Nuk e di si ta filloj këtë letër pa u ndjerë i çuditshëm për veten time.
Para disa kohësh pashë gruan time në një situatë me një burrë tjetër. Ishte një moment që më tronditi thellë dhe më prishi gjithçka që mendoja se dija për veten dhe marrëdhënien time.
Por ajo që më frikëson më shumë nuk është vetëm ajo që ndodhi atë ditë.
Është ajo që ndodhi pas saj.
Në vend që të largohej nga mendja ime, ajo pamje u kthye përsëri dhe përsëri, si një kujtim që nuk më lë të qetë. Dhe në një mënyrë që nuk e kuptoj, ajo filloi të shoqërohet me një ndjesi të çuditshme brenda meje — një ndjesi që më huton dhe më bën të ndihem fajtor.
Kam filluar ta imagjinoj përsëri atë skenë. Jo si dhimbje, por si diçka që më tërheq mendërisht, edhe pse një pjesë e imja e refuzon plotësisht.
Nuk e di çfarë do të thotë kjo për mua. Nuk e di nëse është normale apo jo. Por e di që po më shqetëson shumë.
Ndihem sikur po humbas kontrollin mbi mendimet e mia.
Ju lutem më ndihmoni ta kuptoj.
Përgjigjja e psikologut:
Faleminderit që e ke ndarë këtë përjetim, i cili nuk është i lehtë për t’u shprehur.
Së pari, është e rëndësishme të kuptosh se mendimet dhe ndjesitë që përshkruan nuk të përcaktojnë si person dhe nuk janë domosdoshmërisht tregues të asaj që “duhet” të bësh. Mendja njerëzore shpesh reagon në mënyra kontradiktore ndaj situatave të forta emocionale.
Ajo që ke përjetuar duket si një përzierje mes tronditjes emocionale, xhelozisë, humbjes së kontrollit dhe një reagimi psikologjik që ndonjëherë mund të shoqërohet me kuriozitet apo ngarkesë të pazakontë emocionale ndaj kujtimeve intensive. Kjo nuk është e rrallë në situata ku përfshihen trauma emocionale ose marrëdhënie të lëkundura.
Megjithatë, është shumë e rëndësishme të bëhet dallimi mes një mendimi që shfaqet dhe një dëshire që duhet ndjekur. Mendimet intrusive mund të përsëriten pikërisht sepse truri po përpiqet të përpunojë një ngjarje të fortë, jo sepse ti duhet ta realizosh atë në realitet.
Pyetja më e rëndësishme nuk është “pse po e mendoj këtë?”, por “çfarë emocioni po fshihet pas këtij mendimi?” — a është dhimbje e papërpunuar, ndjenjë humbjeje, konfuzion në marrëdhënie, apo diçka tjetër që kërkon kuptim më të thellë?
Do të të sugjeroja ta trajtosh këtë jo si diçka për t’u gjykuar, por si diçka për t’u kuptuar në një proces terapeutik. Në një hapësirë të sigurt, këto ndjenja mund të zbërthehen pa frikë dhe pa turp.
