Nuk është histori që tregoj me krenari, por as nuk më vjen turp. Jam 28 vjeç dhe nuk jam puthur kurrë. Jo për mungesë dëshire, por sepse, në një mënyrë a tjetër, gjithmonë ka munguar diçka thelbësore tek burrat që kam njohur: ndjeshmëria.
Që kur isha adoleshente, nuk ëndërroja princin e bardhë, por një njeri që dinte të dëgjonte, që nuk trembej nga ndjenjat, që nuk e konsideronte butësinë si dobësi.
Kam pasur takime, njohje të shkurtra, madje edhe pritshmëri, por çdo herë përballë meje ka qëndruar një version tjetër i burrit – i mbyllur, emocionalisht i ftohtë, ose thjesht i padisponuar për të ndërtuar diçka më të thellë.
Shoh shoqet e mia që kanë kaluar nga një lidhje në tjetrën, që kanë ndarë puthje, përqafime, dashuri. E ndonjëherë më kap një ndjesi e lehtë vetmie, por më shumë më ndjek një pyetje: pse është kaq e vështirë të gjesh dikë që është emocionalisht i pranishëm?
Burrat që kam njohur shpesh janë rritur me idenë se forca lidhet me heshtjen, me distancën emocionale, me kontrollin. Unë nuk kërkoj përsosmëri, por vetëm një njeri që ka guximin të jetë i sinqertë me veten dhe me mua.
Ndoshta nuk është puthja ajo që më ka munguar më shumë këto vite, por ndjenja që dikush më sheh vërtet. Puthja mund të vijë një ditë, ndoshta edhe së shpejti. Por kur të ndodhë, dua të jetë me dikë që e kupton që intimiteti s’fillon me buzët, por me shpirtin.
