Rezistenca ndaj insulinës nuk është e lidhur vetëm me ushqimin apo konsumimin e sheqerit, por edhe me gjendjen e muskujve, të cilët luajnë një rol kyç në mënyrën se si trupi përdor glukozën.
Masa muskulore konsiderohet një nga “rezervuarët” kryesorë të glukozës në organizëm. Pas ushqimit, kur niveli i sheqerit në gjak rritet, insulina ndihmon që glukoza të futet në qeliza, ku një pjesë e madhe përdoret nga muskujt skeletorë për energji.
Kur masa muskulore zvogëlohet, trupi ka më pak kapacitet për të përdorur glukozën në mënyrë efikase. Kjo mund të çojë në rritje më të shpeshta të nivelit të sheqerit në gjak dhe në nevojë për prodhim më të madh të insulinës nga pankreasi.
Me kalimin e kohës, kjo ngarkesë e vazhdueshme mund të ndikojë në uljen e ndjeshmërisë së qelizave ndaj insulinës, duke e vështirësuar rregullimin normal të glukozës në organizëm.
Ekspertët theksojnë se rezistenca ndaj insulinës nuk lidhet vetëm me dietën, por edhe me stilin e jetesës, aktivitetin fizik, peshën trupore, gjumin dhe nivelin e stresit. Mungesa e lëvizjes dhe jeta sedentare janë faktorë që përshpejtojnë humbjen e masës muskulore dhe përkeqësojnë funksionin metabolik.
Sipas udhëzimeve të institucioneve shëndetësore, qelizat në muskuj, mëlçi dhe indin dhjamor mund të bëhen më pak të ndjeshme ndaj insulinës, duke rritur rrezikun për zhvillimin e prediabetit dhe diabetit të tipit 2.
Për të ruajtur ndjeshmërinë ndaj insulinës, ekspertët rekomandojnë aktivitet të rregullt fizik, veçanërisht ushtrime force që ndihmojnë në ruajtjen dhe ndërtimin e muskujve, si dhe një dietë të balancuar me mjaftueshëm proteina.
Edhe zakone të thjeshta si ecja pas vakteve, shmangia e qëndrimit të gjatë ulur dhe aktiviteti i përditshëm fizik mund të kenë ndikim pozitiv në metabolizëm.
Në përfundim, muskujt nuk janë vetëm element i forcës fizike, por një pjesë thelbësore e shëndetit metabolik dhe kontrollit të sheqerit në gjak.
