Gjithçka nisi me një ndjesi të çuditshme që nuk më linte të qetë. Ai ishte bërë më i ftohtë, më i largët… dhe telefoni i tij nuk ndahej kurrë nga dora.
Një natë, një mesazh i vetëm mjaftoi për të më rrëzuar botën: “Mezi pres të të shoh nesër…” – dhe nuk ishte për mua.
Nuk bëra skenë. Nuk qava. Vendosa të pres.
Ditën tjetër, e ndoqa. I pashë nga larg, duke qeshur bashkë, shumë më afër seç duhet të ishin dy “kolege pune”. Ajo mënyrë si ai e shikonte… nuk e kisha parë prej kohësh.
Zemra më rrihte fort, por në vend që të shpërtheja, u largova në heshtje. Sepse në atë moment kuptova diçka më të madhe se tradhtia – kuptova që unë nuk do të isha kurrë zgjedhja e dytë.
Atë mbrëmje, kur ai u kthye në shtëpi, nuk kishte britma. Vetëm një qetësi e ftohtë dhe një vendim që nuk kthehej më pas.
Dhe për herë të parë pas shumë kohësh… ndjeva veten të fortë.
Përgjigja e psikologes:
Psikologia thotë se situata të tilla janë më të zakonshme sesa mendohet dhe shpesh fillojnë me një distancë emocionale para se të bëhen tradhti konkrete. “Shenjat si ftohja, fshehja e telefonit dhe ndryshimi i sjelljes janë sinjale që nuk duhen injoruar,” thekson ajo.
Sipas saj, reagimi i qetë dhe i kontrolluar në momentin e zbulimit është tregues i forcës emocionale. “Jo çdo tradhti kërkon një shpërthim. Ndonjëherë, largimi i heshtur është forma më e fortë e vetërespektit,” shpjegon psikologia.
Ajo shton se personat që përballen me tradhti duhet të fokusohen te vetja dhe jo vetëm te partneri. “Pyetja kryesore nuk është pse ndodhi, por çfarë meriton ti në një marrëdhënie dhe a është kjo ajo që ke,” thotë ajo.
Në fund, psikologia këshillon që situata të tilla të shihen edhe si mundësi për reflektim personal. “Tradhtia dhemb, por shpesh është momenti kur njeriu kupton vlerën e vet dhe vendos të mos pranojë më më pak seç meriton.”
