E dashur psikologe,
Po ju shkruaj sepse prej disa kohësh po përballem me një situatë që nuk di si ta menaxhoj. Burri im është 20 vjet më i madh se unë. Kemi kaluar shumë vite bashkë, e dua dhe e respektoj, por kohët e fundit po ndihem gjithnjë e më e vetmuar në martesën tonë.
Unë ende kam nevojë për afërsi, për përqafime, për momente intime dhe për të ndier se jam grua pranë partnerit tim. Por ai nuk mundet më si më parë. E kuptoj që mosha mund të ndikojë dhe nuk dua ta fajësoj apo ta bëj të ndihet keq.
Megjithatë, edhe nevojat e mia janë aty dhe nuk di si t’ia shpjegoj pa e lënduar. Kam frikë se nëse vazhdojmë kështu, do të krijohet një distancë mes nesh që më vonë mund të jetë e vështirë për t’u rikthyer.
Ndonjëherë ndihem fajtore që dëshiroj ende intimitet. Pyes veten nëse duhet thjesht të pajtohem me këtë situatë për shkak të diferencës në moshë. Por, nga ana tjetër, nuk dua të heq dorë nga një pjesë e rëndësishme e martesës sime.
Si duhet të veproj? Si mund të flas me burrin tim për këtë problem pa e bërë të ndihet i pavlerë apo i paaftë? Dhe a mund të ruhet intimiteti në një martesë edhe kur marrëdhëniet seksuale nuk janë më të mundshme?
Përgjigjja e psikologes:
E dashur,
Së pari, dua t’ju them se nuk ka asgjë të gabuar me faktin që ju ende keni nevojë për intimitet, afërsi dhe dashuri fizike. Dëshira për t’u ndier e dashur, e dëshiruar dhe e afërt me partnerin nuk zhduket automatikisht për shkak të moshës.
Nga ajo që përshkruani, duket se ju nuk po kërkoni vetëm marrëdhënie seksuale, por mbi të gjitha po kërkoni afërsinë me bashkëshortin tuaj. Prandaj, hapi i parë është komunikimi i sinqertë me të.
Mos e hapni këtë bisedë në formën e një ankese apo kërkese që ai “duhet të mundet”. Përkundrazi, tregojini se ju mungon afërsia me të dhe se dëshironi të gjeni së bashku mënyra të tjera për ta ruajtur intimitetin. Përqafimet, puthjet, prekjet, fjetja pranë njëri-tjetrit, përkëdheljet dhe momentet romantike mund të jenë pjesë shumë e rëndësishme e jetës intime të një çifti.
Në të njëjtën kohë, do t’ju këshilloja që bashkëshorti juaj të flasë me një mjek nëse vështirësia për të pasur marrëdhënie intime është shfaqur ose është përkeqësuar me kalimin e kohës. Ndonjëherë pas këtyre vështirësive mund të qëndrojnë probleme shëndetësore, faktorë psikologjikë ose edhe efektet e disa barnave. Prandaj, nuk duhet supozuar automatikisht se gjithçka lidhet vetëm me moshën.
Ju gjithashtu nuk duhet ta mbani mbi vete fajin për nevojat tuaja. Ato janë të ligjshme. Por është e rëndësishme që edhe nevojat e partnerit tuaj, kufizimet e tij dhe mënyra se si ai ndihet për këtë situatë të respektohen.
Një martesë nuk përcaktohet vetëm nga marrëdhëniet seksuale. Intimiteti mund të marrë forma të ndryshme dhe një çift mund të ndërtojë një afërsi të fortë edhe kur jeta seksuale ndryshon. Çelësi është që të mos heshtni dhe të mos lejoni që turpi apo frika t’ju largojë nga njëri-tjetri.
Nëse kjo situatë po krijon tension të madh mes jush dhe nuk po arrini të flisni hapur, mund të jetë e dobishme të kërkoni ndihmën e një psikologu ose terapisti çifti. Një profesionist mund t’ju ndihmojë të kuptoni nevojat e të dyve dhe të gjeni një mënyrë që marrëdhënia juaj të vazhdojë të ketë afërsi, dashuri dhe respekt.
Mos e shihni këtë si fundin e intimitetit tuaj, por si një ndryshim me të cilin duhet të mësoni të jetoni së bashku.
