Një grua rrëfen historinë e saj të vështirë për tradhti, faj dhe dilema morale.
Ndërsa psikologia jep këshilla profesionale për një situatë që prek shumë familje, por rrallë flitet hapur.
Rrëfimi:
E dashur Deirdre,
Jam 38 vjeç, e martuar prej 12 vitesh dhe kam dy fëmijë. Martesa ime ka kohë që është kthyer në bashkëjetesë pa ndjenja. Burri im është i përgjegjshëm, por emocionalisht i ftohtë. Nuk flasim, nuk përqafohemi, nuk ndajmë më asgjë përtej fëmijëve dhe shtëpisë.
Para disa muajsh njoha një burrë përmes një rrethi shoqëror. Ai më dëgjoi, më kuptoi dhe më bëri të ndihem sërish e dëshiruar. Fillimisht ishte vetëm bisedë, por më pas u kthye në diçka më shumë. Kam pasur marrëdhënie intime me të dhe tani jetoj mes fajit, frikës dhe konfuzionit.
E di që kam bërë gabim dhe më brejnë ndërgjegjja dhe frika se po shkatërroj familjen time. Por njëkohësisht, për herë të parë pas shumë vitesh jam ndier e gjallë. Nuk dua të jetoj në gënjeshtër, por nuk di as si ta përballoj të vërtetën.
Duhet t’i tregoj bashkëshortit tim? A ka ende shpresë për martesën time, apo e kam shkatërruar gjithçka?
— E ndarë mes fajit dhe nevojës për dashuri
Përgjigjja e psikologes:
E dashur lexuese,
Tradhtia fizike është një ngjarje e rëndë emocionale, si për ty ashtu edhe për partnerin tënd, por ajo nuk ndodh në një boshllëk. Zakonisht vjen pas një periudhe të gjatë mungese emocionale, komunikimi dhe afërsie — siç po përshkruan ti.
Fakti që ndihesh fajtore dhe e shqetësuar tregon se ende kujdesesh për martesën dhe familjen tënde. Pyetja kryesore tani nuk është vetëm nëse duhet t’i tregosh, por pse dëshiron ta bësh këtë: për të lehtësuar ndërgjegjen tënde, apo për të qenë e ndershme dhe për të parë nëse marrëdhënia mund të shërohet?
Nëse vendos ta tregosh, kjo duhet të bëhet me ndershmëri, përgjegjësi dhe gatishmëri për të përballuar pasojat. Terapia në çift është thelbësore në këtë fazë, nëse të dy palët janë të gatshme të punojnë për rindërtimin e besimit — një proces i vështirë, por jo i pamundur.
Po ashtu, është e domosdoshme të ndërpresësh çdo kontakt me personin tjetër, nëse dëshiron realisht të shpëtosh martesën. Pa këtë, çdo përpjekje për shërim do të jetë e rreme.
Nëse, pas reflektimit dhe ndihmës profesionale, kupton se martesa nuk mund të rikthehet, atëherë është më e ndershme të mendosh për një ndarje të rregullt dhe respektuese, sesa të jetosh në dy jetë paralele.
Ti meriton dashuri, por edhe përgjegjësi për zgjedhjet që ke bërë. Shërimi është i mundur — por vetëm përmes së vërtetës, kufijve të qartë dhe punës së ndershme me veten.
