Do të martohem këtë verë dhe, në vend që të jem e lumtur dhe të shijoj përgatitjet për ditën time të madhe, po jetoj me një ankth që nuk po më lë të qetë.
Kam një sekret që nuk ia kam treguar të fejuarit tim. E mbaj prej kohësh brenda vetes dhe sa më shumë afrohet martesa, aq më e madhe bëhet frika. E dua shumë atë dhe kemi ndërtuar plane për të ardhmen. Pikërisht për këtë arsye kam frikë ta humbas.
Shpesh mendoj se ndoshta duhet t’ia tregoj gjithçka para martesës, sepse nuk dua të filloj një jetë të re duke fshehur diçka prej tij. Por, nga ana tjetër, kam frikë se nëse ia tregoj, ai mund të më shohë ndryshe, të zhgënjehet dhe të largohet.
Kam menduar shumë se si ta nis këtë bisedë. Kam frikë edhe nga momenti kur do ta shoh në sy pasi t’ia kem thënë. Ndonjëherë mendoj ta mbaj sekretin për vete dhe të vazhdoj përpara, por pastaj më kap mendimi se një ditë mund ta zbulojë nga dikush tjetër dhe atëherë gjithçka mund të jetë edhe më keq.
Nuk dua ta humbas, por as nuk dua të jetoj me frikën se një ditë e vërteta do të dalë në dritë. Ndihem e bllokuar mes dashurisë, frikës dhe fajit.
Çfarë duhet të bëj? A duhet t’ia tregoj para martesës, edhe nëse rrezikoj ta humbas, apo ka gjëra që është më mirë të mbeten në të kaluarën? Si mund ta gjej guximin për t’i treguar të vërtetën?
Përgjigjja e psikologes:
E kuptoj frikën dhe ankthin që po përjeton. Kur kemi frikë se mund të humbasim personin që duam, shpesh tundoheni ta fshehim atë që na shqetëson, me shpresën se gjërat do të vazhdojnë të jenë mirë. Por një martesë nuk duhet të fillojë me një barrë që ti e mban vetëm.
Para se të vendosësh nëse duhet apo jo t’ia tregosh sekretin, pyet veten: A është kjo diçka që mund të ndikojë në marrëdhënien, besimin ose të ardhmen tuaj së bashku? Nëse përgjigjja është po, atëherë sinqeriteti është shumë i rëndësishëm.
Nuk të këshilloj ta bësh këtë bisedë në momentin e fundit, pak para dasmës, apo në një situatë të tensionuar. Zgjidh një moment të qetë dhe privat, ku të dy mund të flisni pa presion. Mund ta nisësh duke i shpjeguar se ke pasur frikë dhe se nuk ke heshtur sepse nuk e do, por sepse ke pasur frikë nga pasojat.
Mos u përpiq ta kontrollosh reagimin e tij. Ai mund të habitet, të mërzitet ose të ketë nevojë për kohë për ta përpunuar atë që do të dëgjojë. Kjo është e drejta e tij. Ajo që mund të kontrollosh është të jesh e sinqertë dhe të marrësh përgjegjësinë për atë që ke mbajtur të fshehtë.
Nëse e vërteta është pjesë e së kaluarës tënde, kjo nuk do të thotë automatikisht se ti nuk meriton të duash dhe të martohesh. Por nëse sekreti prek drejtpërdrejt marrëdhënien tuaj, është e rëndësishme që ai ta dijë përpara se të merrni një vendim kaq të madh si martesa.
Mos u marto vetëm sepse dasma është planifikuar dhe nuk dëshiron ta prishësh. Një dasmë mund të shtyhet, por besimi është shumë më i vështirë për t’u rindërtuar pasi të jetë thyer.
Nëse ke frikë se reagimi i tij mund të jetë agresiv apo kërcënues, mos e bëj këtë bisedë vetëm dhe në një vend ku mund të jesh e rrezikuar. Siguria jote duhet të jetë gjithmonë prioritet.
Në fund, pyetja më e rëndësishme nuk është vetëm “A do të më falë?”, por edhe: “A dua të ndërtoj një martesë ku mund të jem plotësisht e sinqertë me njeriun që kam zgjedhur për të kaluar jetën?”
Ndonjëherë e vërteta është e frikshme, por ajo të jep mundësinë të kuptosh nëse marrëdhënia që po ndërton është vërtet aq e fortë sa mendon.
