Nuk e kisha planifikuar asgjë nga ajo që ndodhi në festën e 21-vjetorit të shoqes sime më të mirë. Ishte një natë që duhej të ishte e thjeshtë: muzikë, alkool, të qeshura dhe foto që do t’i harronim brenda javës.
Por pastaj ishte ai — babai i saj.
Nuk e di saktësisht kur filloi ajo tërheqje e çuditshme mes nesh. Një shikim i zgjatur pak më shumë se duhet. Një bisedë që nuk përfundonte kurrë në mënyrë të natyrshme. Dhe pastaj, në një moment që ende nuk e kuptoj si ndodhi, kufijtë u zhdukën.
Që atë natë, gjithçka u ndryshua.
Tani, sa herë që mbyll sytë, e rikthej atë moment në mendje, edhe pse përpiqem ta largoj. Ndjej faj që më shtrëngon kraharorin. Ndjej konfuzion që nuk më lë të mendoj qartë. Dhe më e keqja është se nuk është vetëm pendim — është edhe një tërheqje që nuk kam arritur ta shpjegoj.
Shoqja ime më e mirë nuk di asgjë. Dhe çdo herë që flas me të, ndjej sikur po mbaj një sekret që mund të shkatërrojë gjithçka.
Tani jetoj mes dy botëve: asaj që ishte para asaj nate, dhe asaj që nuk di si ta ndaloj së menduari.
