E dashur psikologe,
Nuk e di nëse ajo që po të shkruaj duhet ta quaj dëshirë, tundim apo një lloj çmendurie që nuk kam guxim t’ia them askujt.
Jam në një lidhje prej vitesh. Në pamje të parë, gjithçka është në rregull. Por kohët e fundit kam filluar të mendoj shpesh për një burrë tjetër. Nuk kemi bërë asgjë që mund ta quaj tradhti, por mes nesh ka një tension që e ndiej sa herë që jemi pranë.
Ndonjëherë mjafton një vështrim.
Një mbrëmje u gjendëm vetëm në një dhomë. Ai nuk më preku. Vetëm më pa për disa sekonda më gjatë se zakonisht dhe më tha: “Ti e di shumë mirë çfarë po ndodh mes nesh.”
Nuk iu përgjigja.
Por atë natë, kur u ktheva në shtëpi, nuk mund të flija. Më dukej sikur ende e ndieja praninë e tij pranë meje. Mendja ime krijonte skena që nuk kishin ndodhur kurrë, ndërsa zemra rrihte sikur të kishte ndodhur gjithçka.
Ajo që më tremb më shumë është se nuk ndihem fajtore kur mendoj për të. Ndihem… e gjallë.
Pse një vështrim mund të trazojë kaq shumë një grua?
Dhe pse më duket sikur nuk kam frikë prej tij, por prej vetes sime?
Përgjigjja e psikologes
E dashur,
Ndoshta pyetja jote më e rëndësishme nuk është “A e dëshiroj atë?”, por “Çfarë zgjon ai tek unë?”
Dëshira nuk është gjithmonë vetëm për një person. Shpesh ajo lidhet me mënyrën se si ndihemi kur dikush na sheh, na vëren dhe na bën të kujtojmë një version të vetes që e kemi lënë pas dore.
Fakti që një vështrim të ka trazuar nuk do të thotë domosdoshmërisht se duhet ta ndjekësh atë dëshirë. Por as nuk do të thotë se duhet ta mohosh.
Mund ta dëgjosh.
Pyete veten: Çfarë më mungon? Afërsia? Vëmendja? Misteri? Ndjenja se jam ende një grua që mund të dëshirohet?
Ndonjëherë fantazia është më e fuqishme se realiteti pikërisht sepse ajo nuk ka pasur ende mundësinë të zhgënjehet.
Prandaj mos u ngut të vendosësh nëse duhet ta hapësh apo ta mbyllësh atë derë.
Fillimisht kupto pse dëshiron ta hapësh.
Sepse ndoshta ai burrë nuk është përgjigjja.
Ndoshta ai është vetëm pasqyra që të ka treguar diçka për veten tënde, diçka që ke kohë pa e parë.
