Kriza e LDK-së nuk zgjidhet duke ndërruar emra apo duke krijuar kampe të reja. Ajo kërkon përgjegjësi politike, vetëkritikë dhe rikthimin e interesit të subjektit mbi interesat personale.
Shkruan: Ismet Haziri
Jam pjesë e LDK-së dhe pikërisht për këtë arsye e konsideroj të nevojshme të flas hapur për gjendjen e saj. Kjo nuk është kritikë nga jashtë dhe nuk është përpjekje për t’i dhënë të drejtë njërës palë kundër tjetrës. Është një kritikë që duhet t’i përfshijë të gjithë.
Nuk do ta kisha dëshiruar kurrë një LDK me peshë të zvogëluar në Kuvend dhe në jetën politike të Kosovës. Një subjekt me historinë, traditën dhe kapitalin njerëzor të LDK-së nuk mund ta konsiderojë këtë gjendje normale dhe as ta shpjegojë vetëm me rrethanat e jashtme.
Duhet të kemi guximin ta bëjmë pyetjen më të vështirë: çfarë kemi bërë ne që kemi ardhur deri këtu?
Përgjigjja nuk mund të jetë vetëm një emër.
Përgjegjësia është e të gjithëve
Sot brenda LDK-së kemi struktura që mbajnë përgjegjësi institucionale, kemi “gjashtëshën” që kërkon ndryshim dhe kemi “dymbëdhjetëshën” që e vendos theksin te unifikimi.
Asnjëra palë nuk duhet të jetë mbi kritikën.
Nuk mjafton të thuash se je për ndryshim; duhet të tregosh çfarë ndryshon dhe si. Nuk mjafton të flasësh për unitet; duhet të tregosh mbi cilat parime ndërtohet ai unitet. Dhe nuk mjafton të mbrohesh pas funksionit apo strukturës; duhet të japësh llogari për rezultatin.
Prandaj, standardi duhet të jetë i njëjtë për të gjithë:
Jo kush flet më bukur, por kush merr më shumë përgjegjësi. Jo kush pretendon më shumë legjitimitet, por kush dëshmon rezultat.
Problemi i LDK-së nuk është vetëm problemi i individëve. Është edhe problem i kulturës politike që është krijuar brenda saj.
Kur egoja individuale bëhet më e rëndësishme se interesi institucional, kur grupi fillon ta konsiderojë veten si parti dhe kur çdo kritikë interpretohet si armiqësi, atëherë dobësohet vetë institucioni.
LDK-ja nuk është pronë e asnjë individi, grupi apo strukture.
Gabimet duhet të pranohen
Gabime janë bërë në përzgjedhjen e njerëzve në struktura, në kandidatura për pushtetin lokal e qendror, në komunikimin me anëtarësinë dhe në mënyrën e menaxhimit të dallimeve politike.
Këto gabime nuk mund t’ia atribuojmë vetëm një pale.
Edhe ata që kanë qenë në pushtet brenda partisë duhet të japin përgjegjësi. Por përgjegjësi duhet të japin edhe ata që sot kërkojnë ndryshimin, sepse shumë prej tyre kanë qenë pjesë e proceseve dhe vendimmarrjeve të mëhershme.
Nuk mund të ndërtohet një e ardhme e re me një histori të treguar sikur përgjegjësinë e ka pasur gjithmonë dikush tjetër.
Edhe mundësitë politike kërkojnë përgjegjësi
Në politikë nuk mjafton të kesh mandate. Duhet të dish t’i përdorësh ato.
Kur një subjekt ka mundësi të ndikojë në një proces politik dhe vendos të mos e shfrytëzojë atë, ky është një vendim politik. Por vendimi duhet të shoqërohet edhe me përgjegjësi për pasojat.
Edhe zhvillimet e fundit në Kuvendin e Kosovës duhet të shihen në këtë frymë: jo si material për një tjetër përplasje të brendshme, por si arsye për të pyetur nëse LDK-ja po e shfrytëzon peshën që ia kanë dhënë qytetarët.
E njëjta gjë vlen edhe për pushtetin lokal. Aty matet nëse politika e partisë funksionon në terren apo mbetet vetëm deklarim.
Anëtarësia nuk është dekor
LDK-ja nuk janë vetëm udhëheqësit, strukturat apo grupet parlamentare.
LDK-ja janë edhe ata njerëz që kanë punuar ndër vite, kanë organizuar, kanë votuar dhe kanë mbajtur gjallë strukturat, shpesh pa funksione dhe pa përfitime personale.
Kjo anëtarësi nuk mund të kërkohet vetëm në kohën e zgjedhjeve.
Nëse ajo nuk ndihet e dëgjuar, e përfaqësuar dhe e respektuar, atëherë kemi problem institucional, jo vetëm elektoral.
Çfarë LDK-je duam?
Kjo është pyetja që duhet të jetë mbi të gjitha betejat e sotme.
A duam një LDK të kampeve dhe egove personale, apo një LDK institucionale, ku individi i nënshtrohet interesit të subjektit?
A duam një parti ku parimi përdoret si slogan, apo një parti ku parimi matet me vendimet dhe përgjegjësinë?
LDK-së nuk i duhet një tjetër betejë për të përcaktuar se kush është më akademik, më unifikues apo më legjitim.
I duhet një standard i përbashkët:
meritë në vend të afërsisë, përgjegjësi në vend të justifikimeve, program në vend të improvizimit dhe rezultat në vend të retorikës.
Nuk po e shkruaj këtë për ta dobësuar LDK-në. Po e shkruaj sepse nuk dua një LDK më të vogël, më të dobët dhe më pak relevante.
Por LDK-ja nuk mund të bëhet e fortë duke i thënë vetes se është e fortë.
Duhet ta dëshmojë me vendimet që merr, me njerëzit që zgjedh, me mënyrën si sillet në Kuvend, me organizimin në terren dhe me respektin ndaj anëtarësisë.
Dhe mbi të gjitha, duhet ta pranojë një të vërtetë të thjeshtë:
Nuk mund të kërkojmë nga qytetari të na besojë për ta ndryshuar Kosovën, nëse më parë nuk kemi treguar se dimë ta ndryshojmë veten.
