Nga Asllan Dibrani – Luani
Sot, më 7 Mars, në këtë ditë të shënuar të arsimit kombëtar shqiptar dhe të Teacher’s Day, me respekt dhe mirënjohje të thellë shpreh urimet e mia më të përzemërta për të gjithë mësuesit shqiptarë kudo që ndodhen.
Mësuesi është drita e dijes dhe udhërrëfyesi i brezave. Ai është ai që me përkushtim, durim dhe dashuri për dijen formon mendjen dhe karakterin e fëmijëve tanë, duke ndërtuar të ardhmen e kombit.
Në historinë tonë, mësuesit shqiptarë kanë bërë sakrifica të mëdha për të mbajtur gjallë gjuhën, arsimin dhe kulturën kombëtare. Që nga hapja e Hapja e Mësonjëtores së Parë Shqipe në Korçë, ata kanë qenë pishtarë të dijes dhe të ndërgjegjes kombëtare, shpesh duke punuar në kushte të vështira, por gjithmonë me dashuri për kombin dhe për brezat që vijnë.
Sot, në këtë ditë të shenjtë për arsimin shqiptar, përulemi me respekt para punës dhe misionit fisnik të mësuesit, i cili mbetet gjithmonë një nga shtyllat më të forta të shoqërisë sonë.
Gëzuar 7 Marsin – Ditën e Mësuesit!
Mirënjohje dhe respekt për çdo mësues që ndriçon rrugën e dijes dhe edukimit.
KUR SHKRONJAT U BËNË PLUMBA DRITE
(Poezi për ditën e mësuesit )
Kur nata e rëndë mbulonte trojet
dhe fjala shqipe ndiqej si faj,
një dorë e thjeshtë ngriti një libër
si flamur që s’përkulet kurrë në skaj.
Në heshtjen e maleve, në oda të varfra,
ku fryma e kombit kërkonte shpëtim,
mësuesi ndezi një shkronjë të artë
si yll që çan qiellin e errët pa frikë e pa krim.
Aty ku pushkët heshtnin nga lodhja e luftës,
u ngrit një armë më e fortë se çeliku:
Abetarja!
Dhe shkronjat u rreshtuan si ushtarë drite
në betejën e madhe kundër errësirës.
Dielli i dijes u ngrit mbi banka druri,
si lumë i artë që përmbyt padijen,
ndërsa hëna e mendimit ruante natën
ëndrrat e bardha të fëmijëve.
Mësuesi – pishtar i heshtur i kombit,
me zjarr në zemër e me dritë në sy,
e mbolli alfabetin në tokën shqiptare
si farë që nuk vdes kurrë në histori.
Dhe nga ajo farë u ngritën shkolla,
si kulla drite në çdo anë të atdheut,
ndërsa kombi u ngrit si shqiponjë mali
mbi horizontin e lirisë dhe të diellit.
Sepse aty ku shkruhet fjala shqip
aty rreh zemra e përjetshme e kombit,
aty jeton kujtimi i pavdekshëm
i Hapja e Mësonjëtores së Parë Shqipe në Korçë.
Prandaj sot, në këtë ditë të shenjtë,
le të shpërthejë kënga si rrufe mali:
Lavdi mësuesit që ndezën dritën!
Lavdi atyre që bënë shkronjat
plumba drite për lirinë e kombit!
