“Jam larguar nga Kosova që pas luftës. Kam ndërtuar një jetë të mirë në Munih, kam pasur të dashura të huaja, por kur erdhi puna për t’u martuar, kisha vetëm një kusht: Dua një nuse shqiptare, nga vendi im. E dini si mendojmë ne që jemi jashtë: ‘Të huajat janë për qejf, shqiptarja është për familje’. Kërkoja dikë që të më respektonte, të dinte zakonet tona, të mos ishte shumë ‘e dalë’.
Familja më prezantoi me Zanën. Një vajzë nga Prishtina, e shkolluar, por që në sytë e mi dukej shumë e urtë dhe e respektueshme. Në takimet tona te ‘Soma’ apo ‘Kurrizi’, ajo fliste pak, qeshte lehtë dhe më linte mua të mburresha me jetën time në Gjermani dhe me makinën që kisha sjellë. Mendova: ‘Bingo! Gjeta nusen ideale që do më dëgjojë e do më bëjë hyzmet.’
U martuam atë verë. Pas dasmës së madhe me tupana e me 400 vetë, u nisëm për muaj mjalti në Turqi. Aty ndodhi ‘shuplaka’ që më zgjoi nga gjumi.
Mendoja se unë isha ai ‘eksperti’, burri me eksperiencë që do t’i mësonte asaj gjërat e jetës. Por që natën e parë në hotel, Zana nuk ishte më vajza e urtë që rrinte me sytë përtokë para axhallarëve të mi.
Ajo kishte një vetëbesim që më shokoi. Kur unë fillova t’i tregoja me atë tonin e burrit të rëndë se si duhet të sillej një grua, ajo qeshi dhe më tha: ‘Dëgjo shpirt, ti mund të kesh jetuar në Gjermani, por mentalitetin e ke lënë te viti ’99 kur ke ikur. Unë dua burrë krah vetes, nuk dua pronar.’
Dhe në shtrat? Ajo që mendoja se do të ishte e turpshme, ishte zjarr. Ajo jo vetëm që nuk kishte komplekse, por kishte një liri dhe një fantazi që unë nuk e kisha gjetur as te gjermanet. Ajo më sfidoi në çdo aspekt. Më bëri të kuptoj se ‘vajza e Kosovës’ sot nuk është më ajo shtëpiakja e mbyllur që mbaja mend unë.
Sot, kur kthehemi për pushime në Kosovë, unë rri urtë. E kuptova që kisha ardhur me mendjen për të marrë një nuse për t’i komanduar jetën, por përfundova duke u dashuruar kokë e këmbë me një grua që më mësoi se si të jetoj vërtet. Ne në diasporë kujtojmë se jemi të modernizuar, por ndonjëherë duhet një vajzë Prishtine për të na treguar se sa prapa kemi mbetur me kohën.”
