Pas humbjes së shtatzënisë, një grua nga Durrësi vëren se bashkëshorti po largohet gjithnjë e më shumë prej saj. Mungesa e afërsisë dhe daljet e pashpjeguara e bindin se në jetën e tij ka hyrë një grua tjetër. Por një kartë e gjetur rastësisht zbulon një të vërtetë krejt tjetër.
Jam 36 vjeçe dhe jetoj në Durrës. Me bashkëshortin tim, Erionin, njihemi prej njëmbëdhjetë vjetësh dhe jemi të martuar prej shtatë vjetësh.
Nuk kemi pasur një martesë të përsosur, por kemi qenë të afërt. Ai ishte njeriu i parë të cilit i telefonoja kur më ndodhte diçka e mirë dhe i vetmi pranë të cilit mund të heshtja pa u ndier në siklet.
Për vite me radhë u përpoqëm të bëheshim prindër.
Në fillim i thoshim njëri-tjetrit se nuk kishim pse të nxitoheshim. Pastaj filluan analizat, vizitat te mjekët dhe pyetjet e familjarëve: “Ende asgjë?”
Çdo muaj që kalonte sillte një zhgënjim të ri.
Kur më në fund mbeta shtatzënë, Erioni qau. Nuk e kisha parë kurrë të qante më parë. E mbajti testin në dorë dhe më pyeti tri herë nëse ishte e vërtetë.
Për disa javë jetuam sikur bota jashtë nesh nuk ekzistonte. Ai më sillte mëngjesin në shtrat, lexonte gjithçka për shtatzëninë dhe i fliste barkut tim edhe pse ishte ende shumë herët.
Pastaj, në muajin e katërt, e humbëm foshnjën.
Nuk dua të shkruaj për atë ditë. Ka dhimbje që nuk bëhen më të lehta kur i përshkruan. Ato vetëm marrin përsëri frymë.
Pas kthimit nga spitali, shtëpia jonë ndryshoi. Dhoma që kishim menduar ta përgatisnim për fëmijën mbeti e mbyllur. Unë nuk mund ta shihja, ndërsa Erioni nuk mund ta përmendte.
Në fillim besova se po vuante në mënyrën e tij. Por javët u bënë muaj dhe ai filloi të largohej edhe nga unë.
Flinim në të njëjtin shtrat, por ishim kilometra larg
Erioni nuk më përqafonte më.
Kur afrohesha, më puthte në ballë dhe kthehej nga ana tjetër. Nëse përpiqesha të nisja një çast intimiteti, gjente ndonjë arsye: ishte i lodhur, i dhembte koka ose duhej të zgjohej herët.
Kaluan shtatë muaj pa pasur marrëdhënie.
Nuk ishte vetëm mungesa e seksit. Ishte mënyra si shmangte edhe prekjen time, sikur trupi im i kujtonte diçka prej së cilës donte të ikte.
Në fillim fajësova veten.
Mendoja se ndoshta nuk i dukesha më tërheqëse. Pas shtatzënisë dhe humbjes së saj, trupi im kishte ndryshuar. Edhe unë kisha ndryshuar. Qaja pa arsye, zemërohesha shpejt dhe disa ditë nuk doja të dilja nga shtëpia.
Pastaj fillova të dyshoja se kishte një tjetër.
Dy herë në javë ai kthehej vonë nga puna. Kur e pyesja, më thoshte se kishte dalë për të pirë kafe vetëm. Telefoni i tij ishte gjithmonë në heshtje dhe ndonjëherë dilte në ballkon për t’iu përgjigjur thirrjeve.
Një mbrëmje dëgjova vetëm një pjesë të bisedës:
“Ende nuk jam gati t’i tregoj.”
Kur hyri brenda, e pyeta se me kë po fliste.
“Me një koleg”, tha.
E kuptova se po gënjente.
Fillova ta kërkoja gruan që nuk ekzistonte
Nuk jam krenare për këtë, por ia kontrollova telefonin ndërsa po bënte dush.
Nuk gjeta mesazhe romantike. Nuk kishte fotografi, emra të dyshimtë apo telefonata të shpeshta me ndonjë grua.
Kjo nuk më qetësoi. Përkundrazi, mendova se ishte treguar aq i kujdesshëm sa kishte fshirë gjithçka.
Fillova të vëzhgoja si vishej. Nëse përdorte parfum para se të dilte, më dukej provë. Nëse kthehej i heshtur, besoja se ndihej fajtor.
Shoqja ime më e afërt më tha se duhej të përballesha me të.
Por unë kisha frikë nga përgjigjja. Pas humbjes së fëmijës nuk e dija nëse mund të përballoja të humbisja edhe martesën.
E vërteta doli në mënyrën më të zakonshme.
Një pasdite po ndaja rrobat për t’i futur në lavatriçe. Në xhepin e xhaketës së Erionit gjeta një kartë të bardhë. Në të ishte emri i një gruaje, një numër telefoni dhe poshtë shkruhej: “Psikologe klinike”.
Në anën tjetër ishte shënuar takimi i radhës: e enjte, ora 18:30.
