Për disa muaj, telefoni i bashkëshortit ishte bërë i paarritshëm: gjithmonë në xhep, me ekranin të kthyer përmbys dhe pranë tij edhe gjatë natës. Shqiptarja nga Kumanova mendoi se në martesën e tyre kishte hyrë një grua tjetër. Por mesazhi që mori një mbrëmje nuk zbuloi një tradhti dashurie. Ai nxori në dritë një jetë të fshehtë që po rrezikonte shtëpinë, kursimet dhe të ardhmen e familjes së saj.
Rrëfimi i plotë
Me Blerimin jam martuar para tetë vjetësh. Kemi një vajzë gjashtëvjeçare dhe jetojmë në Kumanovë, në apartamentin që e blemë me kredi pak pas martesës.
Nuk kemi pasur jetë luksoze, por gjithmonë kam besuar se ishim një ekip. Unë punoja në një farmaci, ndërsa ai në një kompani që shpërndante materiale ndërtimore. Të ardhurat tona mjaftonin për këstin e banesës, shpenzimet e përditshme dhe për të kursyer nga pak.
Problemet filluan në pranverë.
Blerimi nisi të rrinte zgjuar deri vonë. Kur e pyesja pse nuk flinte, thoshte se po ndiqte rezultatet e futbollit ose po shkëmbente mesazhe me kolegët. Telefonin nuk e linte më mbi tavolinë. E merrte me vete edhe kur shkonte për të bërë dush.
Në fillim nuk mendova keq. Por me kalimin e javëve ai u bë gjithnjë e më i largët. Nuk fliste gjatë darkës, nervozohej për gjëra të vogla dhe disa net flinte në divan me arsyetimin se nuk donte të më zgjonte.
Edhe afërsia mes nesh pothuajse u zhduk.
Një natë u përpoqa ta përqafoja, por ai u largua dhe tha se ishte i lodhur. Mënyra si e tha më lëndoi më shumë sesa refuzimi. Ishte sikur prania ime e shqetësonte.
Në mendjen time nisi të formohej vetëm një shpjegim: kishte një tjetër.
Fillova t’i kushtoja vëmendje çdo hollësie. Këmishave, orarit të punës, aromës së parfumit dhe njerëzve që përmendte. Nuk gjeta asgjë konkrete, por dyshimi po më hante nga brenda.
Pastaj nisën problemet me paratë.
Një pagesë e energjisë elektrike mbeti pa u kryer. Kur shkova të tërhiqja para për aktivitetet shkollore të vajzës, pashë se nga llogaria jonë mungonin 900 euro.
Blerimi më tha se ia kishte huazuar një kushëriri që ndodhej në vështirësi.
“Do të na i kthejë muajin tjetër”, më siguroi.
E besova, megjithëse nuk më pëlqeu që e kishte marrë vendimin pa më pyetur.
Pas dy javësh munguan edhe 600 euro të tjera.
Këtë herë tha se kishte paguar një pjesë të sigurimit të makinës. Kur kërkova faturën, u zemërua.
“Duhet të të jap llogari për çdo denar?”, më pyeti.
Nuk e njihja atë njeri. Blerimi që kisha dashur nuk më kishte folur kurrë në atë mënyrë.
Mbrëmjen që ndryshoi gjithçka po binte shi. Ai kishte dalë, sipas tij, për t’u takuar me një koleg. Vajza flinte, ndërsa unë po kontrolloja shpenzimet e muajit.
Rreth orës dhjetë, në telefonin tim erdhi një mesazh nga një numër i panjohur.
“Përshëndetje. Nuk njihemi, por mendoj se duhet ta dini çfarë po ndodh me bashkëshortët tanë.”
Zemra nisi të më rrihte me forcë.
Gruaja quhej Blerta. Nga fotografia e profilit dukej afërsisht në moshën time. Ajo më shkroi se burri i saj punonte me Blerimin dhe se të dy, së bashku me disa kolegë, luanin baste në internet.
