Jam 38 vjeçe, e martuar prej 12 vitesh dhe kam dy fëmijë. Martesa ime nuk është e keqe, por prej kohësh ndihem sikur unë dhe bashkëshorti jetojmë më shumë si shokë shtëpie sesa si çift.
Para një viti fillova të punoja me një koleg të ri. Në fillim ishte thjesht miqësi, por me kalimin e kohës fillova ta pres me padurim çdo bisedë me të. Ai më bën të ndihem e vlerësuar, më dëgjon dhe më kushton vëmendje në një mënyrë që nuk e kam ndier prej vitesh.
Nuk kemi pasur asnjë lidhje fizike, por mes nesh ka një tërheqje të fortë. Ndonjëherë mendoj për të më shumë sesa duhet dhe ndihem në faj. Kur ai më buzëqesh ose më komplimenton, zemra më rreh më shpejt.
Nuk dua të shkatërroj familjen time, por as nuk mund të mohoj atë që po ndiej. Kam frikë se nëse vazhdojmë të afrohemi, do të kalojmë kufijtë që nuk duhet t’i kalojmë.
A jam thjesht e mërzitur nga rutina e martesës apo kjo do të thotë se marrëdhënia ime ka marrë fund?
Përgjigjja e psikologes:
Ajo që përshkruan është më e zakonshme sesa mendojnë shumë njerëz. Tërheqja ndaj një personi tjetër gjatë një martese nuk do të thotë automatikisht se martesa ka dështuar.
Shpesh, kur ndihemi të lënë pas dore emocionalisht ose kur rutina zë vendin e afërsisë, vëmendja e një personi të ri mund të duket shumë e fuqishme. Në këto raste, ndjenjat mund të jenë më shumë një sinjal për nevojat e paplotësuara brenda marrëdhënies aktuale sesa dëshirë për një lidhje të re.
Përpara se të marrësh vendime të rëndësishme, përpiqu të analizosh çfarë po të mungon në martesë dhe nëse kjo mund të rikthehet përmes komunikimit të sinqertë me bashkëshortin. Vendosja e kufijve të qartë me kolegun mund të të ndihmojë të mendosh më qetë dhe pa presion emocional.
Pyetja më e rëndësishme nuk është nëse të pëlqen kolegu yt, por nëse je ende e gatshme të investosh në martesën tënde. Përgjigjja ndaj kësaj pyetjeje do të të ndihmojë të kuptosh rrugën që dëshiron të ndjekësh.
