Donald Trump thotë se “është gati të vendosë sanksione të reja kundër Rusisë”.
Sekretari i Thesarit, Scott Bessent, shpjegoi për televizionin NBC se: “Ne jemi në kushtet për të rritur presionin mbi Rusinë, por kemi nevojë që partnerët tanë evropianë të na ndjekin. Nëse SHBA dhe BE vendosin më shumë sanksione dytësore, ekonomia ruse do të kolapsojë dhe kjo do ta detyrojë Putinin të ulet në tryezën e negociatave”.
Fjalët e Bessent i ngjajnë shumë atyre të thëna nga disa liderë evropianë, në veçanti nga presidenti francez Emmanuel Macron dhe kryeministri britanik Keir Starmer, sa herë që kanë pasur rast të komunikojnë me Trump.
Por tashmë diplomatët evropianë duket se nuk i kushtojnë më vëmendje. Pika kyçe, megjithatë, është të kuptohet nëse këtë herë administrata amerikane po flet seriozisht. Në Paris, Londër, Berlin dhe Bruksel mbizotëron skepticizmi. Qeveria e Giorgia Melonit mbetet, në përgjithësi, më e besueshmja. Në intervistën televizive, Bessent preku edhe një aspekt tjetër themelor: “Dueli tani është mes kohëzgjatjes së rezistencës së ushtrisë ukrainase dhe asaj se sa gjatë mund të qëndrojë ekonomia ruse”.
Mbi qëndrueshmërinë e Moskës qarkullojnë disa parashikime. Një nga më të sakta është ajo e formuluar nga ekspertët e NATO-s dhe e paraqitur në qershorin e kaluar, në Hagë, në margjinat e samitit të krerëve të shteteve dhe qeverive. Në kushtet aktuale, rikthimi i aparatit prodhues i urdhëruar nga Kremlini mund të ushqejë makinën e luftës për të paktën dy vjet të tjera. A mundet që rezistenca ukrainase të përballojë edhe 24 muaj bombardimesh, sulmesh ndaj popullsisë civile? Pjesa më e madhe e përgjigjes varet nga zgjedhjet e Trump. Por deri tani presidenti amerikan ka dështuar në çdo drejtim. Le ta lëmë mënjanë sloganin grotesk të fushatës (“Do ta përfundoj luftën brenda 24 orësh”). Ajo që ka rëndësi është se lideri i Shtëpisë së Bardhë ka përkeqësuar të dyja anët e ekuacionit të shpallur dje nga sekretari i tij i Thesarit.
Nga njëra anë ai vazhdon të dobësojë ushtrinë ukrainase në shumë mënyra. Më e dukshmja: Pentagoni nuk dërgon më armë të tjera në Kiev, por ua shet aleatëve të NATO-s, të cilët megjithatë e kanë të vështirë të gjejnë burimet e nevojshme për të blerë raketat Patriot, dronët dhe municionet për artilerinë. Nga ana tjetër, deri tani, Trump në fakt ka pranuar kushtet e papranueshme të vendosura nga Putini për të nisur negociatat.
Tani presidenti amerikan dhe Bessent shpallin një kthesë. Mund të kundërshtohet se Uashingtoni ka ndërmarrë tashmë një nismë të rëndësishme, duke ndëshkuar Indinë, një nga blerësit e naftës ruse, me tarifa doganore 50% mbi importet. Mungon, megjithatë, nyja tjetër nevralgjike, Kina, e cila blen rreth 20% të prodhimit total të naftës së Putinit, për një vlerë të llogaritur nga Comtrade (agjencia e OKB-së) rreth 62 miliardë dollarë në vitin 2024. Furnizimet me naftë ruse të dorëzuara Indisë kapin vlerën e 52,7 miliardë dollarëve.
Trump ka filluar ta godasë Nju Delhin, pa asnjë negociatë politike, thjesht duke menduar se Narendra Modi do të përkulej siç kanë bërë aleatë të tjerë. Në vend të kësaj, ai ka arritur rezultatin e kundërt. Kryeministri indian jo vetëm që nuk u bind, por ka shfaqur hapur, para kamerave, afrimin me Xi Jinping dhe me Putinin. Aq sa tani mediat amerikane qortojnë presidentin se e ka shtyrë Modin në kampin e kundërshtarëve.
Në këtë pikë, Trump e gjen veten përballë një koalicioni të vështirë. Sipas zërave, në fund të vitit ai do të donte të provonte të riangazhohej, me një takim ballë për ballë, me liderin e Koresë së Veriut, Kim Jong-un. Ndërkohë, diktatori ka vazhduar i patrazuar të rrisë arsenalin bërthamor që ka arritur pothuajse nivelin e Mbretërisë së Bashkuar. Pa përmendur faktin që Koreja e Veriut ka dërguar mijëra ushtarë për të luftuar në rajonin rus të Kurskut, kundër ukrainasve./Corriere della Sera
