Shkruan Ismet Haziri
Kosova po kalon një periudhë kur politikës i duhet më shumë se kurrë arsyeja, toleranca dhe përgjegjësia. Përplasjet politike nuk duhet të shndërrohen në bllokim të institucioneve dhe në një betejë ku dështimi i shtetit shihet si fitore ndaj kundërshtarit.
Asnjë parti, lider apo interes politik nuk është mbi shtetin.
Në demokraci, një qeveri mund të kundërshtohet, të kritikohet dhe, kur nuk e meriton besimin, të zëvendësohet përmes mekanizmave demokratikë. Por të bllokosh funksionimin e shtetit vetëm për ta dëmtuar kundërshtarin politik nuk është fitore. Është humbje për Kosovën dhe qytetarët e saj.
Në momente të tilla duhet të kujtojmë rrugën që na solli deri këtu. Nga Gjergj Kastrioti Skënderbeu, që e kishte bashkimin si forcë përballë rrezikut, te qëndresa e Adem Jashari dhe vizioni politik i Ibrahim Rugova, ideali ka qenë gjithmonë një: liria, bashkimi dhe ndërtimi i një vendi ku shqiptarët mund të jetojnë të lirë e me dinjitet.
Edhe ata që ranë në luftë, ata që u plagosën dhe ata që dhanë gjymtyrët, nuk sakrifikuan që pasardhësit e tyre ta dobësonin shtetin për inate politike. Ata sakrifikuan që Kosova të jetojë dhe të ndërtohet.
Prandaj, sot Kosovës i duhet një tjetër lloj patriotizmi: jo patriotizmi i fjalëve të mëdha, por i përgjegjësisë së madhe.
Kompromisi nuk është dobësi. Toleranca nuk është humbje. Kundërshtari politik nuk është armik. Në demokraci mund të kemi bindje të ndryshme, por duhet të kemi një interes të përbashkët: Kosovën.
Pushtetet ndryshojnë, partitë vijnë e shkojnë, mandatet përfundojnë. Shteti mbetet.
Le të mos e masim suksesin politik me atë se sa e kemi dëmtuar tjetrin, por me atë se sa kemi ndërtuar për qytetarin: institucione funksionale, drejtësi, ekonomi, arsim, shëndetësi dhe një të ardhme ku të rinjtë nuk e shohin largimin si të vetmen rrugë.
Kosova nuk ka nevojë për më shumë ndarje. Ka nevojë për bashkim rreth interesit shtetëror.
Amaneti i të rënëve nuk ishte ta dështojmë Kosovën për inate politike. Ishte ta ndërtojmë atë.
Një Kosovë të fortë, demokratike, të drejtë dhe të jetueshme për të gjithë ata që duan të jetojnë në të.
Kjo nuk është vetëm detyrë politike. Është përgjegjësi kombëtare.
