Shkruan Ismet Haziri
Kosova po përballet me një periudhë të theksuar pasigurie ekonomike dhe institucionale, ku zhvillimi ekonomik ka hyrë në një fazë stagnimi që për shumë qytetarë përjetohet si depresion ekonomik. Rritja e vazhdueshme e çmimeve ka goditur drejtpërdrejt standardin e jetesës, duke e bërë përditshmërinë më të vështirë dhe duke rritur ndjeshëm pasigurinë sociale. Në të njëjtën kohë, raporti i shtetit me bizneset është tensionuar, ku masat e ashpra dhe shpesh ndëshkuese kanë krijuar një klimë mosbesimi dhe pasigurie për investitorët.
Si pasojë, kapitali dhe investimet po orientohen drejt vendeve të rajonit si Shqipëria dhe Maqedonia e Veriut, ku perceptohet një mjedis më i qëndrueshëm dhe më i parashikueshëm për zhvillim ekonomik. Kjo rrjedhje e investimeve është një sinjal alarmi për ekonominë e vendit, pasi dobëson potencialin për rritje dhe punësim.
Paralelisht me këto zhvillime ekonomike, vendi po përballet edhe me një krizë funksionale të institucioneve. Kuvendi, që duhet të ishte zemra e vendimmarrjes dhe reformave ligjore, shpesh mbetet i bllokuar ose joefektiv, duke lënë hapësirë që funksionimi i shtetit të mbështetet në mekanizma të tjerë si Gjykata Kushtetuese. Një situatë e tillë nuk është vetëm e pazakontë, por edhe e papranueshme për një demokraci që synon stabilitet dhe zhvillim.
Në këtë kontekst, lind një pyetje thelbësore: a po e kuptojnë politikanët e rinj peshën e lirisë që e trashëguan? Liria nuk është vetëm një arritje historike, por një përgjegjësi e përditshme për të ndërtuar institucione funksionale, për të garantuar mirëqenie dhe për të krijuar besim tek qytetarët. Kur kjo përgjegjësi nuk reflektohet në veprime konkrete dhe në qeverisje efektive, atëherë krijohet një hendek i rrezikshëm mes idealit të lirisë dhe realitetit të jetës së përditshme.
Në vend që të shërbejnë si bartës të vizionit dhe përgjegjësisë historike, shumë nga këta politikanë japin përshtypjen se e kanë marrë lirinë si të mirëqenë. Dhe pikërisht këtu qëndron problemi më i madh: kur liria nuk ndjehet si barrë dhe obligim, ajo rrezikon të humbasë kuptimin e saj të vërtetë në praktikën e përditshme shtetërore.
