Sa herë që Volodymyr Zelensky takon Donald Trump-in, miqtë e Ukrainës mbajnë frymën. A do të zgjedhë presidenti i Amerikës të jetë mbështetës i Ukrainës apo qortuesi i saj? Kur të dy burrat u takuan në Nju Jork më 23 shtator, Trump u supozua gjerësisht se e kishte zhvendosur mbështetjen e tij drejt Ukrainës. Më vonë ai i kërkoi asaj të rimerrte të gjithë territorin që kishte humbur, Rusisë. Në fakt, ka më shumë të ngjarë të ketë qenë duke hequr dorë nga lufta. Nëse është kështu, Ukraina dhe aleatët e saj evropianë do të duhet t’i bëjnë ballë Rusisë të vetëm.
Kjo do të ishte shumë më mirë sesa pranimi i heshtur i Rusisë, që Trump dukej se e kishte menduar dikur. Është një fantazi të mendosh se Ukraina mund të rimarrë një të pestën e zonës së saj origjinale që Rusia e pushton, edhe me ndihmën evropiane. Megjithatë, nëse Shtëpia e Bardhë nuk është armiqësore, Amerika do të vazhdojë të furnizojë inteligjencën dhe do t’i lejojë Ukrainës të blejë armët e saj, për sa kohë që evropianët paguajnë faturën. Nëse është kështu, Ukraina duhet të jetë në gjendje të mbajë vijën. Ëndrra e një jete të begatë, të sigurt dhe demokratike në katër të pestat do të mbetet. Kjo do të përbënte një lloj fitoreje.
Mjerisht, edhe ky rezultat po bëhet gjithnjë e më i vështirë për t’u siguruar. Siç raportojmë nga Kievi, Ukrainës po i mbarojnë ushtarët. Ekonomia e saj është e penguar nga mungesa e fuqisë punëtore dhe bombardimet e vazhdueshme. Dhe, nën presion, politika e saj demokratike po tregon shenja të dobësimit. Dy të parat nuk janë nën kontrollin e saj, por e treta është vendi ku kërkohet veprim edhe tani, ndërsa luftimet vazhdojnë.
Qeveria e Zelensky-t është bërë më pak tolerante ndaj kritikave, duke sulmuar median armiqësore dhe duke përdorur ligjin kundër kundërshtarëve të saj politikë. Në korrik, ajo u përpoq të frenonte dy agjenci të pavarura kundër korrupsionit që po i afroheshin shumë atyre në pushtet. Ukrainasit shfaqin pakënaqësi në rritje me stilin e tij të qeverisjes, duke përfshirë mbështetjen e tij të tepërt në një grup të vogël këshilltarësh dhe tolerancën e tij ndaj korrupsionit kur i përshtatet.
Evropa ka një rol jetësor, ndonëse paradoksal, për të luajtur. Tani ajo duhet të rrisë ndjeshëm nivelin e ndihmës, ndërsa Amerika po tërhiqet nga lidershipi. Si financuesja kryesore e Ukrainës, ajo do të ketë më shumë ndikim mbi qeverinë në Kiev dhe duhet ta përdorë këtë për të parandaluar kthimin prapa të demokracisë. Ajo tashmë ka treguar se mund ta bëjë këtë duke mbështetur demonstratat brenda Ukrainës kundër sulmit të Zelenskyt ndaj agjencive antikorrupsion.
Megjithatë, ka kufizime. Ashtu si një megabankë, Ukraina është shumë e madhe për të dështuar. Pasojat për Evropën e një Ukraine në kaos janë të frikshme për t’u menduar. Imagjinoni një vend të madh në kufijtë e NATO -s të hidhëruar dhe të tradhtuar, të mbushur me armë dhe ish-ushtarë të zemëruar, dhe nën gishtin e Vladimir Putinit.
Që Europa të thotë se po e shkëput Ukrainën do të ishte një kërcënim i kotë. Në vend të kësaj, ajo duhet të bind dhe të lëvdojë, duke iu drejtuar patriotizmit, ndjenjës së detyrës dhe trashëgimisë së Zelenskyt. Vendet europiane kanë stimuj për të forcuar argumentet e tyre, duke përfshirë akses më të mirë në tregun e vetëm të BE-së, investimet dhe heqjen e pengesave në rrugën drejt anëtarësimit në BE.
Një çështje jetike janë zgjedhjet. Ukraina mbetet nën gjendje ushtarake, e cila sipas kushtetutës pengon mbajtjen e tyre. Por mandati pesëvjeçar i Zelenskyt si president skadoi në maj të vitit të kaluar dhe ekziston një nevojë në rritje që ai të rinovojë legjitimitetin e tij. Në mungesë të ndonjë armëpushimi dhe ende nuk ka asnjë shenjë të një të tillë, mbajtja e zgjedhjeve do të jetë ligjërisht dhe praktikisht e vështirë, por jo e pamundur. Nuk mund të ketë mënyrë më të mirë për të sinjalizuar se Ukraina mund të përballet me interesin në rënie të Amerikës sesa një akt i ripërtëritjes demokratike.