Ishte pikërisht ora kur ai më thoshte se qëndronte më gjatë në punë.
Për disa çaste ndjeva lehtësim. Pastaj më pushtoi një dhimbje tjetër: burri im kishte kërkuar ndihmë prej muajsh dhe nuk kishte mundur të ma tregonte.
“Kisha frikë se mos të humbisja përsëri”
Atë mbrëmje e vendosa kartën mbi tavolinë.
Kur e pa, Erioni nuk u përpoq të shpikte një justifikim tjetër. U ul përballë meje dhe për një kohë të gjatë nuk foli.
Pastaj filloi të qante.
Më tregoi se pas humbjes së foshnjës kishte nisur të përjetonte sulme paniku. Zgjohej natën me bindjen se kishte harruar të më çonte në spital. Në ëndërr dëgjonte përsëri zërin e mjekut që na tregonte se shtatzënia kishte përfunduar.
Por frika e tij më e madhe lidhej me intimitetin.
“Kisha frikë se do të mbeteshe përsëri shtatzënë”, më tha. “Doja një fëmijë më shumë se gjithçka, por sa herë që afrohesha me ty, mendoja se mund të kalonim përsëri në të njëjtën gjë. Nuk mund ta duroja mendimin se do të të shihja edhe një herë në atë shtrat.”
E pyeta pse nuk më kishte treguar.
“Sepse ti po vuaje më shumë”, u përgjigj. “Mendoja se nuk kisha të drejtë të isha i dobët. Duhej të isha ai që të mbante ty.”
Aty kuptova se për shtatë muaj kishim qenë duke mbrojtur njëri-tjetrin në mënyrën më të gabuar.
Unë heshtja që të mos e rëndoja atë. Ai heshtte që të mos më rëndonte mua. Dhe mes dy heshtjeve tona ishte krijuar një humnerë ku unë kisha vendosur një grua tjetër, ndërsa ai kishte fshehur frikën e vet.
Nuk ishte tradhti, por besimi përsëri ishte lënduar
Nuk u zemërova pse kishte shkuar te psikologia. Përkundrazi, isha krenare që kishte kërkuar ndihmë.
U zemërova sepse më kishte lënë jashtë dhimbjes së tij.
I thashë se, duke mos më treguar të vërtetën, më kishte detyruar ta kërkoja shpjegimin te vetja: te trupi im, te mosha ime dhe te mendimi se nuk më dëshironte më.
Ai më kërkoi falje.
Por falja nuk na ktheu menjëherë aty ku kishim qenë.
Me sugjerimin e psikologes, nisëm disa seanca së bashku. Për herë të parë folëm hapur për humbjen e shtatzënisë. Folëm për fajin tim të pashprehur dhe për bindjen e tij se kishte dështuar si bashkëshort dhe si baba.
Afërsia jonë nuk u kthye me një natë romantike, si në filma.
Filloi me gjëra të vogla: të uleshim pranë, të kapeshim për dore, të flinim të përqafuar pa pritur që çdo prekje të përfundonte në marrëdhënie seksuale.
Kur ndodhi përsëri, pas shumë muajsh, të dy qamë.
Jo sepse ishte diçka e jashtëzakonshme, por sepse për herë të parë pas humbjes nuk e ndjemë trupin e njëri-tjetrit si kujtim të tragjedisë.
Dhimbja nuk kishte qenë vetëm e imja
Sot ka kaluar më shumë se një vit nga ajo që ndodhi.
Ende nuk kemi fëmijë. Nuk e dimë nëse do të provojmë përsëri dhe nuk duam ta marrim atë vendim nën presionin e familjeve ose të kohës.
Por kemi filluar ta gjejmë përsëri njëri-tjetrin.
Për një kohë të gjatë besoja se vetëm unë e kisha humbur foshnjën, sepse ishte trupi im që e kishte mbajtur. Nuk e kisha kuptuar se edhe Erioni kishte humbur një të ardhme të tërë që e kishte imagjinuar.
Ai nuk kishte një grua tjetër.
Kishte një dhimbje tjetër, për të cilën unë nuk dija asgjë.
Ndonjëherë mendoj se sa afër ishim ndarjes vetëm sepse të dy kishim frikë të tregonim dobësinë tonë. Unë prisja që ai të më pyeste, ndërsa ai priste që unë të shërohesha.
Sot e di se heshtja mund të hyjë në një martesë si personi i tretë. Ulet mes dy njerëzve, fle në shtratin e tyre dhe, nëse e lejojnë, ua merr ngadalë gjithçka që kanë ndërtuar.
Tradhtia nuk është gjithmonë një grua apo një burrë tjetër.
Ndonjëherë është vendimi për ta lënë njeriun që ke pranë jashtë së vërtetës sate.
Shënim redaksional: Ky është një tregim i trilluar, i krijuar për të trajtuar dhimbjen, mungesën e komunikimit dhe vështirësitë intime që mund të shfaqen në një marrëdhënie. Personazhet, dialogët dhe ngjarjet janë fiktive dhe nuk u referohen personave realë.
