Djali i themeluesit të zinxhirit të njohur të modës “Mango”, Jonathan Andic, është bërë person i dyshuar në hetimet për vdekjen e babait të tij, Isak Andic, i cili ndërroi jetë dhjetorin e kaluar pasi ra nga një greminë në Montserrat, afër Barcelonës.
Fillimisht ngjarja u cilësua si aksident, por mediat spanjolle “El País” dhe “La Vanguardia” raportojnë se hetimet po trajtohen tani si vrasje e mundshme, pasi dëshmia e djalit është cilësuar “e paqëndrueshme”.
Familja Andic ka deklaruar se po bashkëpunon me autoritetet dhe është e bindur në pafajësinë e Jonathan-it.
Isak Andic, një nga figurat më të njohura të industrisë së modës spanjolle, themeloi markën “Mango” në vitin 1984 dhe e shndërroi atë në një prej zinxhirëve më të mëdhenj të veshjeve në Europë.
Nga Stambolli në Katalonjë
I lindur në vitin 1953 në Stamboll, në një familje hebraike sefardike (emri “Seferad” është emri i vjetër biblik në gjuhën hebraike për Spanjën) me rrënjë në Selanik, Andiç u rrit mes rrotullave të pëlhurave dhe zërave të tregut.
Në vitet 1960, familja u zhvendos në Katalonjë, duke kërkuar stabilitet dhe një fillim të ri. Isaku i vogël nuk fliste mirë spanjisht, por kuptonte diçka më të thellë, gjuhën e tregtisë dhe estetikës.
Ai filloi duke shitur këmisha në rrugët e Barcelonës. Atje mësoi se si vishen njerëzit kur punojnë, si ecin kur duan, si duken kur veshin diçka që u shkon.Ky vëzhgim u bë ADN-ja e Mango-s, të cilën ai e themeloi në vitin 1984 me vëllanë e tij Nachman. Dëshira e tij më e thellë ishte të shprehte një identitet mesdhetar, domethënë, linja të pastra, vetëbesim pa u dukur.
Mango u rrit shpejt, nga një butik i vogël në Barcelonë në një rrjet global me më shumë se 2,500 dyqane në 110 vende.
Por vetë Andic mbeti i padukshëm. Ai nuk dha intervista, nuk u shfaq në festivale mode, nuk i lejoi fotografët të hynin në zyrën e tij.
Ata që punuan me të thonë se ai preferonte të hynte në dyqane në heshtje, të mbante pëlhurën në duar, të pyeste një punonjës nëse rafti dukej “i pastër”.
Ai ishte i fiksuar pas detajeve, por jo pas luksit.
Në sytë e spanjollëve, ai ishte rivali i Amancio Ortegas, themeluesit të Zara-s.
Në Forbes, pasuria e tij vlerësohej në 4.5 miliardë dollarë. Por ai vetë jetonte larg vitrinave të suksesit, duke e ndarë kohën midis Barcelonës dhe shtëpisë së tij në fshat.
14 dhjetori 2024 filloi qetësisht. Isaku dhe djali i tij, Jonathan, shkuan për një shëtitje në Collbató, në rrëzë të Montserrat.
Ishte një rrugë që të dy e njihnin. Askush nuk e di saktësisht se çfarë ndodhi atë mëngjes.
Disa orë më vonë, themeluesi i Mango-s u gjet i vdekur, pasi kishte rënë nga një shkëmb njëqind metra i lartë. Djali i tij telefonoi autoritetet. Raportet fillestare flisnin për një “aksident tragjik”.
Policia mblodhi dëshmi, përfshirë atë të partneres së Andic, Estefania Knut, një lojtare golfi e njohur. Asgjë nuk dukej se tregonte për aktivitet kriminal.
Por diçka nuk shkonte mirë.
Në muajt që pasuan, Mossos d’Esquadra vazhdoi me diskrecion hetimet e saj. Deklaratat e Jonathan dukeshin të paqëndrueshme. Telefoni celular i babait zbuloi kontradikta në rrugët e ndjekjes.
Policia nuk arriti në një përfundim, por dyshimet ishin shuar tashmë.
Në tetor 2025, çështja u rihap si një vrasje e mundshme.
Jonathan Andic, nënkryetar i Mango dhe shoqëruesi i vetëm i babait të tij atë ditë, është nën hetim zyrtar.
Familja deklaron se beson fuqimisht në pafajësinë e tij dhe po bashkëpunon plotësisht me autoritetet.
Gjyqtari i Gjykatës së Shkallës së Parë në Martorell ruan konfidencialitet të rreptë, nuk rrjedh asnjë informacion.
Familja dhe trashëgimia
Pas vdekjes së Andic, Mango hyri në një periudhë ristrukturimi.
Drejtori ekzekutiv Tony Ruith mori përsipër detyrën e kryetarit të bordit, i pari jo-anëtar i familjes që mbajti këtë post të lartë.
Jonathan u emërua nënkryetar, ndërsa motrat e tij, Judith dhe Sarah, morën role në kompaninë mëmë MNG.
Familja qëndroi e heshtur. Asnjë intervistë, asnjë paraqitje publike, vetëm një deklaratë e thjeshtë besimi në drejtësi.
Kjo heshtje ndihet pothuajse si një homazh për vetë Isaac. Sepse edhe ai besonte se pushteti nuk ka nevojë për një zë, por për qëndrueshmëri.
Njeriu që qëndron pas markës
Miqtë e tij e përshkruajnë si një njeri me përulësi të thellë dhe mendim pothuajse matematik.
Një bashkëpunëtor i ngushtë dikur tha: “Isaku mund të shikonte vitrinën e një dyqani dhe të kuptonte nëse kompania po shkonte mirë.” Ai
i donte linjat e pastra, nuancat neutrale dhe idenë se moda duhet t’u përkiste njerëzve, jo stilistëve.
Suksesi nuk e dehte kurrë. Ai nuk kërkonte famë, as foto pranë modeleve. Ai ishte më shumë një zejtar sesa një yll.
Mango ishte për të një “familje njerëzish që punojnë me respekt për detajet”.
Ndoshta kjo është arsyeja pse vdekja e tij shkaktoi një tronditje kaq të thellë. Sepse ndodhi larg vëmendjes, siç kishte jetuar gjithmonë, por la pas pyetje që nuk i përshtateshin.
Rasti mbetet sekret. Mossos vazhdojnë të analizojnë të dhëna, biseda telefonike, gjurmë gjeografike.
Nuk ka prova të prekshme, vetëm mospërputhje, heshtje dhe hija e një emri që ka shënuar sipërmarrjen moderne spanjolle.
Në Katalonjë, Isak Andic ende trajtohet me respekt, si njeriu që mësoi në Spanjë të shiste stil me shpirt.
Por historia e tij tani ka dy anë. Ajo e vizionarit që nxori në pah thjeshtësinë mesdhetare dhe ajo e babait që u zhduk në një mal, duke lënë pas një mister që askush nuk e di nëse do të zgjidhet ndonjëherë.
Dhe ndoshta, diku atje, midis dritës dhe heshtjes, qëndron e vërteta e tij.
