Jam 32 vjeçe dhe e martuar prej shtatë vitesh. Jeta ime dukej e qetë, e rregullt, ndoshta edhe pak monotone. Derisa ai erdhi në jetën time.
Nuk ishte planifikuar. Ishte koleg i ri në punë. Në fillim vetëm biseda të zakonshme, pastaj shikime që zgjatnin pak më shumë seç duhej. Nuk kishte asgjë të thënë, por gjithçka ndihej.
Një ditë mbetëm vetëm në zyrë. Heshtja mes nesh ishte e ngarkuar. Ai m’u afrua dhe më tha: “Nuk duhet të ndihet kështu… por ndihet.”
E dija që po bëja diçka të gabuar, por për herë të parë pas shumë vitesh u ndjeva e dëshiruar. Jo thjesht si grua në një rutinë, por si dikush që ende mund të ndizte zjarr.
Gjithçka mbeti në kufijtë e asaj që nuk thuhet hapur – prekje të lehta, momente të vjedhura, mesazhe natën vonë. Por emocionalisht… unë tashmë e kisha kaluar vijën.
Tani jetoj me dy realitete. Në njërin jam gruaja që duhet të jem. Në tjetrin, jam ajo që dua të jem.
Nuk e di nëse dua ta ndal… apo nëse kam më forcë ta bëj këtë.
Përgjigjja e psikologes:
Ajo që po përjeton është më e zakonshme sesa mendon. Shumë marrëdhënie të gjata kalojnë në faza ku pasioni zbehet dhe nevojat emocionale mbeten të paplotësuara.
Ky person i ri nuk është vetëm një individ – ai përfaqëson ndjenjën që të ka munguar: vëmendjen, emocionin dhe vlerësimin.
Megjithatë, është e rëndësishme të ndash mes ndjenjës dhe realitetit. Lidhjet e fshehta shpesh ndërtohen mbi intensitetin e momentit, jo mbi qëndrueshmëri.
Pyet veten:
– Çfarë po mungon në martesën tënde?
– A ke provuar ta rikthesh atë lidhje me partnerin?
– Dhe më e rëndësishmja: a është kjo një arratisje… apo një fillim i ri?
Vendimet që merr tani do të ndikojnë jo vetëm tek ti, por edhe tek të tjerët në jetën tënde. Merr kohë për të reflektuar, jo vetëm për atë që ndjen, por për atë që dëshiron vërtet në të ardhmen.
