(Kur vjedh pak, quhet shkelje. Kur vjedh shumë, quhet kulturë.)
1) Prindi dhe djali (komisioner)
(Procesverbal familjar)
Prindi: Si të shkoi sot numërimi?
Djali: Shumë mirë. I nxora rezultatet… të qarta.
Prindi: Po votat? A ishin të qarta?
Djali: Votat ishin… të lëvizshme.
Prindi: Mos më thuaj që i preke.
Djali: Jo. Thjesht i “ndihmova” të gjenin destinacionin.
Prindi: Vota është e shenjtë.
Djali: E di. Prandaj e kam ruajtur afër zemrës: në xhep.
Prindi: A pati ryshfet?
Djali: Jo… vetëm “kafe”.
Prindi: Sa “kafe”?
Djali: Aq sa e kërkonte “procesi”.
Prindi: Dua të jesh shembull i numërimit. Numëratoren e parë në Prizren e kam sjellë unë nga Turqia. Ti e di.
Djali: E di. Prandaj edhe e respektoj traditën.
2) Klasa e dyshimtë
(Hetim mbi sekretin)
Në një shkollë u gjet një klasë ku nuk kishte asnjë parregullsi. Policia shkoi menjëherë.
Polici: Kush ka qenë përgjegjës këtu?
Mësuesja: Unë.
Polici: Si është e mundur që nuk ka parregullsi?
Mësuesja: Sepse këtu mësohet matematikë.
Polici: Matematikë?!
Mësuesja: Po. 2 + 2 bëjnë 4. Nuk bëjnë “varet kujt i duhet”.
Polici (shënon): Pra, kjo është klasa e dyshimtë…
Nxënësi: Pse e dyshimtë?
Polici: Sepse është e vetmja klasë ku 2 + 2 mbeten 4 deri në fund.
Mësuesja: A mund të largohemi?
Polici: Jo. Duhet ta hetojmë këtë fenomen: si është e mundur të jetë kaq e izoluar një klasë?
3) Prizreni – diversitet kulturor
(Broshurë turistike)
Prizreni gjithmonë është përmendur si qytet kulture: i gjuhëve, i feve, i traditave…
Tani ka edhe diversitet zgjedhor.
Turisti: Çfarë ka të veçantë këtu?
Udhërrëfyesi: Kemi ura, lagje, dialekte… dhe disa mënyra për të numëruar të njëjtën votë.
Turisti: Pse kaq shumë mënyra?
Udhërrëfyesi: Sepse jemi qytet i hapur. Edhe vota jonë udhëton. Nuk rri e mbyllur në një vend: do të shohë botën.
Turisti: Pra, vota shëtit?
Udhërrëfyesi: Po. Këtu nuk thuhet “ma jep votën”, por: “Ku dëshiron të shkosh?”
Turisti: Po në qytetet e tjera pse nuk ka kështu?
Udhërrëfyesi: Sepse atje ekziston një kulturë tjetër: “Mos e prekni, është versioni zyrtar.”
4) Ku t’i çojmë gjithë këta hajna?
(Në zyrë: “Drejtoria për Menaxhimin e Hajnisë”)
Zyrtari 1: Ku t’i çojmë gjithë këta hajna?
Zyrtari 2: Nuk ka vend në burg.
Zyrtari 1: Po janë shumë!
Zyrtari 2: E di. Burgjet janë plot me hajna të vegjël.
Zyrtari 1: Çfarë bëjmë atëherë?
Zyrtari 2: U liruan disa hajna të pulave.
Zyrtari 1: Pse?
Zyrtari 2: Për t’ua liruar vendin hajnave të votave.
Zyrtari 1: Çfarë thanë hajnat e pulave?
Zyrtari 2: “Faleminderit, shtet!”
Sepse pulën e vjedh një herë.
Votën e vjedh… sa herë të jepet mundësia.
Zyrtari 1 (me seriozitet tragjik): Po hajnat e votave ku t’i çojmë?
Zyrtari 2: Në institucione. Atje nuk quhen hajna. Quhen “ekspertë”.
(Pauzë)
Zyrtari 1: A u kry?
Zyrtari 2: Jo. Tani duhet të gjejmë vend edhe për… hajninë që nuk kapet.
5) Procedura për të provuar mungesën e provës
(Në sportel: “Shërbimi për Vërtetimin e Votës”)
Qytetari: Dua ta vërtetoj se ma kanë vjedhur votën.
Zyrtarja: Keni dëshmi?
Qytetari: Po. Kam votuar.
Zyrtarja: Kjo nuk është dëshmi. Kjo është ndjenjë.
Qytetari: Po si ta vërtetoj?
Zyrtarja: Sillni votën.
Qytetari: Por vota është vjedhur.
Zyrtarja: Pikërisht. Pa votën, nuk mund ta vërtetojmë mungesën e votës.
Qytetari: A mund ta shoh listën?
Zyrtarja: Lista është “në përpunim”.
Qytetari: Sa zgjat përpunimi?
Zyrtarja: Derisa të qartësohet rezultati.
Qytetari: Pra, rezultati e qartëson votën, jo vota rezultatin?
Zyrtarja: Ju lutem, mos e filozofoni procesin. Ne jemi institucion.
P.S. Emptiness
AUTOKRITIKË: Ajo nuk banon më këtu.
