“Në sytë e publikut dhe të kolegëve, ne jemi si macja me miun. Ajo është nga ai lloji i grave që nuk hap rrugë kurrë: ambicioze, arrogante dhe me një gjuhë brisk të mprehtë. Sa herë jemi në mbledhje partie apo komisione, përplasemi aq keq sa të tjerët mendojnë se e urrejmë njëri-tjetrin për vdekje.
Dhe ndoshta, gjatë ditës, vërtet urrehemi. Por urrejtja dhe pasioni janë dy anë të së njëjtës medalje.
Gjithçka nisi gjatë fushatës së fundit. Ishte mesnatë, zyrat ishin boshatisur dhe kishim mbetur vetëm ne të dy, duke u zënë me zë të lartë për një listë emrash. Ajo më gjuajti me një dosje mbi tavolinë duke më bërtitur se isha i paaftë. Unë u ngrita, i shkova pranë dhe e kapa nga krahët për ta ndaluar.
Në atë moment, bërtitjet pushuan. Ajo nuk u frikësua, thjesht më sfidoi me sy. Ishte ajo lloj energjie e egër që shkarkohet vetëm në një mënyrë. Në vend që të vazhdonim sherrin, unë e putha me inat. Ajo ma ktheu me të njëjtën egërsi, duke më kafshuar buzën.
Ajo që ndodhi mbi atë tavolinë mbledhjesh, mes dosjeve dhe flamujve të partisë, ishte çmenduri. Nuk ishte bërje dashurie romantike. Ishte luftë. Ishte dominim. Ishte shfryrja e gjithë atij tensioni që kishim grumbulluar prej muajsh duke sulmuar njëri-tjetrin.
Që nga ajo natë, kemi një marrëveshje të heshtur. Në mëngjes vazhdojmë të jemi rivalë. Ajo më kundërshton në çdo ide, unë ia rrëzoj propozimet. Por kur kemi turnet e vona, kur dritat e zyrave të tjera fiken… ajo mbyll derën e zyrës sime me çelës.
Është e çuditshme, por sa herë që zihemi më shumë gjatë ditës, aq më i çmendur është seksi gjatë natës. Të gjithë pyesin: ‘Si ka mundësi që nuk e keni vrarë akoma njëri-tjetrin?’ Unë thjesht qesh. Nëse do ta dinin ata se si e ‘zgjidhim’ ne konfliktin, do të skuqeshin deri në veshë.”
