Antisemitizmi nuk është armiku i Kryeministrit Benjamin Netanyahu, por aleati i tij besnik, arma e tij sekrete.
Kryeredaktori i Haaretz, Aluf Benn, ka të drejtë kur thotë se “Regjimet autoritare dhe mesianike nuk frikësohen nga presioni i jashtëm ato lulëzojnë prej tij”.
Por, ndryshe nga ajo që shkroi ai, emigrimi i përshpejtuar i izraelitëve të arsimuar dhe liberalë në vitet e fundit nuk është një “fitim i qartë” për Netanyahun. Kjo sepse Izraeli nuk është as Iran dhe as Rusi. Një vend i vogël i rrethuar nga armiq, nuk ka privilegjin të mbetet prapa. Nuk mund të përballojë humbjen e banorëve të tij të arsimuar dhe liberalë. Duhet të ketë epërsi teknologjike. Dhe duhet të ruajë statusin e tij të veçantë në botë për të ruajtur dhe zgjeruar aleancat e tij.
Këtu hyn në skenë antisemitizmi. Në përgjigje të efektit domino të vendeve që njohin një shtet palestinez, Netanyahu i dërgoi letra të furishme këtë javë Presidentit Francez Emmanuel Macron dhe Kryeministrit Australian Anthony Albanese.
Ai e akuzoi Albanese se nuk dinte si të merrej me atë që ai e quajti “një fushatë frikësimi, vandalizmi dhe dhune kundër hebrenjve” që në Australi “është intensifikuar nën mbikëqyrjen tuaj”. Ai e akuzoi Macron se po i hidhte “benzinë këtij zjarri antisemit”. Çfarë manipulimesh, Oh la la.
Netanyahu kërkon të identifikojë çdo protestë kundër Izraelit me antisemitizëm. Në letrën e tij drejtuar Macron, ai vuri në dukje se zyrat e El Al në Paris ishin të lyera me slogane “Linja ajrore gjenocidi El Al” dhe “Palestina e Lirë”. Kjo ishte një protestë politike që synonte drejtpërdrejt transportuesin kombëtar të një vendi, veprimet e të cilit në Rripin e Gazës po quhen gjenocid në të gjithë botën. Antisemitizëm?
Ky identifikim nuk është naiv; është i llogaritur. Ndryshe nga ajo që thotë ai, Netanyahu nuk është i interesuar të shtypë përhapjen e antisemitizmit, por ta nxisë atë. Po, duhet ta lexoni këtë disa herë për të kuptuar faktin se gjëra të tilla po thuhen me gjithë seriozitet për kryeministrin e Izraelit.
Antisemitizmi do ta burgosë pakicën liberale në geton bërthamore që Netanyahu po krijon për ne këtu. Do të sigurojë që paratë të qëndrojnë në Izrael dhe të vazhdojnë të rrjedhin në të; që hebrenjtë francezë dhe australianë të blejnë apartamente në Izrael për një ditë me shi, një zonë të sheshtë me një dhomë të sigurt; që ekonomia e Izraelit të mbetet e qëndrueshme pavarësisht se në çfarë shndërrohet vendi dhe që imigracioni hebre në Izrael të rritet. Ai e dëshiron Izraelin si një strehë tatimore. Izraelin si një strehë bërthamore. Gjithçka është.
Ish-ministri Rafael Eitan donte që arabët të ishin si buburreca të droguar në një shishe. Netanyahu dëshiron të njëjtën gjë për “Kaplanistët” (një emër i koduar për protestuesit antiqeveritarë që mblidhen çdo javë në rrugën Kaplan të Tel Avivit), me shishen që është Izraeli.
Njerëzit mezi presin të largohen nga këtu, sepse kalbja po përhapet në gjithçka. Por ata janë të bllokuar dhe e përmbahen me një mendësi të Stokholmit (si në sindromën e Stokholmit): “fakti i thjeshtë dhe i qartë se nuk kemi ku të shkojmë”, siç shkroi dikur poeti David Avidan.
Kështu i pëlqen Netanyahu “të majtëve” të tij, të bllokuar në një konflikt të brendshëm, burimi sekret i nënshtrimit. Ai dëshiron që ata të vrapojnë midis Rrugës Kaplan dhe skuadroneve të tyre të forcave ajrore.
A nuk ka vërtet ku të shkojë? Nuk ka, nëse varet nga Netanyahu. Dhe, tmerrësisht, për vite me radhë është varur nga Netanyahu.
Lëvizja e tij e pincës ka qenë e pabesueshme. Nga njëra anë ai po shkatërron gjithçka që ishte Izraeli dikur, dhe nga ana tjetër po shkatërron mundësinë e të jetuarit jashtë Izraelit. Ai po eksporton antisemitizëm dhe po importon hebrenj. Kjo është ajo që po bën ky horr. Antisemitizmi është streha e fundit e horr Netanyahut.
Ai u predikon udhëheqësve të vendeve të tjera, por ata nuk duhet të bien pre e manipulimeve të tij. Ata duhet t’i kujtojnë atij se ai është vetëm kryeministri i Izraelit, jo papa hebre. Ai duhet t’u kursejë atyre predikimet se si të kujdesen për qytetarët e tyre dhe në vend të kësaj të kujdeset për qytetarët e tij ata që është i gatshëm të sakrifikojë dhe t’i lërë të vdesin vetëm për të shmangur rrezikimin e qeverisë së tij të kalbur.
Derisa të lirojë izraelitët që kanë qenë në robëri të Hamasit për dy vjet tashmë, ai duhet të gjejë budallenj të tjerë të cilëve mund t’u predikojë moral.
