Nuk do ta harroj kurrë ditën kur gjithçka ndryshoi. Fillimisht, isha thjesht i shqetësuar për një ndjenjë të çuditshme, diçka që nuk shkonte. Por nuk doja të dyshoja, nuk doja të shihja shenjat që ishin para syve të mi.
Pastaj erdhi ajo mesazh që nuk mund ta injoroja. Një mesazh i shkurtër, i fshehur, që zbulojë atë që kisha frikë të përballesha: ajo më kishte tradhtuar. Nuk kishte debat, nuk kishte shpjegim — vetëm një të vërtetë që goditi si rrufe në mes të ditës.
Pas atij momenti, çdo kujtim, çdo bisedë, çdo buzëqeshje u kthye në pyetje. Ku e kisha humbur? Çfarë nuk e kisha parë? Nuk ishte vetëm dhimbja e zemrës që më rrëzoi; ishte gjithçka që mendova se ishte e sigurt — besimi, intimiteti, e ardhmja — që u shkatërrua përpara syve të mi.
Kam kaluar net pa gjumë duke rishikuar çdo detaj. Duke kërkuar shenja që nuk i kuptova më parë, duke pyetur veten nëse kisha qenë i verbër, ose ndoshta naive. Dhe e kuptova se dhimbja më e madhe nuk ishte tradhtia vetë, por fakti se besimi që dhashë ishte i vërtetë dhe i pastruar, dhe megjithatë u tradhtua.
Edhe sot, zemra më dhemb. Por nuk mund të them se urrej. Sepse ajo dashuri që dhashë ishte reale, e sinqertë dhe e plotë. Dhe ajo nuk mund të zhduket, pavarësisht veprimit të saj.
Nuk e shkruaj këtë për të kërkuar kthim pas, as për të marrë falje. E shkruaj për të kujtuar që ndjenja ime ishte e vërtetë dhe nuk isha gabim. Dhe se ndonëse zemra është thyer, nuk do të thyej gjithçka që jam.
Përgjigja e psikologes:
Lexova letrën tuaj me shumë kujdes dhe ndjeva dhimbjen që përshkruani. Tradhtia nuk prek vetëm zemrën — ajo thyhet besimi tek vetja dhe tek të tjerët.
Është normale të ndiheni të hutuar, të pyesni veten dhe të kërkoni shkaqe. Por kjo nuk është një reflektim i vlerës tuaj. Fakti që ende ndjeni dashuri tregon se keni pasur guximin të lidheni me gjithë shpirtin dhe ndjenjat tuaja ishin reale.
Ajo që dhatë ishte e vërtetë dhe nuk mund të zhduket nga veprimi i tjetrit. Ju nuk jeni gabim. Shërimi nuk do të thotë harrim, por të arrini paqen me vetveten dhe ndjesitë tuaja. Jepini kohë vetes: çdo hap drejt pranimit të dhimbjes është një hap drejt forcës suaj emocionale.