Në fillim mendova se ishte një trillim.
Pastaj ajo më dërgoi fotografi të bisedave që kishte gjetur në telefonin e burrit të saj. Në njërën prej tyre, Blerimi shkruante se kishte humbur përsëri dhe se duhej të gjente para para fundit të javës.
Në një mesazh tjetër përmendej shuma prej 7.400 eurosh.
Nuk kishte grua tjetër.
Kishte borxhe.
Kur Blerimi u kthye, e gjeta duke qëndruar në derë me xhaketën e lagur. Telefonin e kisha mbi tavolinë, pranë faturave dhe zarfit ku ruanim dokumentet e kredisë.
E pyeta vetëm:
“Sa kemi humbur?”
Në fytyrën e tij pashë fillimisht frikë, pastaj dorëzim.
U ul përballë meje dhe heshti gjatë. Pastaj më tregoi se kishte filluar me shuma të vogla, pesë ose dhjetë euro. Një fitore prej disa qindra eurosh e kishte bindur se mund të siguronte para më shpejt sesa duke punuar.
Kur filloi të humbiste, luante përsëri për t’i kthyer humbjet.
Kishte marrë para nga kursimet tona, kishte huazuar nga dy kolegë dhe kishte ngritur një kredi të vogël në emrin e tij. Shuma e përgjithshme ishte më e madhe se ajo që më kishte shkruar Blerta.
Ishin afro 11 mijë euro.
“A ka mbetur diçka nga kursimet për shtëpinë?”, e pyeta.
Ai uli kokën.
Në atë çast do të kisha preferuar pothuajse të më thoshte se kishte një tjetër. Tradhtinë ndoshta do ta kisha kuptuar si fundin e martesës. Por kjo ishte ndryshe: ai kishte rrezikuar sigurinë e vajzës sonë, ndërsa çdo ditë ishte ulur përballë meje dhe më kishte gënjyer.
Mblodha disa rroba për vete dhe vajzën dhe shkova te motra ime.
Blerimi më telefonoi dhjetëra herë. Nuk iu përgjigja. Ditën tjetër më dërgoi një mesazh se do ta shiste makinën dhe do të kërkonte ndihmë profesionale.
Nuk e besova menjëherë.
Gjatë muajit që pasoi, ai e shiti makinën, i mbylli llogaritë në platformat e basteve dhe nisi takime me një këshillues për varësinë. Më dha qasje në të gjitha llogaritë bankare dhe përgatiti një plan për shlyerjen e borxheve.
Nuk më kërkoi të kthehesha menjëherë.
Kjo ishte ndoshta gjëja e parë e ndershme që bëri pas shumë muajsh. E kuptoi se nuk kishte të drejtë të kërkonte falje të shpejtë vetëm sepse më në fund kishte pranuar të vërtetën.
Pas gjashtë javësh u takuam në një kafene. Nuk kishte më telefon të fshehur dhe as premtime të mëdha.
“Kam pasur frikë se do të më shihje si të dështuar”, më tha. “Duke e fshehur, u bëra pikërisht ai njeri.”
Sot ende nuk mund të them se gjithçka është rregulluar. Borxhet nuk zhduken me një kërkimfalje dhe besimi nuk rindërtohet brenda një nate.
Jam kthyer në apartament, por financat tona i menaxhojmë bashkë. Blerimi vazhdon këshillimin dhe nuk ka më qasje të pakufizuar në kursimet familjare. Këto nuk janë dënime. Janë kushtet që vendosa për ta provuar edhe një herë.
Dikur mendoja se tradhtia në martesë kishte gjithmonë fytyrën e një personi tjetër. Tani e di se ndonjëherë ajo mund të jetë një ekran i fshehur, një borxh i padukshëm dhe qindra gënjeshtra të vogla.
Nuk e di ende nëse dashuria jonë do të mbijetojë.
Por për herë të parë pas shumë muajsh, të paktën po përballemi me të njëjtën të vërtetë.
