Shkruan Ismet Haziri
Rezultati që LDK arriti në zgjedhjet e fundit nuk është rezultat që duhet nënçmuar apo shpërfillur. Çdo rritje e mbështetjes qytetare meriton të respektohet dhe të vlerësohet si një sinjal se partia vazhdon të gëzojë besim tek një pjesë e rëndësishme e elektoratit. Megjithatë, respektimi i rezultatit nuk do të thotë mbyllje e syve para realitetit. Për një subjekt me historinë, traditën dhe peshën politike që ka LDK-ja, rezultati mbi 17 për qind nuk mund të konsiderohet fundi i ambicieve të saj politike. Pikërisht për këtë arsye, brenda partisë ka pakënaqësi, ka debate dhe ka kërkesa për ndryshim, jo sepse rezultati duhet mohuar, por sepse shumë anëtarë besojnë se potenciali i LDK-së është shumë më i madh se ai që u reflektua në kutitë e votimit.
Kërkesa për ndryshim në krye të LDK-së është legjitime në një demokraci të brendshme, por ajo nuk e prek domosdoshmërisht thelbin e problemit. Nëse ndryshohet vetëm kryetari, ndërsa mbeten të paprekura strukturat që për vite me radhë kanë prodhuar stagnim, përçarje dhe pakënaqësi, atëherë rrezikohet që partia të vazhdojë të ecë në të njëjtën rrugë me emra të rinj, por me të njëjtat metoda dhe të njëjtën kulturë politike.
Një nga problemet që përmendet gjithnjë e më shpesh brenda LDK-së është ekzistenca e klaneve dhe grupeve të interesit, të cilat prej kohësh kanë ndërtuar pozicionet e tyre në degë dhe nëndegë. Kjo nuk është më thjesht një narrativë politike, por një perceptim i përhapur tek një pjesë e madhe e anëtarësisë. Në shumë raste, strukturat lokale nuk funksionojnë si organizma politikë që prodhojnë ide, aktivizëm dhe afrim me qytetarin, por si zona të kontrolluara nga individë të caktuar që e konsiderojnë degën si pronë të tyre politike. Ata kanë krijuar rreth vetes mekanizma mbrojtës, kanë përjashtuar mendimin ndryshe dhe kanë penguar çdo përpjekje për hapje dhe reformim.
Pikërisht këtu qëndron edhe arsyeja pse shumë aktivistë dhe mbështetës të LDK-së e shohin problemin më shumë poshtë sesa lart. Nuk mund të pretendohet ringritje e partisë kur në shumë degë vazhdojnë të dominojnë të njëjtët njerëz që prej vitesh nuk kanë prodhuar rezultate, nuk kanë zgjeruar mbështetjen elektorale dhe nuk kanë krijuar asnjë urë të qëndrueshme komunikimi me qytetarët. Përkundrazi, në shumë raste kanë krijuar mure mes partisë dhe elektoratit, duke larguar kuadro të reja, profesionistë dhe njerëz me integritet që mund të sillnin energji të re.
Prandaj, para se të shtrohet çështja e emrit të kryetarit, duhet të shtrohet çështja e përgjegjësisë së strukturave. Kush e ka sjellë partinë në këtë gjendje? Kush ka penguar reformimin? Kush ka mbajtur të paprekshëm individë të caktuar në degë e nëndegë pavarësisht rezultateve dhe kritikave? Kush ka lejuar që interesat personale dhe grupore të mbizotërojnë mbi interesin e partisë? Këto janë pyetje që kërkojnë përgjigje të sinqerta.
LDK-ja nuk ka nevojë vetëm për ndërrim figurash; ka nevojë për pastrim politik dhe organizativ. Ka nevojë për rikthimin e meritokracisë, për hapjen ndaj brezit të ri dhe për largimin e atyre që e kanë shndërruar aktivitetin partiak në mjet për privilegje personale. Përndryshe, çdo debat për kryetarin do të mbetet sipërfaqësor, sepse problemi nuk është vetëm se kush e drejton partinë nga qendra, por edhe se kush e mban peng atë në terren. Nëse nuk preken këto struktura dhe nëse nuk ndërpritet kultura e mbrojtjes së individëve të caktuar nga nivelet qendrore, atëherë çdo reformë do të jetë kozmetike dhe çdo rezultat zgjedhor do të vazhdojë të mbetet larg pritjeve të anëtarësisë dhe elektoratit tradicional të LDK-së.
Në fund, sfida më e madhe e LDK-së nuk është zgjedhja e një kryetari të ri apo mbajtja e atij aktual. Sfida është çlirimi i partisë nga mentaliteti i grupeve të interesit që për vite të tëra kanë krijuar feudet e tyre politike dhe kanë penguar frymën e konkurrencës së ndershme brenda saj. Vetëm atëherë LDK-ja mund të pretendojë se ka nisur një reformë të vërtetë dhe se është në gjendje të rikthehet si alternativa që shumë qytetarë ende presin ta shohin.
