Pa e kuptuar, shumë prindër bëjnë gabime që ftohin marrëdhënien dhe e zbehin dëshirën për afërsi
Herët a vonë, shumë prindër përballen me të njëjtin moment. Fëmija anulon vizitën. Sërish. Me shpjegimin se “i doli diçka”, se ka shumë angazhime, se kanë detyra shtëpie pikërisht atë fundjavë. Në atë çast bëhet e qartë diçka që pranohet me vështirësi: prindi është shndërruar në dikë tek i cili nuk shkohet me gëzim, por nga zakoni ose ndjenja e detyrimit. E ndonjëherë, nuk shkohet fare.
Më e dhimbshmja është se, thellë brenda vetes, shpesh dihet edhe arsyeja pse ka ndodhur kjo.
Me kalimin e kohës, disa prindër bëhen kritikë e jo mbështetje. Ata kanë vërejtje për pothuajse çdo vendim, japin këshilla edhe kur nuk u kërkohen, dhe çdo vizitë e kthejnë në një vlerësim se si punohet, si rriten fëmijët, si jetohet. Në vend që të jetë një strehë sigurie, shtëpia ngadalë shndërrohet në burim presioni.
Shumë prindër mund ta identifikojnë saktësisht momentin kur nisi largimi. Shpesh ka qenë një drekë apo një mbledhje familjare, gjatë së cilës prindërit, të bindur se dinin gjithçka më mirë, harruan të dëgjonin fëmijët e tyre.
Vetëdijesimi për këtë të vërtetë të pakëndshme mund të jetë fillimi i ndryshimit.
1. Heqja dorë nga roli i gjykatësit në familje
Pothuajse të gjithë njohin një prind që ka mendim për gjithçka. Më e vështirë është të kuptosh momentin kur edhe vetë e ke marrë këtë rol. Bisedat atëherë shndërrohen në një varg korrigjimesh, krahasimesh dhe fjali që nisin me “në kohën tonë”.
Ndryshimi i parë dhe më i vështirë është të mësosh të heshtësh kur mendimi yt nuk është kërkuar. Kur fëmija flet për ndryshim pune, për mënyrën e rritjes së fëmijëve apo për planet e jetës, në vend të gjykimit zgjidhet kureshtja. Bëhen pyetje dhe dëgjohet pa ndërprerje. Atëherë bisedat kthehen sërish në biseda, e jo në ligjërata të maskuara si kujdes.
2. Njohja e botës së tyre, jo imponimi i botës suaj
Për vite me radhë pritet që fëmijët dhe nipërit të tregojnë interes për atë që është e rëndësishme për prindërit. Rrallëherë shtrohet pyetja se kur ka qenë hera e fundit që është treguar interes i sinqertë për botën e tyre.
Ndryshimi ndodh kur pyetet dhe dëgjohet, kur lejohet që dikush tjetër të të fusë në temat që i ka për zemër. Kur ndalet nënvlerësimi i së resë vetëm sepse është e panjohur. Kur kureshtja zë vendin e distancës. Atëherë afërsia rikthehet natyrshëm.
3. Të thuhet më shpesh “po”
Zakonet, rregullat dhe rutina shpesh e kthejnë “jo”-në në përgjigje automatike.
Ndryshimi vjen kur lind pyetja se kujt i shërben në të vërtetë kjo ngurtësi. Kur lejohet spontaniteti, gëzimet e vogla dhe devijimi nga plani. Kur shtëpia pushon së qeni vend kontrolli dhe bëhet hapësirë ku lejohet çlodhja.
4. Pranimi i gabimeve
Ky është një nga hapat më të vështirë. Të pranosh se ka pasur presion, kritikë dhe lëndime, edhe kur qëllimi nuk ka qenë i keq.
Një ndjesë e sinqertë nënkupton emërtimin e gabimit dhe marrjen e përgjegjësisë. Jo fraza të përgjithshme, por fjali të qarta që pranojnë dhimbjen. Biseda të tilla shpesh rrëzojnë mure që vite shpjegimesh nuk i kanë lëvizur.
5. Kur prindi pushon së qeni në qendër të çdo vizite
Për një kohë të gjatë, gjithçka funksionon sipas një orari, rregullash dhe zakonesh të caktuara. Ndryshimi ndodh kur pyetet se çfarë u bën mirë të tjerëve.
Kur tradita pushon së qeni detyrim dhe bëhet zgjedhje e përbashkët, marrëdhëniet ndryshojnë.
6. Përballja me frikërat personale
Shumë modele kontrolli nuk burojnë nga kujdesi, por nga frika: frika se do të humbet rëndësia, se nuk ka më vend në jetën e fëmijëve të rritur, se afërsia po zbehet.
Puna me veten dhe përballja me pasiguritë personale çliron si prindin, ashtu edhe fëmijën. Kur ndalet nevoja për të drejtuar jetën e tjetrit, marrëdhëniet bëhen më të lehta.
7. Të bëhesh vend ku vijnë sepse duan
Njerëzit shkojnë me dëshirë aty ku ndihen të pranuar, të çlodhur dhe të parë. Kur prindi nis të jetojë sërish jetën e vet, zhvillon interesa dhe hyn në biseda pa nevojën për të korrigjuar apo mësuar të tjerët, ndryshon edhe dinamika e marrëdhënies.
Kur ekziston kënaqësi me jetën personale, zhduket nevoja për të rregulluar jetën e tjetrit.
Pranimi i të tjerëve ashtu siç janë
Ndryshimi nuk vjen brenda natës. Modelet e vjetra rikthehen, fjalët ndonjëherë mbeten në majë të gjuhës, por me kohë ndryshimet bëhen të dukshme. Vijnë telefonata spontane, vizita pa paralajmërim, nipër që duan të qëndrojnë më gjatë, fëmijë që vijnë sepse duan, jo sepse duhet.
Ironia qëndron në faktin se, duke hequr dorë nga nevoja për kontroll, fitohet afërsia. Duke ndalur ligjëratat, bëhesh dikush që dëgjohet. Duke pranuar të tjerët, hapet hapësira që edhe vetë të pranohesh.
Nëse vihet re se vizitat po rrallohen, ndoshta është koha për të pyetur pse. Përgjigjja mund të dhembë, por pikërisht aty shpesh nis ndryshimi që ndryshon gjithçka.
