendarin.”
Qëndruam gjatë pa folur. Pastaj më pyeti nëse mund të më puthte.
Ishte një pyetje e thjeshtë, por prej vitesh nuk ma kishte bërë. Prekjet mes nesh vinin nga zakoni, jo nga zgjedhja.
I thashë po.
Puthja nuk ishte si ato të fillimit. Kishte brenda 14 vjet kujtime, zemërim, lodhje dhe frikën se mund të ishte e fundit. Duart e tij nuk nxituan. Më preku fytyrën, flokët dhe belin sikur po më njihte nga e para.
Atë natë nuk u përpoqëm të bindnim veten se një dhomë hoteli mund ta shpëtonte martesën. Afërsia u kthye për disa orë, por bashkë me të u kthyen edhe të gjitha gjërat që kishim heshtur.
Të nesërmen nuk e anulova takimin për apartamentin. Shkova ta shihja. Valoni e dinte.
Kur u ktheva, më pyeti nëse më pëlqeu. I thashë se ishte i vogël, i qetë dhe me shumë dritë.
“Do ta marrësh?”
“Nuk e di.”
Për herë të parë, kjo përgjigje nuk u shndërrua në grindje.
Atë javë më thirri nëna nga Prishtina. Diçka kishte nuhatur, siç nuhasin gjithmonë nënat.
“A jeni mirë ju të dy?”
“Po punojmë, nanë.”
“Çka do me thanë ‘po punojmë’? Martesa s’është punë.”
Nuk ia shpjegova. Por mendova se ndoshta gabohej. Ndoshta martesa është pikërisht punë, vetëm se ne kishim harruar ta bënim.
Vendosëm të mos premtonim se gjithçka do të rregullohej. Filluam këshillimin për çifte, te një këshilltare që flet edhe shqip. Një herë në muaj dilnim veç e veç nga shtëpia dhe takoheshim diku, sikur secili mund të zgjidhte përsëri të ulej në të njëjtën tavolinë.
Kanë kaluar tetë muaj.
Ende ka ditë kur flasim vetëm për fëmijët dhe faturat. Ende ka net kur i kthejmë shpinën njëri-tjetrit. Por tani nuk presim që heshtja të na tregojë çfarë mendon tjetri.
Fustanin ngjyrë vere e kam veshur përsëri. Jo në hotel dhe jo për ta shpëtuar martesën. E vesha një mbrëmje të zakonshme, kur Valoni po gatuante darkën. Ai më pa, uli lugën dhe pyeti:
“Po del diku?”
“Po. Me ty, nëse do.”
Ai fiku sobën.
Nuk e di nëse dashuria jonë do të zgjasë përgjithmonë. Por kam kuptuar se afërsia nuk humbet vetëm kur hyn një person i tretë. Ndonjëherë humbet kur dy njerëz pushojnë së shikuari njëri-tjetrin.
Dhe ndonjëherë fillon të kthehet në çastin kur njëri prej tyre pyet përsëri:
“A mund të të puth?”
