Jam 36 vjeçe dhe prej dymbëdhjetë vitesh jam e martuar. Kam një martesë që nga jashtë duket e qetë dhe e rregullt. Nuk kemi probleme të mëdha, nuk zihemi shpesh dhe kemi ndërtuar një jetë të përbashkët. Por, prej kohësh, mes nesh ka mbetur shumë pak nga ajo ndjesia që dikur më bënte zemrën të më rrihte më shpejt.
Gjithçka ndryshoi kur u rikthye në jetën time një njeri që e njihja që nga universiteti.
Nuk kishim pasur kurrë një lidhje. Kishim qenë thjesht miq dhe, pas shumë vitesh, u takuam rastësisht në një aktivitet ku të dy ishim të ftuar. Në fillim biseduam normalisht, si dy njerëz që kujtojnë të kaluarën. Por në një moment ai më pa gjatë në sy dhe buzëqeshi.
Ishte vetëm një shikim.
Por unë e ndjeva sikur dikush kishte hapur një derë brenda meje që e kisha mbajtur mbyllur për vite.
Pas asaj mbrëmjeje filluam të shkëmbenim mesazhe. Nuk flisnim për gjëra të papërshtatshme. Madje, shpesh flisnim për gjëra krejt të zakonshme. Por mënyra se si më shkruante, mënyra se si më dëgjonte dhe sidomos mënyra se si më shikonte kur takoheshim, më bënte të ndihesha përsëri grua.
Një mbrëmje, pas një darke me miq, mbetëm vetëm për disa minuta. Ai më tha: “Ti nuk ke ndryshuar aq shumë sa mendon.”
Nuk dija çfarë të përgjigjesha.
U afrua pak, por nuk më preku. Vetëm më pa. Dhe çuditërisht, ajo distancë e vogël mes nesh ishte më e fortë se çdo prekje.
Që atë natë, kam filluar ta mendoj shumë.
Nuk di nëse jam e dashuruar me të, nëse thjesht më mungon emocioni apo nëse ai ka zgjuar tek unë një pjesë që e kisha harruar.
E di vetëm se kur jam pranë tij, ndihem ndryshe.
Dhe kjo më frikëson.
A duhet ta ndërpres këtë afërsi para se të shkojë më tej, apo duhet ta pranoj se ndoshta ajo që po ndiej po më tregon diçka për martesën time?
Përgjigjja e psikologes
Ajo që po përjeton nuk duhet parë menjëherë as si dashuri, as si tradhti emocionale. Në këtë fazë, është më e rëndësishme të kuptosh çfarë po zgjon ky person tek ti.
Shpesh, nuk biem në dashuri vetëm me një njeri. Biem në dashuri edhe me mënyrën se si ndihemi pranë tij. Në rastin tënd, duket se ky burrë të ka rikthyer ndjesinë e të qenit e dëshiruar, interesante, e dëgjuar dhe femërore.
Kjo nuk do të thotë domosdoshmërisht se martesa jote ka përfunduar. Por është një sinjal që nuk duhet injoruar.
Para se të bësh ndonjë hap me të, pyete veten me sinqeritet: Nëse ky burrë nuk do të ekzistonte, a do të isha e lumtur me martesën time?
Nëse përgjigjja është “jo”, atëherë problemi kryesor nuk është ai. Problemi është diçka që ka kohë që mungon në marrëdhënien tënde.
Mos merr vendime të mëdha nën efektin e emocionit të ri. Por as mos e bind veten se nuk po ndodh asgjë. Flit me bashkëshortin për afërsinë, dëshirën, komunikimin dhe rutinën që mund të ketë hyrë në marrëdhënien tuaj.
Dhe mbi të gjitha, mos u turpëro nga fakti që ende mund të ndiesh flutura në stomak pas kaq vitesh martesë. Ndoshta kjo situatë nuk ka ardhur vetëm për të të tunduar, por edhe për të të kujtuar se dëshira për t’u ndier e gjallë është ende brenda teje.
Pyetja e vërtetë nuk është “A duhet të zgjedh atë?”, por:
“Çfarë më mungon mua dhe a jam e gatshme ta kërkoj në mënyrën e duhur?”
