Kur u martuam, mendoja se kisha gjetur qetësinë time. Gruaja ime ishte e dashur, e kujdesshme dhe shumë e afërt me mua. Në fillim gjithçka dukej normale dhe e bukur. Intimiteti ishte pjesë e natyrshme e marrëdhënies sonë dhe ne të dy dukeshim të lumtur.
Por me kalimin e kohës diçka filloi të ndryshojë. Ajo filloi të kërkonte gjithnjë e më shumë marrëdhënie intime. Fillimisht nuk i kushtova shumë rëndësi. Mendova se ishte thjesht një fazë, ndoshta mënyra e saj për të treguar dashuri.
Pastaj fillova të ndihesha i lodhur. Puna më merr shumë energji, shpesh kthehem në shtëpi i stresuar dhe thjesht dua pak qetësi. Por për të, refuzimi im ishte si një plagë. Sa herë që i thosha se nuk kisha dëshirë, ajo zemërohej ose mërzitej. Më shikonte sikur nuk e doja më.
Dalëngadalë fillova të ndihem në faj. Sikur diçka nuk ishte në rregull me mua. Ndonjëherë pranoja vetëm që të mos grindeshim, por brenda vetes ndihesha i detyruar dhe i zbrazët.
Kjo situatë po na largon. Shtëpia jonë nuk është më vendi i qetësisë që ishte dikur. Shpesh rri në heshtje dhe mendoj: a është kjo jeta që dua të vazhdoj?
Më dhemb ta pranoj, por ndonjëherë më shkon mendja te ndarja. Jo sepse nuk kam pasur ndjenja për të, por sepse ndihem i padëgjuar dhe i lodhur emocionalisht. Nuk dua të jetoj me ndjenjën se duhet të justifikoj gjithmonë veten për diçka kaq personale.
Ndoshta kam nevojë për një këshillë profesionale, sepse në këtë moment ndihem i humbur mes dashurisë që kemi pasur dhe paqes që po kërkoj për veten time.
Përgjigjja e psikologes
Rrëfimi juaj tregon një ngarkesë të madhe emocionale dhe është shumë e rëndësishme që keni gjetur guximin ta shprehni. Shumë njerëz mendojnë se vetëm njëra anë e çiftit mund të ndihet nën presion për intimitetin, por në realitet kjo mund të ndodhë me këdo.
Intimiteti në një marrëdhënie duhet të jetë gjithmonë rezultat i dëshirës dhe mirëkuptimit të dyanshëm. Kur një partner fillon të ndihet i detyruar ose fajtor, kjo është një shenjë që komunikimi mes jush ka nevojë për vëmendje.
Para se të mendoni për një vendim kaq të madh si ndarja, do të ishte shumë e rëndësishme të përpiqeni të flisni hapur me partneren tuaj për mënyrën si ndiheni. Jo si kritikë ndaj saj, por si një rrëfim i sinqertë i lodhjes dhe presionit që po përjetoni.
Ndonjëherë, pas një kërkese të shtuar për afërsi fizike, mund të fshihen nevoja emocionale më të thella: pasiguri, frikë për t’u humbur partneri, ose nevojë për më shumë vëmendje. Një bisedë e qetë ose këshillimi në çift mund t’ju ndihmojë të kuptoni më mirë njëri-tjetrin.
Nëse pas përpjekjeve për komunikim dhe mirëkuptim ju vazhdoni të ndiheni të palumtur dhe të shtypur emocionalisht, atëherë është e drejtë të reflektoni seriozisht për të ardhmen e marrëdhënies. Një martesë e shëndetshme duhet të ndërtohet mbi respektin për kufijtë dhe nevojat e të dy partnerëve.
Mos harroni: dëshirat dhe kufijtë tuaj janë po aq të vlefshëm sa edhe të partneres suaj. Të flasësh për to nuk është egoizëm, por një hap i rëndësishëm drejt një marrëdhënieje më të shëndetshme.
