Aleksandar Vuçiç mund të jetë i kënaqur me atë që tha Presidentja e Komisionit Evropian, Ursula von der Leyen, para publikut serb, ndoshta shumë pak dhe sipërfaqësisht të interesuar. Ndoshta nuk do ta dimë se çfarë i tha ajo atij privatisht, por ndoshta mund ta kuptojmë nga fytyra e tij e zymtë kur u shfaqën para shtypit.
Ndoshta për të ishte më e rëndësishmja që von der Leyen nuk i mbështeti qartë dhe drejtpërdrejt studentët, gjë që ajo nuk e bëri. Por ajo e sfidoi duke thënë se qëndrimi i BE-së nënkupton liri, jo shtypje, duke përfshirë të drejtën për tubim paqësor, demokraci dhe jo autokraci, partneritet, mosnënshtrim dhe diplomaci në vend të agresionit. Mjaft për ata që dinë.
Shumica e publikut vendas injorant, që simpatizon Vuçiçin, as nuk i dëgjoi fjalët e saj për t’i kuptuar ato. Sepse, siç tha Vuçiç, tani gjithçka është fokusuar në imazh dhe shfaqje, duke injoruar thelbin.
Dhe presidenti u dha mediave pro-regjimit material të mjaftueshëm për mesazhin që tha para Von der Leyen, se Serbia është kampioni i botës në demokraci ku policia vepron minimalisht dhe vetëm si mjet i fundit. Gruaja e parë e KE-së kontribuoi me fjalë qetësuese se BE-ja është me Serbinë, se familjet serbe do të jenë të sigurta dhe se do të jenë ngrohtë gjatë dimrit. Këto janë fjalët që i kënaqin votuesit e progresivëve dhe për të cilat Vuçiç mund të jetë i kënaqur, sepse kjo është gjëja më e rëndësishme për të.
Për publikun pro-evropian, aktualisht në pakicë, është e rëndësishme që Vuçiç, ta ketë të qartë se Evropa mund të mbajë publikisht një qëndrim më të ashpër ndaj tij dhe ta vendos atë të përballet me “fatin e Tadiçit” me Merkelin në vitin 2011.
Ende nuk ka ardhur deri aty, por përmbajtja është e dukshme, megjithëse ishte e natyrshme të pritej që Von der Leyen të mos vinte dhe të thoshte “i dashur Aleksandar, je i shkëlqyer dhe lavdërime për gjithçka që bën” pas gjithçkaje që ndodhi në Serbi në muajt e fundit. Evropa nuk është e verbër dhe e paarsyeshme. Mund të jetë vetëm nëse ai ka interes.
Lidhja me Vuçiçin mund të jetë se, pavarësisht shkatërrimit të demokracisë së sapokrijuar në Serbi, ai ishte mjaft bashkëpunues dhe i butë në lidhje me Kosovën dhe Bosnjën e Hercegovinën, dhe se me ndikimin e tij ai mund ta stabilizonte ose destabilizonte rajonin.
Stabiliteti i një politike lejuese në lidhje me çështjet e rëndësishme për BE-në, siç kishte Vuçiç, ndoshta do të jetë i vështirë për këdo që ta ketë në të ardhmen e afërt. Ndoshta ky është çelësi i “dashurisë” së tyre.
