Nuk e pashë të vinte kështu. Ishim bashkë për dhjetë vjet, me ulje-ngritje si çdo çift. Punonim shumë, lodheshim, dhe ndoshta u mësuam ta merrnim njëri-tjetrin si të mirëqenë. Ajo u bë më e heshtur, unë më i zënë. Mendova se ishte thjesht fazë.
Ditën që ma tha, nuk bërtiti. Ishte e qetë, gati e ftohtë. ‘Jam dashuruar me dikë tjetër’, tha. Sikur po fliste për motin. Në atë moment, u ndjeva i vogël, i padukshëm. Pyeta veten ku gabova, çfarë nuk i dhashë, pse nuk e vura re më herët.
Që atëherë shtëpia është bosh. Jo vetëm fizikisht, por edhe brenda meje. Ka ditë që ndihem i zemëruar, ditë që ndihem fajtor, dhe netë që më mbyt mendimi se nuk mjaftova. Nuk është vetëm humbja e saj, por humbja e jetës që mendova se do të kishim.
Përgjigjja e psikologes
Dhimbja që po përjeton është reale dhe e thellë. Braktisja, sidomos kur vjen papritur dhe për shkak të një personi të tretë, prek vetëvlerësimin dhe ndjenjën e sigurisë emocionale. Është normale të ndihesh i hutuar, i zemëruar dhe i pikëlluar njëkohësisht.
Është e rëndësishme të kuptosh se largimi i saj nuk përkufizon vlerën tënde si njeri apo si partner. Një marrëdhënie prishet zakonisht nga shumë faktorë, jo nga një gabim i vetëm apo nga një person i vetëm. Të marrësh mbi vete gjithë fajin është një barrë e padrejtë.
Lejoje veten të pikëllohet. Mos e shtyp dhimbjen dhe mos u ngut të ‘ecësh përpara’ vetëm sepse të tjerët e presin këtë. Në të njëjtën kohë, përpiqu të rikthehesh te vetja: te nevojat, kufijtë dhe dëshirat e tua. Kjo përvojë, sado e dhimbshme, mund të kthehet në një moment reflektimi dhe rritjeje personale.
Nëse ndjen se mendimet po të mbysin ose se po humbet kontrollin mbi emocionet, kërkimi i ndihmës profesionale është një hap force, jo dobësie. Shërimi nuk është i shpejtë, por është i mundur.
