Nuk e di saktësisht se kur filloi gjithçka… ndoshta në ditën kur jeta jonë u nda në dysh. Para aksidentit dhe pas tij.
Burri im ishte gjithmonë i fortë, plot jetë, ai që më mbante dorën dhe më thoshte se asgjë nuk mund të na ndante. Por pas aksidentit, kur ai mbeti i paralizuar, shtëpia jonë u mbush me heshtje. Ishte një heshtje e rëndë, që më rëndonte në gjoks çdo natë. Unë qëndroja pranë tij, e kujdesesha për të, i buzëqeshja… por brenda meje diçka po thyhej ngadalë.
Pastaj erdhi ai… terapisti i tij.
Në fillim ishte vetëm një i huaj që vinte çdo ditë, profesional, i qetë, me një zë që sillte pak dritë në shtëpinë tonë të errët. Ai fliste me burrin tim me durim, e ndihmonte të lëvizte, e inkurajonte. Unë e shikoja nga dera e kuzhinës, duke menduar sa e padrejtë ishte jeta.
Nuk e di kur filluam të flasim më gjatë. Fillimisht për gjëra të zakonshme — për lodhjen time, për frikën time, për netët pa gjumë. Ai më dëgjonte ndryshe nga të tjerët. Nuk më shihte vetëm si gruan e një burri të sëmurë… por si një grua që po mbytej nga brenda.
Një pasdite, ndërsa burri im flinte në dhomë, ne mbetëm vetëm në korridor. Sytë tanë u takuan për një moment që dukej shumë më i gjatë se duhej. Zemra ime rrahu fort. Ishte një ndjenjë që nuk e kisha ndjerë prej kohësh… një ngrohtësi që më trembi.
E dija që ishte gabim. Çdo pjesë e ndërgjegjes sime më thoshte të largohesha. Por një pjesë tjetër e imja, ajo që ishte e lodhur, e vetmuar dhe e uritur për ndjenjë, nuk donte të largohej.
Dhe kështu filloi.
Jo si nëpër filma, jo me plane apo tradhti të menduara. Filloi me duar që u prekën rastësisht, me shikime që zgjatnin pak më shumë, me biseda që u bënë gjithnjë e më personale. Me një zjarr të heshtur që rritej çdo ditë
Sot, çdo herë që e shoh burrin tim në shtrat, më kap një ndjenjë faji që më shtrëngon shpirtin. Ai më beson plotësisht. Dhe unë… mbaj brenda një sekret që më djeg.
Ka momente kur dua t’i jap fund gjithçkaje. Të mbyll derën dhe të mos e shoh më terapistin. Por pastaj kujtoj si më shikon ai — sikur ende jam e gjallë, sikur ende jam e dëshiruar, sikur nuk jam vetëm një kujdestare në një jetë që ka ndalur.
Dhe kështu mbetem mes dy botëve:
besnikërisë që i detyrohem burrit tim…
dhe pasionit që më ka zgjuar nga një gjumë i gjatë.
Dhe ndonjëherë pyes veten, në heshtje:
A jam një grua e tmerrshme… apo vetëm një grua shumë e vetmuar?
