Pushimet tona në bregdet duhej të ishin arratisja perfekte nga rutina. Unë, partneri im dhe një grup miqsh kishim marrë një vilë pranë plazhit. Ditën e kalonim mes diellit, muzikës dhe koktejeve, ndërsa netët zgjasnin deri vonë me biseda dhe të qeshura.
Mes shoqeve ishte edhe Elira. Ajo kishte diçka që tërhiqte vëmendjen pa u munduar fare. Ishte spontane, e lirshme dhe gjithmonë dinte si të më bënte të qeshja. Fillimisht ishte vetëm një lojë shikimesh dhe batutash të fshehta, por dita pas dite tensioni mes nesh po bëhej i pamundur për t’u injoruar.
Një pasdite, ndërsa të tjerët kishin dalë për drekë, ne mbetëm vetëm në plazh. Era frynte lehtë dhe valët mbulonin heshtjen tonë të sikletshme. Ajo më pa drejt në sy dhe më tha: “Ndonjëherë njerëzit humbasin veten duke jetuar jetën që të tjerët presin prej tyre.”
Nuk di si ndodhi. Ndoshta ishte vera, afërsia apo mënyra si më shikonte. U afrova dhe e putha. Për disa çaste harrova gjithçka tjetër përreth.
Por pas atij momenti, asgjë nuk ishte më njësoj.
Çdo darkë me partnerin tim më rëndonte në ndërgjegje. Elira sillej sikur asgjë nuk kishte ndodhur, ndërsa unë po copëtohesha nga brenda. E kuptova se tradhtia nuk është gjithmonë vetëm pasion apo dëshirë. Ndonjëherë është shenjë e boshllëqeve emocionale që nuk kemi guxim t’i pranojmë.
Kur u kthyem nga pushimet, marrëdhënia ime nuk zgjati shumë. Jo sepse ai e mori vesh menjëherë, por sepse unë nuk arrija më të shtiresha.
Psikologia përgjigjet:
Tradhtia shpesh shihet vetëm si një akt fizik, por në shumë raste ajo lidhet me mungesa emocionale, krizë identiteti ose nevojë për vëmendje dhe kuptim. Situata të tilla ndodhin sidomos kur marrëdhënia ka hyrë në rutinë dhe partnerët nuk komunikojnë më hapur për nevojat e tyre emocionale.
Megjithatë, ndjenja e fajit pas tradhtisë është shumë e zakonshme, sepse personi përballet me konfliktin mes dëshirës dhe ndërgjegjes. Është e rëndësishme që individi të reflektojë sinqerisht mbi arsyet që e çuan drejt atij veprimi dhe të kuptojë nëse problemi lidhej me marrëdhënien apo me vetveten.
Vetëm përmes komunikimit të sinqertë dhe përballjes me realitetin mund të merren vendime të shëndetshme për të ardhmen emocionale.
