Shkruan Ismet Haziri
Sot, nga Prishtina, me zemrën që rreh shqip dhe me mendjen te Tirana, e përcolla me dhimbje atë që po përjeton kryeqyteti shqiptar. Teksa shihja përplasjet, dhunën dhe shkatërrimin, nuk shihja thjesht dy palë përballë njëra-tjetrës, por një popull të plagosur, një shoqëri të lodhur dhe një Shqipëri që, në vend t’i bashkojë bijtë e saj, po i sheh ata të kthehen kundër njëri-tjetrit.
Dhe më dhembi shpirti!
Më dhembi sepse jam nga Prishtina, por kur lëndohet Tirana, nuk e ndiej si dhimbjen e një vendi të huaj. E ndiej si dhimbjen e shtëpisë sime. Kufijtë mund të ndajnë territore, por nuk mund ta ndajnë gjakun, gjuhën, historinë dhe dashurinë që na lidh si shqiptarë.
Kur në Tiranë derdhen lot, në Prishtinë ka zemra që shqetësohen. Sepse mund të jetojmë në dy shtete, por kemi të përbashkëta shumë plagë dhe ëndrra që kanë lindur nën të njëjtin qiell.
Dhe pikërisht për këtë, lind pyetja: Si është e mundur që një popull që ka kaluar shekuj vuajtjesh e sakrificash për liri, të rrezikojë ta lëndojë vetveten për një karrige pushteti?
Një karrige që sot e zë njëri, nesër tjetri. Një mandat që fillon dhe mbaron. Një pushtet që nuk është i përjetshëm. E për këtë të përkohshme, a ia vlen të rrezikohen paqja, dinjiteti dhe e ardhmja e një populli të tërë?
Politikanë të Shqipërisë, ndaluni një çast dhe shikojeni popullin në sy!
Shikojini prindërit që mezi i përballojnë shpenzimet, të rinjtë që ëndërrojnë një të ardhme në vendin e tyre, pensionistët që numërojnë çdo lek dhe familjet që kërkojnë vetëm mundësinë për të jetuar me dinjitet.
A nuk mjaftojnë këto plagë? A duhet t’u shtojmë edhe dhunën, urrejtjen dhe përçarjen?
Politika duhet të jetë shërbim ndaj popullit, jo një garë ku populli paguan çmimin. Pushteti duhet të jetë përgjegjësi, jo arsye për ta ndarë shoqërinë në armiq. Një politikan nuk duhet të matet vetëm me karrigen që zë, por me atë që u lë njerëzve pas vetes.
Populli ka të drejtë të protestojë, të kërkojë llogari dhe të kërkojë ndryshim. Por revolta nuk duhet të kthehet në shkatërrim, as ruajtja e rendit të largohet nga ligji dhe respekti për dinjitetin njerëzor.
Sepse përtej protestuesit dhe uniformës, ka një nënë që pret të birin, një fëmijë që pret të atin dhe një familje që lutet që nata të përfundojë pa lajm të keq. Të gjithë kanë njerëzit e tyre, hallet e tyre dhe të drejtën për të jetuar në paqe.
Asnjë flamur partie nuk vlen më shumë se flamuri kuqezi. Asnjë interes politik nuk vlen më shumë se jeta e një shqiptari. Dhe asnjë pushtet nuk ka të drejtë ta trajtojë të ardhmen e popullit si pronë personale.
Ju që sot jeni në pushtet, mos harroni: një ditë do të largoheni nga karriget tuaja. Do të mbyllen dyert e zyrave dhe do të pushojnë duartrokitjet, por Shqipëria do të mbetet me qytetarët e saj dhe me pasojat e vendimeve tuaja.
Çfarë do t’u lini fëmijëve të këtij vendi? Një shoqëri të ndarë nga urrejtja, apo një Shqipëri ku njerëzit mund të mendojnë lirshëm, të jetojnë me dinjitet dhe të mos e shohin njëri-tjetrin si armiq?
Mos e ngatërroni fitoren e një partie me fitoren e Shqipërisë. Mund të fitojë një parti, por të humbasë shoqëria. Mund të ruhet një pushtet, por të shkatërrohet besimi i popullit.
Nuk është fitore kur humbet populli. Nuk është sukses kur plagoset atdheu. Dhe nuk është përgjegjësi politike kur çmimin e ambicieve e paguan qytetari i zakonshëm.
Unë shkruaj nga Prishtina, por fjalët e mia i drejtohen gjithë Shqipërisë, çdo qyteti e fshati, çdo shqiptari që ende e ndien dhimbjen e tjetrit si të vetën.
Mos lejoni që urrejtja të bëhet më e fortë se dashuria për vendin. Mos lejoni që dallimet politike të na bëjnë të harrojmë se kemi një atdhe që duhet ta mbrojmë nga përçarja. Ne e dimë çfarë do të thotë të vuash, të humbasësh dhe të presësh ditë më të mira. Prandaj nuk duhet t’ia shtojmë vetes dhimbjen, por ta shërojmë atë.
Një karrige pushteti është e përkohshme. Një popull është i përjetshëm. Mos lejoni që për një karrige të vuajë një komb i tërë dhe të rrezikohet vetë shteti shqiptar!
Dhe në fund, nga Prishtina drejt Tiranës, nga Kosova drejt Shqipërisë, dua të përcjell një urim që buron nga zemra:
Uroj që në shtëpitë tona të ketë paqe, në familjet tona shëndet, në zemrat tona shpresë dhe në vendet tona drejtësi e begati. Uroj që të rinjtë shqiptarë ta shohin të ardhmen në trojet e tyre dhe asnjë nënë të mos qajë për një konflikt që mund të ishte shmangur me urtësi e dialog.
Shqipëria dhe Kosova qofshin gjithmonë me fat, me paqe dhe me dinjitet!
Nga Prishtina në Tiranë, zemra shqiptare rreh njësoj. Jemi dy shtete, por një komb; mund të kemi kufij që na ndajnë, por kemi një gjuhë, një histori dhe një shpirt që na bashkon.
Le të jemi krah për krah në ditët e mira dhe në ditët e vështira. Le të mos e lëndojmë njëri-tjetrin për pushtet, por të punojmë së bashku për një të ardhme më të mirë.
Rroftë Shqipëria! Rroftë Kosova! Rrofshin shqiptarët, të bashkuar në zemër, në dinjitet dhe në dashurinë për kombin!
Shqipëria dhe Kosova janë dy pjesë të një zemre shqiptare. Të bashkuara në shpirt, të forta në miqësi dhe me shpresën që një ditë do të bëhen edhe më të bashkuara në të ardhmen e tyre.
Zoti e bekoftë Shqipërinë, Kosovën dhe gjithë shqiptarët, kudo që jetojnë!
