Elena dhe Marku kishin dy vite në lidhje dhe po përgatiteshin për martesë. Por, sa më shumë afrohej dasma, aq më shumë Elena kuptonte se vendimet për jetën e tyre po merreshin nga familja e Markut.
Në fillim ishte lista e mysafirëve, që u zgjerua përtej dëshirës së tyre. Pastaj nëna dhe motra e Markut filluan të vendosnin për mobiliet, ngjyrat e shtëpisë dhe detajet e tjera. Madje, familja e tij priste që Elena ta linte punën dhe të angazhohej në biznesin familjar.
Problemi më i madh ishte se çifti duhej të jetonte në katin mbi prindërit e Markut, në një shtëpi ku, siç dukej, edhe pas martesës, vendimet do të vazhdonin t’i merrte familja e tij.
E lodhur nga kjo situatë, Elena ia vendosi unazën e fejesës mbi tavolinë dhe i tha se nuk mund të martohej duke shpresuar se gjërat do të ndryshonin më vonë.
Marku pranoi se edhe ai kishte dyshime për jetesën me prindërit dhe kishte menduar të pranonte një ofertë pune pranë Grazit, në mënyrë që më vonë të krijonin shtëpinë e tyre.
Çifti vendosi ta shtynte dasmën dhe t’ua tregonte vendimin familjeve së bashku. Për herë të parë, Marku u përball hapur me të atin dhe i tregoi se dëshironte të ndërtonte jetën e vet.
Një javë më vonë, Elena dhe Marku u takuan për të biseduar. Nuk i kishin zgjidhur të gjitha problemet, por këtë herë kishin vendosur të flisnin hapur për dëshirat, kufijtë dhe të ardhmen e tyre.
Sepse një martesë nuk mund të ndërtohet mbi vendimet e të tjerëve, por mbi marrëveshjen e dy njerëzve që zgjedhin të jetojnë së bashku.
