Po ju shkruaj sepse kam nevojë të kuptoj më mirë atë që më ka ndodhur dhe si të vazhdoj përpara.
Jam 25 vjeçe dhe disa muaj më parë njoha një burrë 56 vjeç. Në fillim gjithçka dukej e thjeshtë dhe shumë e bukur. Ai më kushtonte vëmendje, më bënte të ndihesha e vlerësuar dhe për herë të parë pas një kohe të gjatë ndjeva një lloj sigurie emocionale që më kishte munguar.
Marrëdhënia jonë u bë shumë intensive shpejt. Nuk po mendoja shumë për të ardhmen, thjesht po shijoja ndjenjën që kisha. Por më vonë fillova të vërej gjëra që nuk më dukeshin të qarta. Ai shmangte pyetje për jetën e tij private dhe shpesh ishte i paqëndrueshëm në fjalët e tij.
Pak kohë më pas, zbulova të vërtetën që më tronditi: ai kishte një jetë tjetër, një familje, dhe shumë gjëra që i kishte fshehur nga unë.
Që nga ai moment, ndihem e tradhtuar, e hutuar dhe ndonjëherë fajësoj edhe veten pse nuk e pashë më herët. Nuk e di nëse kam qenë naive apo thjesht e verbuar nga ndjenjat.
Ajo që më dhemb më shumë është se nuk e di si të rikthej besimin te vetja dhe te njerëzit e tjerë.
Do të doja këshillën tuaj: si mund ta përballoj këtë zhgënjim dhe të mos lejoj që të më përcaktojë për marrëdhëniet e ardhshme?
Përgjigjja e psikologes:
Nuk ke faj që ke besuar. Fshehja e së vërtetës është përgjegjësi e tij, jo e jotja.
Është normale të ndihesh e lënduar dhe e zhgënjyer, por kjo përvojë nuk të përkufizon. Thjesht tregon që je lidhur emocionalisht me dikë që nuk ka qenë i sinqertë.
Mos u fokusoni te “pse nuk e pashë më herët”, por te ajo që ke mësuar për kufijtë dhe kujdesin në marrëdhënie.
Me kohë, besimi te vetja rikthehet.
